ครบปีพอดี .. ขอบคุณนะ

14-Sep-08

ครบปีพอดี .. ขอบคุณนะ

ผ่านไปหนึ่งปีพอดิบพอดี ... ตั้งแต่คืนวันที่ 14 กันยา 50 ที่ออกเดินทางมากบดานอยู่บ้านนอกบ้านนา (ถ้าเรียกว่าเมืองนอกเมืองนา จะดูน่าหมั่นไส้ขึ้นสองร้อยเปอร์เซนต์) ... เป้าหมายทุกอย่างก็ถือว่าสำเร็จลุล่วงไปหมดละ เรียนจบได้ทันหนึ่งปี ตามที่หวังไว้

หนึ่งปี สองประเทศ สองปริญญา หนักแบบมีช่วงที่ท้อหลายครั้ง แต่ก็ถอยไม่ได้เลยซักครั้ง ... มาจนถึงวันนี้ ก็ยังพูดได้ไม่เต็มปากซะที ว่าที่ทำไปหนึ่งปีเนี่ย มันคุ้มมั้ย ... สถานะตอนนี้ก็กลับไปเป็นเด็กจบใหม่ ตามล่าหางานทำ โดยที่ยังมองไม่เห็นถึง benefit ของการใช้เวลาหนึ่งปีของการเรียนโท ... เอาไว้ถึงวันนึง ที่เริ่มรู้สึกว่ามันคุ้ม แล้วจะมาเล่าให้ฟัง

ถึงแม้วันนี้ จะยังไม่ได้เรียนจบอย่างเป็นทางการ ยังไม่ได้รับปริญญา ยังไม่ได้ทรานสคริปต์ เพราะดันทะลึ่งจบเร็วกว่าชาวบ้านนิดหน่อย (ซึ่งเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก เพราะปกติต้องให้ไฟมาเผาจนเกรียมก่อน) เพื่อนๆ ส่วนมากก็ยังไม่ได้นัดสอบ defense กัน หรือบางคนก็นัดแล้ว แต่ยังไม่ถึงวันสอบ ถึงตอนนี้เพิ่งมีคนปลดประจำการ สอบเสร็จเรียบร้อยไปแค่ 3 คนเอง แต่ก็มีคนที่เราอยากขอบคุณเอาไว้มากๆ อยู่หลายคนเหมือนกัน กับความสำเร็จครั้งนี้ เริ่มเลยละกัน

อันดับแรก แน่นอนอยู่แล้วล่ะ ขอบคุณคุณพ่อและคุณแม่ ที่ให้การสนับสนุนมาโดยตลอด ตั้งแต่ให้กำเนิด ส่งเรียนจนจบประถม มัธยม ป.ตรี ป.โท ด้วยค่าเทอมอันแสนแพง สนับสนุนในทุกเรื่องที่เราอยากทำ ที่เราชอบ ... อยากถือโอกาสขอบคุณ และ ขอโทษไปพร้อมๆ กัน (ยังไงพ่อกับแม่ก็เข้ามาอ่านทุกวันอยู่แล้ว ผ่านทางนี้ไปก่อนนะ รอจนเจอกันไม่ไหวหรอก) ที่เคยทำให้ปวดหัวอยู่บ่อยๆ รวมถึงเรื่องบ้าๆ บอๆ ให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยๆ .... แต่วันนี้ อู๋ทำสำเร็จอีกขั้นนึงแล้วนะ ความสำเร็จอันนี้ยกให้พ่อกับแม่ไปหมดเลยละกัน =)

ขอบคุณพี่ชายตัวดี ที่ให้เรารบกวนได้หลายๆ เรื่อง และไม่ว่างานจะยุ่งยังไง ครอบครัวก็มาก่อนเสมอ ... ขอบคุณญาติพี่น้องทุกคน ที่ให้กำลังใจ และ สนับสนุนอย่างเต็มที่ ถึงส่วนมากจะอยู่คนละจังหวัดต่างกันไป แต่ก็ดีใจจริงๆ นะ ที่ได้อยู่ในครอบครัวนี้

ขอบคุณครูทุกคนที่เคยสอนและอบรมเรามา (ถึงเราจะไม่ค่อยเชื่อฟัง) มิส มาสเตอร์ที่อัสสัมฯ อาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ บางมด และโปรเฟสเซอร์ทั้งหลายที่อังกฤษและเยอรมัน วิชาความรู้ทุกอย่าง (ทั้งที่ลืมแล้ว และยังไม่ลืม) มีประโยชน์กับเรามากๆ ทั้งในวันนี้และอนาคต ไม่มีวันที่จะลืมบุคคลเหล่านี้ไปได้แน่ อาจารย์บางท่านที่เราต้องขอบคุณเป็นพิเศษ ก็ได้บอกเป็นการส่วนตัวไปแล้ว ขอไม่เอามากล่าวถึงนะ

ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ที่โอเวอร์คล๊อกโซน เกือบห้าปีที่น้าเป็นทีมงาน (ที่นี่ เราเป็นน้าน่ะ อย่าตกใจ) ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะแยะ ได้ประสบการณ์จากที่นี่ไปมากมาย หนึ่งปีที่จากกันมาเพราะเหตุจำเป็น ช่วงที่มาเรียนนี้ ไม่มีเวลาเข้าไปดูแลเลยจริงๆ แต่หลายๆ คนก็ยังถามไถ่ ว่าน้ายังสบายดีไหม เป็นอย่างไรบ้างแล้ว แค่ทักมาไม่กี่คำ ก็ทำให้น้าดีขึ้นมากแล้วล่ะ ขอบคุณเพื่อนสมาชิกที่มาส่งน้าถึงสนามบิน ก็ยังไม่ลืมทุกคนนะ ยังอยากไปมีตติ้งด้วยบ่อยๆ ยังอยากดูแลเว็บบอร์ด อยากจัดกิจกรรมดีๆ ให้สมาชิกอยู่เหมือนเดิม ขอบคุณพี่ตี๋เป็นพิเศษ และเพื่อนๆ ทีมงาน (รวมถึงอดีตทีมงาน) ทุกคนอีกครั้ง

ขอบคุณเพื่อนอัสสัมฯ สพพ.๙ ปาล์ม (รวมถึงแฟนมึง และ แฟนเก่ามึง) โจ้ ต้า อิก ปุ๋ย ... อ้าว เอ๊กซ์ กูไม่ได้ลืมมึงนะ เพื่อนกลุ่มเด็กเรียน ที่ทำงานรุ่นด้วยกัน โดดเรียนด้วยกัน จนมาสนิทกันได้ยังไงก็ไม่รู้ แต่กูรักพวกมึงมาก ไว้นัดกินข้าวกันอีกบ่อยๆ ถึงสมาชิกรอบตัวจะเปลี่ยนหน้าไป แต่พวกมึงห้ามหายตัว แต่ตอนนี้ดูแล้ว กว่าจะครบทีมอีกครั้ง คงอีกหลายปีเหมือนกัน ถึงตอนนั้นคงได้ดิบได้ดีกันไปหมดแล้วแหละมั้ง

เพื่อนบางมด แก๊งค์สามช่า นำทีมโดยบอย พีท ต๊อบ แบงค์ เปา แย้ เฮียเป็ด เอก (และวิว) น้องอู๊ด เพื่อนร่วมชีวิตมหาลัย 4 ปี สุข เศร้า เหงา แห้วมาด้วยกัน ทำตัวให้ว่างด้วย จะนัดกินข้าวด้วยกันเร็วๆ นี้แหละ ... ขอบคุณเพื่อนบางมดห้องเอบี สกล อ๋อง ลอง อ้อม แอ้ม โซ่ เดียร์ จุ้ง ฯลฯ สำหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง ถึงเราแทบจะไม่เคยเรียนด้วยกันเลย แต่ทุกคนจริงใจมากๆ

ขอบคุณเพลงเป็นพิเศษ สำหรับความช่วยเหลือหลายๆ อย่าง รวมถึงเรื่องที่ยอมให้รบกวนแบบไม่ต้องเกรงใจ ฝากขอบคุณไปถึงคุณแม่เพลงด้วย ที่ช่วยแจกและรวบรวมแบบสอบถามสำหรับวิทยานิพนธ์ให้ กลับไปแล้วจะแวะไปเยี่ยมคุณแม่บ่อยๆ ไม่ให้เหงา

ขอบคุณพี่จอย สำหรับความช่วยเหลือทางด้านเอกสาร ด้านธุรการ หอพัก ฯลฯ ก่อนเดินทางมาเรียนในช่วงแรก ต้องขอโทษอีกครั้งที่รบกวนพี่ตอนที่พี่มาหาที่อังกฤษครับ

ขอบคุณเพื่อนร่วมคลาส และ เพื่อนร่วมหอ ตลอดเวลาที่อังกฤษ และ เยอรมัน ถึงพวกมึงจะอ่านภาษาไทยไม่ออก แต่กูก็จะขอบคุณ ใครทำดีกับเราไว้ เราไม่เคยลืม

ขอบคุณพลอย เจี๊ยบ พี่แบงค์ สพพ.๘ ที่ใช้เวลาในการเรียนที่อังกฤษพร้อมกัน ถึงจะอยู่คนละเมือง และไม่เคยจะได้เจอหน้ากันเลย แต่ทุกคนพร้อมที่จะแชร์ปัญหาที่เจอในช่วงที่เรียน ฟังเรื่องบ่น ชีวิตที่เหมือนๆ กันของคนไกลบ้าน ... หวังว่าทุกคนคงประสบความสำเร็จเช่นกัน

ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ นิวมินิโซไซตี้ ที่ให้กำลังใจ เลี้ยงส่ง และพูดคุยด้วยตลอด ทุกคนอบอุ่นมากๆ ขอบคุณพี่เอ๊กซ์ พี่แพม พี่มิน พี่แบ๊งค์ พี่ฟั้น เหมย พลอย ปอมเม่ ฯลฯ และเว็บบอร์ดเล็กๆ แห่งนั้น ทำให้เราหายเหงาไปได้ไม่น้อย

ขอบคุณเพื่อนร่วมคุยยามเหงา อัพเดทข่าวสารบ้านเมือง ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ทั้งทางโทรศัพท์ MSN Skype อีเมล บล็อค ฯลฯ อย่างต่อเนื่องไม่มีขาดสาย ขอบคุณเป็นพิเศษให้อิ๊บ พี่เนย พี่นูร์ เจ๊ปิ๊ก ศิโร น้องนัท แอ้ และ ป๋อมด้วย

ขอบคุณคุณเม๋ย์ my possible impossibility นางเอกตลอดกาล สำหรับทุกๆ อย่าง ความเข้าใจ อดทน ความสุข ดีใจ เสียใจ (น้ำตาไหลพราก) และเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ทั้งหมด (โน้ววว เป็นไปไม่ได้!!) ถึงแม้จังหวะเวลาจะไม่ค่อยสวย ก็ขอให้อดทนหน่อยนะ แค่หนึ่งปี ความสำเร็จก็จะตามไปหาคุณอย่างแน่นอน =)

จากใจเลยว่า ทุกคนที่กล่าวมามีส่วนกับการเรียนจบของเราในครั้งนี้จริงๆ ... ขอโทษถ้าเราตกชื่อใครไปนะ เพราะรู้ว่าจริงๆ ยังมีอีกมาก ... เรายังไม่มีอะไรจะตอบแทนให้นะ ตอนนี้ก็ยังตกงานอยู่ เป็นเด็กจบใหม่สดๆ ร้อนๆ ใครมีงานให้ทำ ก็อนุเคราะห์ด้วย (ยังรบกวนไม่เลิก) ... แต่เมื่อมีโอกาส เราไม่เคยลืม และ จะไม่มีวันลืมทุกคนแน่นอน

ขอขอบพระคุณ