Aoo

เกิดเป็นคนไทย ต้องอดทน

2008-09-26T00:04:00.002+02:00

25-Sep-08

เกิดเป็นคนไทย ต้องอดทน

นั่นไง ... หัวเรื่องแบบนี้ อย่าคิดว่าจะพูดเรื่องการเมืองเชียว ที่จะพูดถึงคือเรื่องส่วนตัวล้วนๆ ไม่เกี่ยวกับการเมืองแม้แต่นิด

หลังจากเรียนจบ ก็วางแผนที่จะกลับบ้านละ เหตุที่ต้องกลับนี่เหมือนโดนบังคับเลยนะ ไม่ได้ใครสั่งให้กลับด้วยสิ แต่เป็นเพราะ วีซ่าหมด!!

เหมือนสวรรค์ประทาน ... ตามกฎใหม่ของเยอรมนี นักเรียนที่จบจากสถาบันการศึกษาของเยอรมันเนี่ย สามารถยื่นเรื่องขอต่อ Residence Permit เป็นแบบ Aufenthaltserlaubnis zur Arbeitssuche หรือ Residence Permit เพื่อการหางานทำในเยอรมนีได้อีก 1 ปี ถือว่าเป็นสิทธิ์ของนักเรียนที่ควรจะต่ออายุเป็นแบบนี้ไว้เลย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้หางานทำจริงๆ ก็เหอะ

พอสอบจบ ได้เกรดมาเรียบร้อย ก็จัดการเดินเรื่องเลย สอบถามมาหมดว่าต้องใช้เอกสารอะไรในการยื่นขอต่อ Residence Permit แบบนี้ได้ ก็สรุปว่าต้องใช้เอกสารบางอย่างที่วุ่นวายพอสมควร

อย่างแรกเลย คือ ดีกรี ... หรือถ้าบ้านเราเรียกกันว่าปริญญาบัตร ของแท้ จากมหาลัย ... ตายห่า จะเอามาได้ยังไง เพื่อนบางคนยังไม่ได้สอบจบเลย แล้วเราก็เพิ่งสอบจบไปเมื่ออาทิตย์ก่อนนี้เอง ยังไงกว่าจะได้ดีกรีตัวจริง ก็คงอีกเป็นเดือนโน่น แต่วีซ่าน่ะ จะหมดกลางเดือนตุลาอยู่แล้ว

ยังไงก็ทำอะไรไม่ได้แฮะ ... ถ้า print ดีกรีเองได้ก็คงทำไปแล้ว สุดท้ายก็เลยตัดสินใจเข้ามหาลัยไปปรึกษาธุรการ ว่าสามารถออกใบรับรองอะไรมาแทนเพื่อไปต่อ Residence Permit ก่อนได้มั้ย เพราะถ้าปล่อยให้ Permit ที่เรามีอยู่หมดเนี่ย ก็จบเลย ถือว่า Permit ขาด โดนไล่กลับไทยแถมกลับเข้ามาอีกไม่ได้ จนกว่าจะขอวีซ่าเข้าประเทศใหม่หมด ซึ่งนั่นก็จะเสียสิทธิ์การเป็นนักเรียนมาก

ทางธุรการก็บอกว่าได้ แต่ต้องขอยืนยันเกรดกับฝ่ายจัดสอบก่อน ต้องใช้เวลานิดหน่อย ก็โอเค ... ทิ้งไปสามสี่วัน ไปถามอีกที ธุรการบอกว่า เอกสารน่ะ ยืนยันแล้วว่าจบ ผ่านหมดทุกอย่าง แต่ต้องใช้ลายเซ็น dean ซึ่งก็ไม่รู้ว่า dean จะอยู่เมื่อไหร่ ก็เลยรับปากไม่ได้ว่าจะได้เอกสารวันไหน ... เฮ้อ ถ้าปลอมลายเซ็น dean ได้นี่ก็คงทำไปละ ... ได้ติดคุกเยอรมันสมใจแน่

นี่มันก็จะปลายเดือนอยู่แล้ว เอกสารก็ยังไม่ได้เลย ... นอกจากเอกสารรับรองเกรดตัวนี้ ยังต้องใช้เอกสารจากธนาคาร เป็น financial proof ว่าที่เราจะขอต่อ residence permit ออกไปอีกหนึ่งปีเนี่ย เรามีเงินพอที่จะอยู่กินในเยอรมันได้จนครบปี นั่นแปลว่าต้องมีเงินในบัญชีที่นี่เยอะมาก (ขั้นต่ำที่ระบุไว้คือราวๆ เจ็ดพันยูโร) ... ก็อาจจะต้องเสียเวลาโอนเงินจากบัญชีที่ไทยมาเข้าที่นี่ไว้อีก

เอกสารโน่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่เรียบร้อย แต่ก็ยังหน้าด้าน เข้า foreign office ไปถามให้รู้เรื่องเลย ว่าถ้าเอกสารเราครบเนี่ย ใช้เวลาในการดำเนินการนานเท่าไหร่ ... ได้คำตอบมาว่า สองอาทิตย์ ถือเป็นอันจบกัน ยังไงก็ทำไม่ทันแล้ว บ๊ายบาย residence permit ... เฮ้อ...

นี่แหละนะ ... ถึงบอกว่าเกิดเป็นคนไทยต้องอดทน ... เพราะถ้าเป็นประเทศอื่นๆ โดยเฉพาะ USA, แคนาดา, และกลุ่ม EU เนี่ย มันไม่เห็นต้องมาวุ่นวายเรื่องเดียวกับเราเลยซักนิดเดียว เดินทางไปไหนก็ได้ เที่ยวกระจายรอบโลก แทบไม่ต้องใช้วีซ่าเลย หรือแม้กระทั่งทำงาน บางที่ก็ไม่ต้องใช้ work permit ด้วยซ้ำไป

ประเทศเราถือว่ามี Visa Restrictions Index ต่ำมาก รู้สึกว่าจะอยู่ที่ประมาณ 52 มั้ง (หมายความว่า หนังสือเดินทางไทย สามารถเข้าประเทศต่างๆ ทั่วโลกได้ 52 ประเทศ โดยไม่ต้องใช้วีซ่า) ในขณะที่พวกอเมริกา แคนาดา ยุโรปเกือบทุกประเทศ ญี่ปุ่น มี Index อยู่ที่ราวๆ 150 … (เกือบหมดโลกแล้วนะนั่น) แม้กระทั่งสิงคโปร์ มาเลเซีย เพื่อนบ้านเราแท้ๆ ก็อยู่ที่ราวๆ 150 เหมือนกัน ... เกิดอะไรขึ้นกับประเทศไทยนะ

ถ้าพูดเหตุผลเรื่องนี้ก็คงยาว หลักๆ แล้วก็เกี่ยวกับคนไทยที่ไปสร้างชื่อเสียงไม่ดีไว้ที่ต่างประเทศ รวมถึงอาชีพผิดกฎหมายที่เกี่ยวกับการค้ามนุษย์ พูดไปพูดมาอาจรุนแรงไปเข้าเรื่องการเมืองได้ เอาเป็นว่าไม่อยากพูดถึงละ ... ทำใจ และอดทนดีกว่า

ยังไงก็ภูมิใจที่เกิดมาเป็นคนไทย (แค่ต้องอดทนกับบางเรื่องนิดหน่อย ถือว่าเรื่องเล็กน้อยน่า)

Mercedes-Benz

2008-09-21T01:07:00.004+02:00

20-Sep-08

Mercedes-Benz

ทำใจอยู่นานเหมือนกัน กะว่าจะไม่เขียนเกี่ยวกับรถตราดาวแล้วนะเนี่ย แต่คันมือน่ะ ทนอ่านไปหน่อยละกัน

เรื่องก็มีอยู่ว่า วันพฤหัสที่ผ่านมา (18 กันยา) มีโอกาสได้ไปชมโรงงาน Mercedes-Benz ที่ Bremen หรือชื่อโรงงานเต็มๆ เป็นภาษาเยอรมันว่า Mercedes-Benz Niederlassung Weser-Ems โรงงานนี้ถือว่าเป็นโรงงาน Mercedes ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลกเลยล่ะ พื้นที่โรงงานทั้งหมดก็ราวๆ 1.4 ล้านตารางเมตรเท่านั้นเอง (ใหญ่ห่าๆ)

ออกตัวก่อนเลย ว่าส่วนตัวแล้ว ถึงจะชอบรถ แต่ก็ไม่ชอบเมอร์ซิเดส อาจจะถึงขั้นอคติเล็กๆ ด้วยนิดนึง (ส่วนตัวจริงๆ นะ) คือ.. รู้สึกว่ามันไม่สวยน่ะ แล้วด้วยความที่ประเทศชาติบ้านเรา มีลัทธิบูชาดาวกันทั่วประเทศ ยิ่งเพิ่มความไม่ชอบไปกันใหญ่ ... แค่มีรถตราดาว ไปไหนคุณยามก็เคารพนับถือ บางคนก็คุยว่ามีไว้ประดับบารมี (มันประดับกันได้ด้วยหรือ.. แล้วบารมีนี่หน้าตาเป็นอย่างไร อยากจะเห็นตัวเป็นๆ สักครั้ง) มันเป็นอะไรกันมากไหมเนี่ย ... ประเทศบ้านเกิดมันเอง ใช้เป็นแท็กซี่ก็ไม่เห็นจะเสียหายอะไร อ้อ... ลืมบอกว่า เป็นความเห็นเกี่ยวกับแบรนด์นะ ไม่เหมารวมถึงคนขับเบนซ์ ใครขับอยู่ก็อย่าตกใจ ไม่ต้องจาม

สำหรับโรงงาน Mercedes-Benz Bremen Plant เนี่ย เป็นโรงงานหลักสำหรับผลิตรถตราดาวสามแฉก ในรุ่น C-Klasse (ทั้งซีดาน และ เอสเทต), SLK, SL, GLK และ CLK มีกำลังในการผลิตได้ราวๆ 2,000 คันต่อวัน โรงงานรันตลอด 24 ชั่วโมง ใช้แรงงานสามกะ หรือมันก็คือโรงงานนรกดีๆ นี่เอง (ความจริงก็เหมือนกับโรงงานรถยนต์อื่นๆ แหละ เพราะโรงงานพวกนี้ ถ้าปล่อยให้เครื่องจักรหรือหุ่นยนต์หยุดรัน ก็จะสิ้นเปลืองเวลามาก)

ส่วนตัว (อีกแล้ว) ก็เป็นคนชอบดูโรงงานนะ เคยดูโรงงานพวกอุปกรณ์คอมพิวเตอร์มาบ้าง โรงงานโน้ตบุ๊ค โรงงานเมมโมรี่ ... ส่วนรถยนต์ก็เคยดูมาสองสามยี่ห้อละ ส่วนมากมาตรฐานการผลิต กับเนื้องานจริงๆ ก็จะดูได้จากขั้นตอนต่างๆ ในโรงงานนี่แหละ แต่เสียดายที่แทบทุกโรงงานไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปเลย (กลัวจะลอกกันมั้ง)

ดูโรงงานครั้งนี้ ก็ได้คนของ Mercedes เป็นคนพาทัวร์แหละ แต่ก็ได้ดูไม่ครบทุกไลน์นะ รวมๆ แล้วก็มาตรฐานค่อนข้างดี การประกอบส่วนบอดี้เกือบทั้งหมด ใช้หุ่นยนต์ แล้วก็เริ่มมาใช้แรงงานคนในช่วงการประกอบแดชบอร์ด แผงที่นั่ง แผ่นบุหลังคา พรม ฯลฯ ไลน์ผลิตก็แยกๆ กันตามรุ่นรถ ส่วน preference ชุดแต่งต่างๆ ก็มีการควบคุมอีกทีนึง พวกชุดแต่ง AMG ก็ประกอบจากโรงงานออกไปเลย ปะปนไปกับรุ่นทั่วๆ ไป

กำลังจะประทับใจกับยี่ห้อดาวสามแฉกนี้อยู่แล้วนะ ก็เกิดเหตุจนได้ ที่ขั้นตอนของการประกอบแดชบอร์ด ตอนที่พนักงานของโรงงานขับรถฟอร์คลิฟต์ขนอุปกรณ์ผ่านมา แล้วก็เบรครถ ทักกับคนที่พาเราทัวร์นี่แหละ ดันเบรคแรงไปหน่อย กล่องอุปกรณ์ที่ขนมาก็หล่นกระจายเต็มพื้น ทั้งแผงคอนโซลหน้ารถ ปุ่มต่างๆ ตะแกรงแอร์ ฯลฯ ... ทักทายกันเสร็จ ก็มาไล่เก็บตามพื้นใส่กล่องเหมือนเดิม ... เจ้าของรถคันที่ได้อุปกรณ์กล่องนั้นก็คงซวยไป

เสร็จจากดูโรงงาน เมอร์ซิเดสก็เปิดห้องโชว์รถให้ดูนิดหน่อย เป็นพวกเบนซ์ SL รุ่นเก่าๆ ประตูปีกนก กับโมเดลใหม่ๆ ที่ผลิตที่โรงงานแห่งนี้ มีเลี้ยงขนม เลี้ยงน้ำ เป็นอันจบ

ดูเสร็จ ... ความเห็นส่วนตัว ยังคงเหมือนเดิม ... DO NOT BUY MERCEDES !

ซื้อออนไลน์

2008-09-15T11:51:00.001+02:00

15-Sep-08

ซื้อออนไลน์

อีกหนึ่งความสะดวกสบายของชีวิตที่นี่ คือเวลาซื้อของนี่แหละ ... เกือบทุกอย่างสามารถซื้อออนไลน์ให้มาส่งที่บ้านได้หมด ส่วนมากค่าส่งฟรี และส่วนมาก ราคาถูกกว่าเดินออกไปซื้อตามร้าน! ... ยังสงสัยไม่หายเลยว่า แล้วทำไมคนถึงเดินออกไปซื้อตามห้างกันวะเนี่ย

ของที่ราคาถูกกว่าชัดเจนมากๆ คือพวกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหลาย มีบ้างที่หนังสือราคาถูกกว่า (แต่ถึงราคาเท่ากัน ก็ส่งฟรีอยู่ดี) ... ตั้งแต่มาอยู่นี่ สั่งซื้อของผ่านเน็ตไปเป็นสิบรายการแล้ว ผ่าน amazon.de ก็เยอะ ไม่นับพวกซื้อตั๋วรถไฟ ตั๋วเครื่องบินอีกนะ สะดวก ง่าย ไม่ต้องเดินทาง ไม่ต้องต่อคิว เมื่อไหร่บ้านเราจะทำได้แบบนี้บ้างก็ไม่รู้สิ

เอาตัวอย่างล่าสุดเลย ที่เกิดอยากได้ CompactFlash ใหญ่ๆ ซักตัว ก็เลยไปเดินเช็คราคาตามห้าง ร้านอิเล็กทริปนิกส์ ร้านกล้อง ได้ราคามาแบบงงๆ ... ร้านแรก Kingston ความจุ 4GB ความเร็ว 45X (ดีที่สุดที่มันมีละ) ขายราคา 59 ยูโร .... ก็ผ่านไป เพราะอยากได้ 8GB มากกว่า ถามร้านที่สอง มี 8GB ยี่ห้อโนเนม ไม่ทราบความเร็ว ขายอยู่ 94 ยูโร .... เฮ้ย แพงไปปะ เพราะเช็คราคาดูกับที่เมืองไทย ราคานี้ซื้อยี่ห้อดี รุ่นดีที่สุดได้เลยนะเนี่ย .... ผ่านไปเช็คร้านที่สาม เป็นร้านกล้อง ก็มีขาย SanDisk Extreme III ความจุ 8GB ความเร็ว 133X ขายราคา 73 ยูโร ค่อยพอฟังได้หน่อย แต่ก็ไม่ได้ซื้อนะ จดกลับมาอย่างเดียว

สุดท้ายก็เปิดเน็ตดูอยู่ดี ก็ไปได้ SanDisk Extreme III 8GB นี่แหละ รุ่นเดียวกันจาก amazon.de มาในราคา 38.30 ยูโร !! แถมส่งฟรีอีกตะหาก ... อยากรู้จริงๆ เลยว่าที่มันขาย 73 ยูโร หรือรุ่นอื่นที่ห่วยกว่าแต่แพงกว่าเนี่ย มันได้กำไรเท่าไหร่กันฟะ... แต่ราคาที่ซื้อมาได้นี่ก็ถูกจริงๆ แหละ ถูกกว่าซื้อเมืองไทยอีก ... อ้อ ของใหม่มือหนึ่ง แล้วก็ของแท้ด้วยนะ ที่นี่ไม่มีของปลอม

สองวันต่อมา... ของก็มาส่งถึงมือเป็นที่เรียบร้อย ใช้งานได้ดีไม่มีปัญหา ... ถ้าจะให้เมืองไทยทำแบบนี้ได้ คงต้องพัฒนาอีกหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นระบบช้อปปิ้งออนไลน์ และไปรษณีย์ไทย ตอนนี้ก็ได้แต่อิจฉาระบบของประเทศอื่นๆ ไปก่อน รอบ้านเราทะเลาะกันเสร็จแล้วหวังว่าคงจะพัฒนาอะไรให้เราได้ใช้ของดีๆ กันบ้างนะ

ครบปีพอดี .. ขอบคุณนะ

2008-09-14T23:55:00.000+02:00

14-Sep-08

ครบปีพอดี .. ขอบคุณนะ

ผ่านไปหนึ่งปีพอดิบพอดี ... ตั้งแต่คืนวันที่ 14 กันยา 50 ที่ออกเดินทางมากบดานอยู่บ้านนอกบ้านนา (ถ้าเรียกว่าเมืองนอกเมืองนา จะดูน่าหมั่นไส้ขึ้นสองร้อยเปอร์เซนต์) ... เป้าหมายทุกอย่างก็ถือว่าสำเร็จลุล่วงไปหมดละ เรียนจบได้ทันหนึ่งปี ตามที่หวังไว้

หนึ่งปี สองประเทศ สองปริญญา หนักแบบมีช่วงที่ท้อหลายครั้ง แต่ก็ถอยไม่ได้เลยซักครั้ง ... มาจนถึงวันนี้ ก็ยังพูดได้ไม่เต็มปากซะที ว่าที่ทำไปหนึ่งปีเนี่ย มันคุ้มมั้ย ... สถานะตอนนี้ก็กลับไปเป็นเด็กจบใหม่ ตามล่าหางานทำ โดยที่ยังมองไม่เห็นถึง benefit ของการใช้เวลาหนึ่งปีของการเรียนโท ... เอาไว้ถึงวันนึง ที่เริ่มรู้สึกว่ามันคุ้ม แล้วจะมาเล่าให้ฟัง

ถึงแม้วันนี้ จะยังไม่ได้เรียนจบอย่างเป็นทางการ ยังไม่ได้รับปริญญา ยังไม่ได้ทรานสคริปต์ เพราะดันทะลึ่งจบเร็วกว่าชาวบ้านนิดหน่อย (ซึ่งเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก เพราะปกติต้องให้ไฟมาเผาจนเกรียมก่อน) เพื่อนๆ ส่วนมากก็ยังไม่ได้นัดสอบ defense กัน หรือบางคนก็นัดแล้ว แต่ยังไม่ถึงวันสอบ ถึงตอนนี้เพิ่งมีคนปลดประจำการ สอบเสร็จเรียบร้อยไปแค่ 3 คนเอง แต่ก็มีคนที่เราอยากขอบคุณเอาไว้มากๆ อยู่หลายคนเหมือนกัน กับความสำเร็จครั้งนี้ เริ่มเลยละกัน

อันดับแรก แน่นอนอยู่แล้วล่ะ ขอบคุณคุณพ่อและคุณแม่ ที่ให้การสนับสนุนมาโดยตลอด ตั้งแต่ให้กำเนิด ส่งเรียนจนจบประถม มัธยม ป.ตรี ป.โท ด้วยค่าเทอมอันแสนแพง สนับสนุนในทุกเรื่องที่เราอยากทำ ที่เราชอบ ... อยากถือโอกาสขอบคุณ และ ขอโทษไปพร้อมๆ กัน (ยังไงพ่อกับแม่ก็เข้ามาอ่านทุกวันอยู่แล้ว ผ่านทางนี้ไปก่อนนะ รอจนเจอกันไม่ไหวหรอก) ที่เคยทำให้ปวดหัวอยู่บ่อยๆ รวมถึงเรื่องบ้าๆ บอๆ ให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยๆ .... แต่วันนี้ อู๋ทำสำเร็จอีกขั้นนึงแล้วนะ ความสำเร็จอันนี้ยกให้พ่อกับแม่ไปหมดเลยละกัน =)

ขอบคุณพี่ชายตัวดี ที่ให้เรารบกวนได้หลายๆ เรื่อง และไม่ว่างานจะยุ่งยังไง ครอบครัวก็มาก่อนเสมอ ... ขอบคุณญาติพี่น้องทุกคน ที่ให้กำลังใจ และ สนับสนุนอย่างเต็มที่ ถึงส่วนมากจะอยู่คนละจังหวัดต่างกันไป แต่ก็ดีใจจริงๆ นะ ที่ได้อยู่ในครอบครัวนี้

ขอบคุณครูทุกคนที่เคยสอนและอบรมเรามา (ถึงเราจะไม่ค่อยเชื่อฟัง) มิส มาสเตอร์ที่อัสสัมฯ อาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ บางมด และโปรเฟสเซอร์ทั้งหลายที่อังกฤษและเยอรมัน วิชาความรู้ทุกอย่าง (ทั้งที่ลืมแล้ว และยังไม่ลืม) มีประโยชน์กับเรามากๆ ทั้งในวันนี้และอนาคต ไม่มีวันที่จะลืมบุคคลเหล่านี้ไปได้แน่ อาจารย์บางท่านที่เราต้องขอบคุณเป็นพิเศษ ก็ได้บอกเป็นการส่วนตัวไปแล้ว ขอไม่เอามากล่าวถึงนะ

ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ที่โอเวอร์คล๊อกโซน เกือบห้าปีที่น้าเป็นทีมงาน (ที่นี่ เราเป็นน้าน่ะ อย่าตกใจ) ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะแยะ ได้ประสบการณ์จากที่นี่ไปมากมาย หนึ่งปีที่จากกันมาเพราะเหตุจำเป็น ช่วงที่มาเรียนนี้ ไม่มีเวลาเข้าไปดูแลเลยจริงๆ แต่หลายๆ คนก็ยังถามไถ่ ว่าน้ายังสบายดีไหม เป็นอย่างไรบ้างแล้ว แค่ทักมาไม่กี่คำ ก็ทำให้น้าดีขึ้นมากแล้วล่ะ ขอบคุณเพื่อนสมาชิกที่มาส่งน้าถึงสนามบิน ก็ยังไม่ลืมทุกคนนะ ยังอยากไปมีตติ้งด้วยบ่อยๆ ยังอยากดูแลเว็บบอร์ด อยากจัดกิจกรรมดีๆ ให้สมาชิกอยู่เหมือนเดิม ขอบคุณพี่ตี๋เป็นพิเศษ และเพื่อนๆ ทีมงาน (รวมถึงอดีตทีมงาน) ทุกคนอีกครั้ง

ขอบคุณเพื่อนอัสสัมฯ สพพ.๙ ปาล์ม (รวมถึงแฟนมึง และ แฟนเก่ามึง) โจ้ ต้า อิก ปุ๋ย ... อ้าว เอ๊กซ์ กูไม่ได้ลืมมึงนะ เพื่อนกลุ่มเด็กเรียน ที่ทำงานรุ่นด้วยกัน โดดเรียนด้วยกัน จนมาสนิทกันได้ยังไงก็ไม่รู้ แต่กูรักพวกมึงมาก ไว้นัดกินข้าวกันอีกบ่อยๆ ถึงสมาชิกรอบตัวจะเปลี่ยนหน้าไป แต่พวกมึงห้ามหายตัว แต่ตอนนี้ดูแล้ว กว่าจะครบทีมอีกครั้ง คงอีกหลายปีเหมือนกัน ถึงตอนนั้นคงได้ดิบได้ดีกันไปหมดแล้วแหละมั้ง

เพื่อนบางมด แก๊งค์สามช่า นำทีมโดยบอย พีท ต๊อบ แบงค์ เปา แย้ เฮียเป็ด เอก (และวิว) น้องอู๊ด เพื่อนร่วมชีวิตมหาลัย 4 ปี สุข เศร้า เหงา แห้วมาด้วยกัน ทำตัวให้ว่างด้วย จะนัดกินข้าวด้วยกันเร็วๆ นี้แหละ ... ขอบคุณเพื่อนบางมดห้องเอบี สกล อ๋อง ลอง อ้อม แอ้ม โซ่ เดียร์ จุ้ง ฯลฯ สำหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง ถึงเราแทบจะไม่เคยเรียนด้วยกันเลย แต่ทุกคนจริงใจมากๆ

ขอบคุณเพลงเป็นพิเศษ สำหรับความช่วยเหลือหลายๆ อย่าง รวมถึงเรื่องที่ยอมให้รบกวนแบบไม่ต้องเกรงใจ ฝากขอบคุณไปถึงคุณแม่เพลงด้วย ที่ช่วยแจกและรวบรวมแบบสอบถามสำหรับวิทยานิพนธ์ให้ กลับไปแล้วจะแวะไปเยี่ยมคุณแม่บ่อยๆ ไม่ให้เหงา

ขอบคุณพี่จอย สำหรับความช่วยเหลือทางด้านเอกสาร ด้านธุรการ หอพัก ฯลฯ ก่อนเดินทางมาเรียนในช่วงแรก ต้องขอโทษอีกครั้งที่รบกวนพี่ตอนที่พี่มาหาที่อังกฤษครับ

ขอบคุณเพื่อนร่วมคลาส และ เพื่อนร่วมหอ ตลอดเวลาที่อังกฤษ และ เยอรมัน ถึงพวกมึงจะอ่านภาษาไทยไม่ออก แต่กูก็จะขอบคุณ ใครทำดีกับเราไว้ เราไม่เคยลืม

ขอบคุณพลอย เจี๊ยบ พี่แบงค์ สพพ.๘ ที่ใช้เวลาในการเรียนที่อังกฤษพร้อมกัน ถึงจะอยู่คนละเมือง และไม่เคยจะได้เจอหน้ากันเลย แต่ทุกคนพร้อมที่จะแชร์ปัญหาที่เจอในช่วงที่เรียน ฟังเรื่องบ่น ชีวิตที่เหมือนๆ กันของคนไกลบ้าน ... หวังว่าทุกคนคงประสบความสำเร็จเช่นกัน

ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ นิวมินิโซไซตี้ ที่ให้กำลังใจ เลี้ยงส่ง และพูดคุยด้วยตลอด ทุกคนอบอุ่นมากๆ ขอบคุณพี่เอ๊กซ์ พี่แพม พี่มิน พี่แบ๊งค์ พี่ฟั้น เหมย พลอย ปอมเม่ ฯลฯ และเว็บบอร์ดเล็กๆ แห่งนั้น ทำให้เราหายเหงาไปได้ไม่น้อย

ขอบคุณเพื่อนร่วมคุยยามเหงา อัพเดทข่าวสารบ้านเมือง ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ทั้งทางโทรศัพท์ MSN Skype อีเมล บล็อค ฯลฯ อย่างต่อเนื่องไม่มีขาดสาย ขอบคุณเป็นพิเศษให้อิ๊บ พี่เนย พี่นูร์ เจ๊ปิ๊ก ศิโร น้องนัท แอ้ และ ป๋อมด้วย

ขอบคุณคุณเม๋ย์ my possible impossibility นางเอกตลอดกาล สำหรับทุกๆ อย่าง ความเข้าใจ อดทน ความสุข ดีใจ เสียใจ (น้ำตาไหลพราก) และเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ทั้งหมด (โน้ววว เป็นไปไม่ได้!!) ถึงแม้จังหวะเวลาจะไม่ค่อยสวย ก็ขอให้อดทนหน่อยนะ แค่หนึ่งปี ความสำเร็จก็จะตามไปหาคุณอย่างแน่นอน =)

จากใจเลยว่า ทุกคนที่กล่าวมามีส่วนกับการเรียนจบของเราในครั้งนี้จริงๆ ... ขอโทษถ้าเราตกชื่อใครไปนะ เพราะรู้ว่าจริงๆ ยังมีอีกมาก ... เรายังไม่มีอะไรจะตอบแทนให้นะ ตอนนี้ก็ยังตกงานอยู่ เป็นเด็กจบใหม่สดๆ ร้อนๆ ใครมีงานให้ทำ ก็อนุเคราะห์ด้วย (ยังรบกวนไม่เลิก) ... แต่เมื่อมีโอกาส เราไม่เคยลืม และ จะไม่มีวันลืมทุกคนแน่นอน

ขอขอบพระคุณ

จบ!

2008-09-12T23:23:00.001+02:00

12-Sep-08

จบ!

หนึ่งปีของความพยายามในการเอาชนะสิ่งที่เรียกว่า ปริญญาโท ก็จบลง และเราก็เป็นผู้ชนะเสียด้วยสิ!!

วันนี้ตื่นไปสอบ Oral Defense หรือสอบจบ ตั้งแต่เช้า เป็นหนึ่งชั่วโมงที่มีความหมายมาก ขั้นตอนก็ไม่ยุ่งเท่าไหร่หรอก แต่ความยากเนี่ย ไม่น้อยเลย .... ต้องเอาสไลด์ที่เตรียมตัวในระยะเวลาอันสั้น ซ้อมมาอย่างดีจนสลบไปทุกคืน (สองสามคืนเท่านั้นแหละ พูดเหมือนจะเยอะ) เอาไปพรีเซนต์ทุกอย่างที่ทำใน thesis ในเวลา 20 นาที ที่ขนาดบีบจนเหลือเรื่องละนิดเดียว ยังแทบจะไม่ทัน แล้วก็ต่อด้วย session ที่เรียกว่า defense อย่างจริงจัง ถามตอบกันอีก 45 นาทีเต็มๆ กับ professor ที่รุมถามแบบไม่ยั้งมือ โดนไปสิบกว่าคำถามได้

โดนซักแบบละเอียดยิบเลยล่ะ ทุกจุดที่ไม่เคลียร์หรือมีช่องว่างใน thesis เนี่ย ไม่มีหลุดรอด บางคำถามก็ตั้งใจจะถามมาฆ่ากัน (ภาษาชาวบ้านเรียกว่า ถามกวนตีนแหละนะ) บางคำถามก็รอดมาได้ด้วยความสามารถพิเศษในการแถ แต่โดยรวมค่อนข้างสวย และเป็นที่พอใจ (แหละมั้ง)

เสร็จจาก defense ก็โดน prof เชิญให้ออกไปนอกห้อง เพื่อที่ prof จะได้ discuss กัน แล้วก็ให้เกรดมาเลย (อยากทราบเกรด ถามได้หลังไมค์) ก็รอ ๆ ๆ ๆ ซักเกือบสิบนาทีได้ โดนเรียกกลับไปอีกที ก็มีการจับมือแสดงความยินดี เรียนจบแล้ว ...

เฮ้ยยย เรียนจบแล้ววววววววว (ทำหน้าดีใจที่สุดในรอบหนึ่งปี)

จึงเรียนมาเพื่อทราบ !!

ปิดเล่ม

2008-09-07T01:10:00.003+02:00

7-Sep-08

ปิดเล่ม

เพิ่งบ่นไปวันก่อน ว่า prof. ที่นี่ตอบอีเมลกันไม่ค่อยเป็น ก็ได้เรื่องทันที เพราะเมื่อวาน prof. ก็ตอบอีเมลมาครบทุกท่าน ก็เลยมีความคืบหน้ามารายงานนี่แหละ

อย่างแรกเลยก็คือ ได้วันสอบ Oral defense แล้ว ... หรือที่เคยบอกไป ว่ามันคือการสอบจบ ต้องเตรียมสไลด์ไปพรีเซนต์ทุกอย่างที่ทำไปกับ thesis แล้วก็ถามตอบให้รอด ไม่โดนต้อนจนมุม ชี้เป็นตายในหนึ่งชั่วโมง ลุ้นยิ่งกว่าเหรียญทองโอลิมปิค

อ้าว ลืมบอกวัน .. ก็จะได้สอบเช้าวันศุกร์ที่ 12 กันยาฯ นี้นะฮะ ... สิบโมงเช้าเป็นต้นไป ถ้าผ่าน ก็เป็นอันจบการศึกษา หลังจากนั้นก็ลัลล้าได้สบาย

เรื่องต่อมาก็เป็นเหตุจากที่วันก่อนส่ง final draft ของ thesis ไปให้ prof. ที่ปรึกษาทั้งสองท่านพิจารณา ก็ได้ความมาในอีเมลว่ามีส่วนที่ต้องแก้หลายส่วนเลย ... จากที่วางแผนไว้ว่า weekend นี้จะจัดการทำสไลด์ให้เสร็จ ก็ผิดแผน เพราะต้องมานั่งแก้ paper ให้เรียบร้อยก่อน หมดไปอีกวันนึงเต็มๆ แถมยังต้องมานั่งทำความเข้าใจบางเรื่องเพิ่มเติม เพราะเดาจากอีเมลแล้ว วัน defense คงโดนถามเรื่องเหล่านี้เยอะมาก และอาจจนมุมได้ ถ้าไม่เข้าใจมันอย่างดี

ตอนนี้ก็เป็นอันว่า ปิดเล่ม thesis เรียบร้อย คงไม่เปิดมาแก้อีกแล้ว กับความพยายามเกือบ 300 ชั่วโมงกับไฟล์นี้ในระยะเวลาสองเดือนเศษๆ ... คิดสถิติแล้วก็ตกใจ เฉลี่ยแล้วเปิดไฟล์นี้มาทำวันละ 5 ชั่วโมงเลยเหรอเนี่ย ไม่นับเวลาที่เอาไป research ข้อมูลอีก แต่ถ้ามันจบและผ่านไปได้จริงๆ ต่อให้หนักกว่านี้ก็คุ้มล่ะนะ

ลืมบอกไปว่า ความจริงไม่ได้ตั้งใจจะสอบ defense เร็วขนาดนี้หรอก แผนเดิมคือกะว่าจะนัดสอบประมาณวันที่ 16-17 กันยาฯ จะได้มีเวลาเตรียมสไลด์กับซ้อมพรีเซนต์เยอะหน่อย แบบหลวมๆ... แต่ prof. ดันไม่ว่าง ต้องบินไปเมืองนอกตั้งแต่ 13 ถึง 24 กันยาฯ เลย เค้าก็ให้เลือก ว่าจะสอบวันที่ 12 เช้า หรือจะสอบวันที่ 25 ... มีแค่สองวันให้เลือก เลยต้องจำใจเลือกวันที่ 12 เพราะอยากให้ทุกอย่างมันจบๆ ไปซะที !!

อีกไม่กี่วันก็จะจบแล้ว ช่วงนี้หนักแค่ไหนก็จะไม่บ่นแล้วล่ะ

Final Draft

2008-09-05T01:30:00.000+02:00

5-Sep-08

Final Draft

ปิดเล่มเสียที กับ thesis ที่ทำลายชีวิตมากว่าสามเดือน ที่บอกว่าทำลายชีวิตนี่ไม่ได้ล้อเล่น .. เพราะแทบจะไม่ได้ออกไปไหนเลย ใช้เวลากว่า 90% อยู่ในห้อง และ 75% อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ วนเวียนซ้ำซากอยู่ทุกวัน เวลาที่ใช้นอกห้อง คือไปซุปเปอร์ฯ ซื้อของมาทำกิน ออกไปกินข้าว ไปมหาลัย ห้องสมุด หรือถ้าวันไหนอากาศดีมากๆ ก็คว้ากล้องออกไปเดินเล่น ถ่ายรูปในเมืองซักหน่อย แค่นั้น...

มาถึงวันนี้ ก็จัดการส่ง thesis ฉบับ final draft ไปให้ professor ที่เป็น thesis committee ทั้งสองท่านแล้ว ... final draft ก็คือเป็นฉบับที่เราคิดว่าสมบูรณ์ที่สุด ส่งไปเพื่อรอ comment กลับมาแก้ไขครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะส่งเป็น final hardcopy เย็บเล่มสามฉบับให้กับทางมหาลัย ... ซึ่งก็วางแผนไว้แล้วล่ะ ว่าจะส่ง final hardcopy ให้ได้ภายในอาทิตย์หน้า

จากนั้นก็เป็นขั้นตอนของการนัดวันสอบ oral defense หรืออธิบายง่ายๆ ก็คือ สอบจบ นั่นแหละ ... oral defense ปกติใช้เวลาประมาณชั่วโมงนึง ต้องทำพรีเซนต์ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับ thesis ให้กับ thesis committee แล้วก็ตอบคำถาม ถกเถียงประเด็นกัน แล้วก็จะรู้ผลในเกือบทันทีเลยว่า จบหรือไม่จบ

ตอนนี้ก็ทำได้แต่รอ รอ แล้วก็รอ ... คำตอบจาก prof. ที่น่าเบื่อสุดๆ เพราะไม่รู้เลยว่าเค้าจะตอบ email มาเมื่อไหร่ (ปกติตอบช้ามากกกก) ระหว่างนี้ ก็นั่งทำ slide สำหรับพรีเซนต์ oral defense รอไปเรื่อยๆ .... เอาไว้ได้วันสอบแล้วจะมาเล่าให้ฟังอีกที

ใกล้จบแล้วล่ะ ... เกือบครบปีละ

เกรดออก

2008-09-03T01:22:00.003+02:00

4-Sep-08

เกรดออก

สวัสดีเดือนกันยายน

เรียนมาจนหมดเลคเชอร์ไปได้สามเดือนแล้ว ตอนนี้ก็ได้เกรดมาครบทุกวิชา หลังจากที่ติดปัญหากับวิชา Project Management ไป (เคยบ่นให้ฟังใน blog ไปแล้ว) ผลก็ออกมาสวยงาม ผ่านทุกตัวคร้าบ

เล่าเรื่องระบบเกรดของเยอรมันให้ฟังนิดนึง ส่วนมากบ้านเราก็จะคุ้นกับระบบเกรด 4.00 กันใช่มั้ย... คือ 4.00 ถือว่า เก่งสุด เทพสุด ตั้งใจเรียนสุด ฯลฯ ... ถ้าระบบของมหาลัย ก็จะเป็น A B C D … F (ตัว E หายไปไหนวะ) ... แต่ระบบของเยอรมัน จะเป็น 1.0 ไล่ไปจนถึง 6.0 .. ปล่อยให้งงกันไป

เกรด 1.0 ของเยอรมันเนี่ย ถือว่าดีที่สุดละ เทียบเท่าเกรด A นั่นแหละ ... แล้วก็จะค่อยๆ ไล่ความโง่ลงมา เป็น 1.1, 1.2 ….. 2.0 ….. 3.0 …. 4.0 ซึ่งถือว่า 4.0 เนี่ย คือเกรดต่ำสุดที่ผ่านแล้วล่ะ (เทียบเท่าเกรด D) ... เด็กไทยมาเรียนเยอรมัน แล้วได้เกรด 4.0 เนี่ย อย่าคิดว่าได้เต็มนะเฟ้ย ... นั่นแปลว่า มึงเกือบตกแล้วตะหาก

จาก 4.0 ก็ยังมีเกรด 5 กับ 6 อีกนะ ... เกรด 5 คือ ตก แบบเข้าใจในบทเรียน (เท่ปะล่ะ) เหมือนเป็นการปลอบใจไง ว่าถึงจะตก แต่กูก็เข้าใจนะเฟ้ย (ต้องเรียนใหม่อยู่ดี ฟาย) .. ส่วนเกรด 6 ไม่ต้องพูดถึง เป็นระดับการตกแบบต่ำเตี้ยเรี่ยราด เรียนมาทั้งเทอม ไม่เข้าใจห่าอะไรเลย แนวนั้น

ส่วนสเกลในช่วงระหว่าง 1 – 4 เนี่ย ก็ไม่สามารถไปเทียบกับ A – D ได้ตรงๆ อีก ... เพราะการที่ใช้ระบบตัวเลขเนี่ย มันทำสเกลได้ละเอียดกว่า .. อย่างเกรด 2.3 ของเยอรมัน ก็น่าจะอยู่ระหว่าง C+ กับ B ... แหละมั้ง

ส่วนเกรดข้าพเจ้า .. พูดไปก็อายหมา ไม่พูดละกัน เอาเป็นว่าผ่านหมด เปลี่ยนเรื่องคุย

โค้งสุดท้าย

ตอนนี้ก็โค้งสุดท้ายของ Thesis แล้วล่ะ ... เรียกว่าอยู่ในขั้นตอน final draft ละ รอส่งไปให้ thesis readers อ่านทั้งสองท่าน แล้วก็รอ feedback กลับมาปิดเล่ม ... ภายในอาทิตย์นี้คงต้องนัดวันสอบ Oral Defense ด้วย เอาไว้มาเล่าอีกทีละกัน ว่า Oral Defense เนี่ย เป็นยังไง... เมื่อวานแอบไปดูเพื่อนสอบมาแล้วหนึ่งราย ... ถึงตายเลยล่ะ!!

มหัศจรรย์ไปรษณีย์ไทย

2008-08-28T20:47:00.002+02:00

28-Aug-08

มหัศจรรย์ไปรษณีย์ไทย

หายไปหลายวัน ไม่ได้มาอัพเดทเลย เพราะไม่มีอะไรอัพเดทในชีวิต อยู่กับห้องทำเรื่องเดิมๆ เหมือนกันทุกวันมาสามอาทิตย์แล้ว ... แต่ก็ใกล้แล้วล่ะ กับ thesis … หมายถึง ใกล้ตายนะ -_-'

ช่วงนี้ถือว่าเป็นช่วงชดใช้กรรม .. ที่ก่อนหน้านี้ดันเอาเวลาไปเที่ยว หมดไปเป็นสิบวัน ตอนนี้งานจะหนักยังไงก็คงบ่นไม่ได้ เพราะบ่นไปก็คงไม่มีใครเห็นใจ เลยได้แต่ก้มหน้ารับกรรม หลังขดหลังแข็ง นั่งต่อสู้กับ thesis และความง่วงทุกคืนจนเกือบเช้า แต่เอาน่ะ .. ใกล้จะจบแล้ว ๆ

วันนี้ (28 สิงหา) มีเรื่องมหัศจรรย์ไปรษณีย์ไทย... คือได้รับโคนันเล่ม 57 มาแต่เช้าเลย แถมข้างในยังมีของน่ารักๆ ติดมาด้วย (ชอบจัง) .. แต่พอดูตราไปรษณียากร (สแตมป์นั่นแหละ) ก็ต้องตกใจ .. เพราะวันที่ส่งจากเมืองไทย คือวันที่ 25 สิงหาฯ ที่ผ่านมานี้เอง .... พระเจ้า!! สองวันครึ่ง มาถึงแล้ว

ดูรูปกันชัดๆ เลย ... เข้ ... ปาฏิหาริย์มีจริง ... ส่งแบบธรรมดา ไม่ได้ส่ง EMS เลยนะ ถ้าส่ง EMS มันไม่ลอยมาถึงตั้งแต่คืนวันที่ 25 เลยเรอะเนี่ย !!!

อันนี้ถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์นะฮะ ... ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทุกทีโน่น เจ็ดวัน ต้องลุ้นอีกว่าหายไม่หาย ส่งเร็วขนาดนี้ DHL จะขายออกมั้ย ... วันนี้มาบอกแค่นี้แหละ ไปอ่านโคนันต่อ .. เฮ้ย ไปทำ thesis ต่อดีกว่า ... แว้บ

ตอกบัตร กลับยาน

2008-08-11T01:00:00.001+02:00

10-Aug-08

ตอกบัตร กลับยาน

หนีไปพักร้อน เที่ยวต่างประเทศ 10 วันรวด ... เป็นทริปในฝันที่เหมือนไม่ได้เกิดขึ้นจริง เพราะมาแทรกอยู่ในช่วงเวลาที่ไม่น่าจะเที่ยวได้ เกือบทุกอย่างดูปลอมๆ ... ตอนนี้ก็กลับสู่โลกของความจริงอีกที ... คิดย้อนไปก็ยิ่งแปลก ว่าไปเที่ยวมาจริงหรือปลอม ยิ่งพอคิดว่าต้องหยิบ thesis ขึ้นมาทำต่อ นาฬิกาก็ดูจะหมุนเร็วขึ้น และความสนุกก็หดหายไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเวลา

นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีเลยล่ะมั้ง ที่ออฟไลน์ไปนานถึงสิบวัน ... เป็นสิบวันที่รู้สึกดี และ สบายอย่างบอกไม่ถูก แต่พอกลับมาออนไลน์อีกที เช็คเมล์อีกที ทำเรื่องเดิมๆ อีกที ความวุ่นวายทุกอย่างก็เริ่มจะกลับมา เรื่องที่กังวลมากๆ ก็คงเป็นเรื่องของ thesis อย่างเดียว ที่ถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีฟีดแบคใดๆ จาก prof. ที่ปรึกษา ทั้งๆ ที่ส่งครึ่งแรกของ thesis ไปให้ดูตั้งแต่สิบวันก่อนโน่น ... ตอบอีเมล์กันไม่เป็นหรือไงเนี่ย...

พรุ่งนีก็คงได้เริ่มทำ thesis ต่ออย่างจริงจัง.. เหลือเวลาอย่างเป็นทางการอีกเดือนเศษๆ เท่านั้นเอง ไม่มีเวลาให้ทำอะไรอย่างอื่นมากซักเท่าไหร่แล้วล่ะ (หรือบอกว่า ไม่มีเวลาทำอย่างอื่นเลยก็น่าจะถูกต้องกว่ามาก)

ถ้ามีเวลาเหลือ (คาดว่าคงไม่มี) จะเอาเรื่องสนุกๆ จากทริปปลอมๆ มาเล่าให้ฟังก็ละกัน

ลาพักร้อน

2008-07-30T19:22:00.002+02:00

30-July-08

ลาพักร้อน

แวะมาส่งข่าวว่า จะลาพักร้อน ไปต่างประเทศ
วาง thesis ปิดคอมพ์ งดออนไลน์ 10 วัน

เจอกันอีกที ราวๆ 10 สิงหาฯ ละกัน

เสียชีวิต

2008-07-28T21:35:00.002+02:00

28-July-08

เสียชีวิต

อย่าเพิ่งตกใจ.. ที่บอกว่าเสียชีวิตเนี่ย ไม่ใช่คน แต่เป็นสิ่งของ ที่ช่วงนี้ทยอยเสียชีวิตลงอย่างต่อเนื่อง

เริ่มจากโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าแก่ Sony Ericsson Z610i ฝาพับสีดำเงางาม ที่ออกอาการป่วย เป็นมะเร็งกล่องเสียง ไม่สามารถพูดได้ชัดเจน เพราะลำโพงตัวเครื่องถึงแก่อายุขัย... ปัจจุบันโทรศัพท์เครื่องนี้ ใส่ SIM Card เบอร์ไทยอยู่ และยังเปิดไว้ตลอด 24 ชั่วโมง... แต่ทำได้แค่รับ/ส่ง SMS เท่านั้น ... อย่าว่าแต่คุยโทรศัพท์เลย แม้แต่ตั้งนาฬิกาให้มันปลุก ยังทำไม่ได้!!

ถัดมา เป็นสิ่งที่เกือบทำให้คนเสียชีวิต ... ก็คือ พัดลมตัวเก่ง ที่กัดฟันซื้อมาเมื่อต้นเดือนมิถุนาฯ เป็นพัดลมห่วยๆ ราคา 12 ยูโร ไมมียี่ห้อ เปิดแล้วสั่นเป็นเจ้าเข้าองค์ลง เบอร์หนึ่งสองสาม ไม่มีความแตกต่างในเรื่องของแรงลมแต่อย่างใด ... อาการแรกของมัน คือเปิดแล้วไม่ติดในทันที ต้องใช้เวลาปล่อยให้มันหมุนมอเตอร์ช้าๆ ไปซักพัก .... จนค่อยๆ เร็วขึ้นมาถึงความเร็วในอัตราปกติ

ก็เป็นแบบนี้อยู่สองอาทิตย์... เป็นทุกครั้งที่เปิดพัดลม หงุดหงิดมาก... จนหลังๆ มันเริ่มรู้ว่าเจ้าของหงุดหงิด มันเลยกลั้นใจตาย เปิดไม่ติดอีกเลย ... พัดลมราคา 600 บาทไทย พังในระยะเวลาไม่ถึงสองเดือน... German Quality!

อาทิตย์ที่แล้วยังไม่เดือดร้อนเท่าไหร่ อากาศยังเย็นสบายดี.. แต่พอมาอาทิตย์นี้ อากาศที่เยอรมันร้อนจนนอนไม่ได้ เลยตัดสินใจหิ้วพัดลมเน่าๆ กลับไปที่ร้านอิเล็กทรอนิกส์ที่ซื้อมา พร้อมใบเสร็จ กะว่าจะไปขอเคลม เปลี่ยนตัวใหม่ หรือถ้ามันจะคิดค่าซ่อมก็ว่ามาเลย เพราะถึงนาทีนี้ ต่อให้ซื้อตัวใหม่ก็ยอมแล้วล่ะ

ไปถึงร้าน.. คนขายก็เอาพัดลมไปเสียบปลั๊ก เปิดดู.. ไม่ติด ตายสนิท ... เงยหน้าขึ้นมาถามเราด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสว่า “จะเอาตัวใหม่ หรือจะเอาเงินคืน?” .... เข้ .. ง่ายดายขนาดนั้นเลย...

สรุปว่า วันนี้เลยได้พัดลมตัวใหม่ กลับห้องมาส่ายหัวให้เรานอนสบายทั้งคืน แบบไม่เสียตังค์ซักบาท

ส่วนล่าสุด เมื่อคืนนี้ ก่อนนอนเราก็เสียบปลั๊กชาร์จมือถือตามปกติ (ชาร์จประมาณอาทิตย์ละครั้ง เพราะเปิดไว้รับ SMS อย่างเดียว ไม่กินแบตเท่าไหร่) ... พอตื่นเช้ามา อ้าว... ทำไมแบตยังเหลือเท่าเดิมฟะ... ชาร์จไฟไม่เข้า!

เช็คไปเช็คมา อะแดปเตอร์ชาร์จไฟกลับบ้านเก่าซะแล้ว เป็นเหตุให้เสียเงินอีกจนได้ วันนี้ก็ออกไปตระเวนหาที่ชาร์จเจอร์ Sony Ericsson CST-70 (สำหรับ Z610i) ก็ไปเจอของแท้ในราคา 18.99 ยูโร หรือประมาณหนึ่งพันบาทไทย... ก็ทำใจซื้อไม่ได้

เดินหาต่อไป เจอของก๊อปปี้!! ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเจอของก๊อปในเยอรมัน ... เป็นของก๊อปที่ดูน่าเชื่อถือ ในแบรนด์ hama ของเยอรมันนี่แหละ ทำหลายอย่าง พวกแบตเตอรี่ก็มีครบทุกยี่ห้อ (จริงๆ ก็ไม่เชิงของก๊อปหรอก ... แต่เป็นของ 3rd party มากกว่า) ก็ได้ชาร์จเจอร์มาในราคา 11.99 ยูโร หรือราวๆ 600 บาท เท่ากับพัดลม

แต่หวังว่าคงจะไม่พังในสองเดือน...

ป่วยจิตป่วยใจ

2008-07-25T21:00:00.000+02:00

25-July-08

ป่วยจิตป่วยใจ

เอาอีกแล้ว... นอนไม่หลับอีกแล้ว

เรื่องที่ต้องทำจริงจังตอนนี้ ก็มีแต่ thesis แหละนะ แต่อย่างเรา คงไม่ฟิตมานั่งทำได้ทั้งวันหรอก สมาธิที่จะทำได้ มันเริ่มมาหลังจากพระอาทิตย์ตกดินไปแล้วเท่านั้นแหละ

แถมที่นี่ กว่าฟ้าจะมืด ก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่ม ก็เลยเป็นเรื่องปกติ ที่จะนั่งทำ thesis ไปเรื่อยๆ จนเช้า .. ตีสี่บ้าง ตีห้าบ้าง แล้วแต่อารมณ์ และความขี้เกียจ .. อ้อ ลืมบอกว่า ตีสี่นิดๆ ฟ้าก็เริ่มสว่างอีกครั้ง ก็แปลว่า สมาธิหมด! (เสมือนไฟที่หน้าอกอัลตร้าแมนกระพริบ ต้องหนีกลับดาว)

แต่ปัญหาก็คือ พอไปนอนตอนตีสี่ ตีห้าเนี่ย มันผิดปกติวิสัยของมนุษย์เราที่จะหลับจะนอน ก็เลยเกิดอาการนอนไม่หลับ! แล้วก็พาลให้ปวดหัวทั้งวัน อย่างที่เป็นมาสองสามวันแล้วเนี่ย

ทำไมถึงเป็นช่วงเวลาที่แสนทรมานขนาดนี้นะ... ถ้าช่วงนี้ ข้าพเจ้าหายตัวไป ก็ไปแจ้งตายให้ด้วย.. มื้อแรกจะเลี้ยงเกี๊ยวกุ้ง ส่วนมื้อถัดๆ ไป สามารถเลือกและส่งไปรษณียบัตรมาโหวตได้ที่อีเมลข้าพเจ้า

-_-

Discipline

2008-07-21T03:03:00.004+02:00

21-July-08

Discipline

จะไปกลัวอะไร.. เหลือเวลาอีกตั้งเดือนกว่า!

เฮ้ย .. เหลือเวลาอีกเดือนกว่าเอง ไม่ทันแล้ว!

...

แล้วแต่จะมองจริงๆ ชีวิตประจำวันช่วงนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนกับ มีสิ่งที่ต้องทำแค่อย่างเดียว... อย่างเดียวจริงๆ แล้วก็ไม่มีใครมาบังคับ จะทำก็ทำ จะไม่ทำ ก็ไม่มีใครว่า

น่าเบื่อนะ.. เป็นการใช้ชีวิตที่ไม่ต้องรับรู้เลยว่า เป็นวันจันทร์ อังคาร หรือศุกร์ (แต่ถ้าเป็นวันอาทิตย์ รู้ไว้หน่อยก็ดี เพราะทุกร้านมันปิดหมด ไม่มีของกินติดห้อง อาจอดตายได้) ไม่ต้องรู้ว่ากี่โมง .. หิวก็ทำกิน ง่วงก็นอน เหนื่อยก็พัก

ทุกสิ่งทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับสิ่งที่เรียกว่า “วินัย” มากๆ ... (ชื่อพ่อใครวะ) ถ้าช่วงนี้ไม่มีวินัยในตัวเอง ก็ฝันไปเถอะว่าจะทำ thesis ได้เสร็จ และจะเรียนจบเหมือนชาวบ้านเค้า ... อย่างที่บอก มันไม่มีใครมาบังคับว่าต้องทำนะ ถ้าไม่ทำตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วนะ หรือยังพอมีเวลาให้พักได้แค่ไหน ไม่สามารถตอบได้เลย ถ้าบริหารเวลาไม่ดี ทุกอย่างก็พัง

ถึงวันนี้ ไม่มีทางเลือกแล้ว เดินมาเกินครึ่งทางแล้ว มันไม่มีทางให้ถอย ไม่มีแล้วจริงๆ ...

ก็แค่อีกวัน.. ที่อยากบ่น

แบบสอบถาม

2008-07-16T00:38:00.006+02:00

16-July-08

แบบสอบถาม

เรียนผู้อ่าน...

วันนี้ไม่มีเรื่องมาเล่า แต่มีเรื่องมารบกวนหนึ่งเรื่อง
คือ... รบกวนช่วยทำเซอร์เวย์หน่อยนะครับ

เป็นเซอร์เวย์สำหรับผู้ใหญ่อายุมากกว่า 50 ปีขึ้นไป
(เด็กไม่เกี่ยวครับ อายุไม่ถึงอย่าตอบเองนะครับ)

มีแค่ 10 ข้อครับ ใช้เวลาแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว
ถ้าอยู่กับพ่อแม่ก็รบกวนให้ท่านตอบให้หน่อยครับ
หรือถ้าไม่สะดวกให้ท่านมาตอบเอง ก็โทรถามท่านเอาทีละข้อก็ได้ครับ

http://www.surveymonkey.com/s.aspx?sm=JEE_2bWbssLaPUOosd94x_2fPQ_3d_3d

รบกวนหน่อยนะครับ
เนื่องจากกลุ่มเป้าหมายค่อนข้างจำกัดกลุ่ม
และค่อนข้างยากที่จะกระจายไปให้ถึงกลุ่มเป้าหมายครับ

ขอบพระคุณทุกท่านครับ

เที่ยวเยอรมัน กับคนญี่ปุ่น (2)

2008-07-13T22:30:00.007+02:00

13-July-08

เที่ยวเยอรมัน กับคนญี่ปุ่น (2)

เข้าวันที่สอง ของทริปดึสเซลดอร์ฟ หรือเมืองญี่ปุ่นในเยอรมนี (เรียกให้เข้ากับบรรยากาศของทริปนี้) วันนี้ตื่นมาแบบปวดหัวมากๆ เพราะว่าเมื่อคืนกว่าจะนอนหลับ ก็ปาเข้าไปเกือบตีห้า เตียงก็นอนไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ แถมยังต้องตื่นมากินอาหารเช้าที่โรงแรมให้ทันเก้าโมงอีก อาหารเช้าโรงแรม ก็เป็นอาหารเช้าแบบเยอรมันแท้ แซนด์วิชโง่ๆ เย็นๆ ขนมปังแข็งเหมือนหิน ชีสเหม็นเหมือนถุงเท้าไม่ได้ซัก กับน้ำส้มที่ผ่านการดองมาแล้วแปดปี

วันนี้เริ่มเที่ยวแบบปวดหัวๆ จากย่านเมืองเก่า (Altstadt) ของดึสเซลดอร์ฟ ฮิโรก็ขับรถพาไปจากโรงแรม หาที่จอดฟรีแล้วก็เดินดูเมือง แต่ด้วยความที่เป็นวันอาทิตย์ ร้านรวงส่วนมากก็ปิดหมด เปิดเฉพาะพวกร้านกาแฟ ร้านเบียร์ ตามริมแม่น้ำไรน์ (Rhein) โชคดีที่อากาศดีมากๆ วันนี้เลยมีคนดึสเซลดอร์ฟออกมานั่งกินลมชมวิวกันเต็มไปหมด เดินได้ซักพักก็หายปวดหัวไปได้หน่อย นึกว่าจะต้องป่วยซะแล้ว

จากย่าน Altstadt ก็ตรงเข้าเมืองไปอีกครั้ง หามื้อเที่ยงกินกัน... เพื่อไม่ให้เสียชื่อทริปญี่ปุ่น เราตัดสินใจกลับไปกินราเม็งร้านเดียวกับเมื่อวาน เพราะมีอีกหลายเมนูที่ยังไม่ได้ลอง วันนี้ก็เลยเสร็จโชยุราเม็ง ข้าว ไก่ทอดคาราอาเกะ (อย่าบังอาจเอาไปเทียบกับของฮะจิบังราเม็งเป็นอันขาด) แล้วก็บะหมี่เย็น รวมแล้วเยอะ อืดอลังการ อิ่มไปอีกสามวัน สองคืน

เดินเล่นในเมืองอีกซักพัก ก็ไม่ค่อยมีอะไรน่าดูแล้ว เพราะเป็นวันอาทิตย์ ไปไหนก็ไม่มีร้านอะไรเปิดเท่าไหร่ ก็เลยตัดสินใจตีรถกลับดีกว่า แต่ระหว่างทาง ก็มีแวะดูปราสาทเล็กๆ ที่ชื่อว่า Schloss Westerwinkel (Schloss แปลว่า ปราสาท) ซึ่งอยู่ในเมืองเล็กๆ ระหว่างทาง มีรถจอดแวะเข้าไปดูเยอะเหมือนกัน

ระหว่างทางขากลับวันนี้ อากาศดีตลอดเส้นทาง ทำความเร็วบนออโตบาห์นได้แบบไม่ต้องกลัวจ่าจับ ฮิโรนักแข่งสัญชาติญี่ปุ่น กด 130 ตบเข้าเกียร์สี่ ลากต่อถึง 180 ยัดเกียร์ 5 ขึ้นไปถึงความเร็วกว่า 200 km/hr แล้วก็โดน Porsche Carrera 4S ฉีกแซงไปอย่างนิ่งๆ ... ยอมรับเลยว่าบนออโตบาห์นเยอรมันเนี่ย จิตวิญญาณนักแข่งทั้งนั้น เลนซ้ายนี่ความเร็วระดับ 220 km/hr เป็นเรื่องปกติมาก (ที่นี่ขับคนละฝั่งกับบ้านเรา ขับเร็วต้องชิดซ้ายเด้อ)

ทุ่มตรง กลับถึงเบรเมนโดยสวัสดิภาพ (เป็นคนนั่งก็ดีแบบนี้แหละ ไม่ต้องขับ ไม่ต้องเหนื่อย) กับทริปดึสเซลดอร์ฟ ที่เป็นทริปกินล้วนๆ ไม่เน้นเที่ยว ทริปนี้อาหารญี่ปุ่นทุกมื้อ ยกเว้นอาหารเช้าที่โรงแรม ไปเที่ยวจริงๆ แค่ทัวร์กินของอร่อยๆ ก็เปรมแล้ว

ทริปนี้ขอขอบคุณฮิโรเป็นพิเศษ ที่อาสาพาเที่ยวแบบเต็มที่สุดๆ เป็นวีคเอนด์ที่เจ๋งที่สุดวีคนึงในเยอรมันเลย โอกาสหน้านัดเลี้ยงตอบแทนไว้เรียบร้อยแล้ว

เที่ยวเยอรมัน กับคนญี่ปุ่น (1)

2008-07-12T23:55:00.002+02:00

12-July-08

เที่ยวเยอรมัน กับคนญี่ปุ่น (1)

วันนี้มีทริปเฉพาะกิจ ไปเที่ยวเมืองที่ชื่อว่า Düsseldorf (ดึสเซลดอร์ฟ) เป็นเมืองทางทิศตะวันตกของเยอรมนี และอยู่ห่างจาก Bremen ประมาณ 270 กิโลเมตร เดินทางด้วยรถยนต์ประมาณ 3 ชั่วโมง

ที่บอกว่าเป็นทริปเฉพาะกิจ ก็เพราะว่าไม่ได้วางแผนล่วงหน้าซักเท่าไหร่เลย ทริปนี้มีผู้สนับสนุนหลักคือคนญี่ปุ่นที่ทำงานในเยอรมนี (รู้จักกันได้ซักสองสามปีแล้วล่ะ) นามว่า ฮิโรยูกิ โคมิ ที่มีออฟฟิศอยู่ฮัมบูร์ก แต่จะอาสาพาเที่ยวดึสเซลดอร์ฟ ด้วยรถบริษัทตัวเอง นั่นก็หมายความว่า การเดินทางทริปนี้ “ฟรี” แล้วจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน

ที่วางแผนกันไว้ คือไปแค่สองวัน เสียเงินพักโรงแรมคืนเดียว (€35) และเป็นทริปแบบไม่มีตารางใดๆ ทั้งนั้น เพราะจริงๆ ทริปนี้ไม่เหมือนกับไปเที่ยวดึสเซลดอร์ฟเลย แต่เหมือนกับไปเที่ยว “ญี่ปุ่น” มากกว่า ส่วนจะญี่ปุ่นแค่ไหน เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง

สิบเอ็ดโมงครึ่ง ฮิโรก็ขับรถจากฮัมบูร์กมาถึงเบรเมน เพื่อรับเราเดินทางต่อไปดึสเซลดอร์ฟ สภาพอากาศก็อย่างที่เห็นในรูป... ฝนตกกระหน่ำตลอดเส้นทาง หลายช่วงก็ขับเร็วมากไม่ได้ ถึงแม้ว่าออโตบาห์นของเยอรมนีในบางช่วงจะไม่มีสปีดลิมิตก็เหอะ จากเวลาที่ตั้งใจว่าสามชั่วโมง ก็เลยเลทไปเป็นสามชั่วโมงครึ่ง ไปถึงดึสเซลดอร์ฟบ่ายสามโมงตรง

ระหว่างทาง ก็มีแวะเติมน้ำมันหนึ่งครั้ง เบนซินซุปเปอร์ ราคาลิตรละ €1.594 หรือคิดเป็นเงินไทย ประมาณลิตรละ 83 บาทเท่านั้นเอง...

แล้วการเที่ยว ญี่ปุ่น ก็เริ่มขึ้นด้วยมื้อแรกในดึสเซลดอร์ฟ กับร้านราเม็งที่ได้รับการยอมรับจาก เจแปนนีสคอมมิวนิตี้ ว่าเป็นหนึ่งในสุดยอดร้านราเม็งในยุโรป ... ส่วนนึงที่บอกว่าเที่ยวดึสเซลดอร์ฟครั้งนี้ เหมือนเที่ยวญี่ปุ่น ก็เพราะว่าในดึสเซลดอร์ฟมีคนญี่ปุ่นอาศัยอยู่เยอะมาก (มากที่สุดในเยอรมนี และ มากเป็นอันดับสามของยุโรป รองจากลอนดอนและปารีส) มีย่านนึงที่เต็มไปด้วยร้านรวงแบบญี่ปุ่นสุดๆ แถมเดินไปไหนมาไหนในย่านนี้ ก็จะได้ยินภาษาญี่ปุ่นตลอดทาง

ราเม็งจากร้านทาคุมิมื้อแรกนี้ ถือว่าเป็นราเม็งมื้อแรกตั้งแต่มาอยู่เยอรมันเลยก็ว่าได้ ... ความจริงจะบอกว่าเป็นอาหารญี่ปุ่นมื้อแรกตั้งแต่อยู่เยอรมันมาหลายเดือนก็คงไม่ผิด เพราะไอ้เมืองที่เรียนอยู่นี่หาร้านอาหารญี่ปุ่นไม่มีเลย ที่มีก็เป็นร้านซูชิที่ไม่ค่อยน่านั่ง แถมขายเกินราคาไปมากจนไม่กล้าเฉียดหัวเข้าไปในร้าน ... แน่นอน ราเม็งมื้อนี้อร่อยสมชื่อ ไม่ผิดหวังๆ

เสร็จจากราเม็ง ก็เดินดูเมืองโดยรอบๆ รวมถึงย่านญี่ปุ่นนี่ด้วย ฮิโรขอตัวเข้าไปซื้ออาหารในซุปเปอร์ญี่ปุ่นเจ้าประจำ ที่ทั้งร้านมีแต่ของญี่ปุ่นเต็มไปหมด ข้าวซูชิ เส้นราเม็งแบบต่างๆ มิโสะซุป ชาญี่ปุ่น อุปกรณ์ทำซูชิ หม้อสุกี้ ไข่กุ้ง ไข่ปลา รวมถึงปลาดิบแบบต่างๆ ที่ขายเป็นกิโลเพื่อให้ไปทำซูชิกันเอง (ฮามาจิ กิโลละ €66 / สามพันกว่าบาท) หรือหม้อหุงข้าวที่ขายราคาเกินจริง ไซส์ 1.8 ลิตร ใบละหมื่น จริงๆ เค้าไม่ให้ถ่ายรูปหรอกนะ ที่เห็นนี่คือแอบถ่ายมาล้วนๆ

จากนั้นก็ไปเช็คอินเข้าโรงแรม ห่างจากตัวเมืองประมาณ 15 นาที เป็นโรงแรมถูกๆ ที่มาตรฐานดีไม่ใช่เล่น (ส่วนมากโรงแรมในเยอรมัน ค่อนข้างจะมีมาตรฐาน สะอาด ปลอดภัย) คุ้มค่าเกินราคาห้องเดี่ยว 35 ยูโร มีอินเตอร์เน็ตฟรี มีอาหารเช้าให้อีกตะหาก ห้องก็ไม่ได้แคบมาก มีทีวีให้ดูด้วย แต่ไม่ได้เปิดหรอก มีไว้ดูเฉยๆ

ฮิโรก็ตกลงว่า จะของีบซักหน่อย เพราะขับรถมาทั้งวัน ถ้ารวมจากที่ขับมาจากฮัมบูร์กเพื่อมารับเราด้วย ก็เกือบห้าชั่วโมงได้ ก็โอเค ตกลงว่างีบกันซักพักแล้วค่อยออกไปเที่ยวต่อ

สี่ทุ่ม.. (คือไม่ได้งีบกันซักพักหรอก เรียกว่าหลับเป็นตายมากกว่า) ก็นั่งรถใต้ดิน (U-Bahn) เข้าเมืองอีกครั้ง เพื่อหามื้อเย็นกินกัน ... ไม่ต้องเดาหรอกว่ากินที่ไหน มันต้องเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นอยู่แล้วทริปนี้

มื้อนี้บอกล่วงหน้าเลย ว่าเป็นมื้อที่อร่อยสุด และ ดีสุด ตั้งแต่มาอยู่เยอรมัน และน่าจะบอกได้ว่าเป็นอาหารญี่ปุ่นที่อร่อยสุดตั้งแต่ที่เคยกินมา (แต่ทำไมต้องเสือกมากินอาหารญี่ปุ่นที่เยอรมันด้วยวะ) ... มื้อนี้เราไม่ได้สั่งเองเลยซักอย่าง ปล่อยให้ฮิโรจัดการ เฮียแกก็ดูเมนูภาษาญี่ปุ่น สั่งเป็นภาษาญี่ปุ่น โต๊ะอื่นแม่งก็มีแต่คนญี่ปุ่นเต็มไปหมด ... ถ้าปล่อยเรามาคนเดียวก็คงไม่ได้กิน ภาษาญี่ปุ่นก็ไม่ได้ ภาษาเยอรมันก็ไม่ดี

อาหารมาเสิร์ฟละ .. เริ่มจากปลาดิบก่อน ฮิโรอธิบายให้ฟังว่า ทูน่าดิบที่สั่งมา เป็นส่วนที่มีไขมันกลางๆ จัดว่าเป็นทูน่าไฮโซ แต่ไม่สุด ถ้าไฮโซสุดๆ ต้องส่วนที่ไขมันเยอะๆ วางบนลิ้นแล้วละลายหายไปเองแบบไม่ต้องเคี้ยว ของดีจริงๆ ต้องไปกินที่ญี่ปุ่น คำละสามพัน ฟังแล้วสยอง

ของแต่ละอย่างที่สั่งมา ดูผิวเผินเหมือนธรรมดา แต่อร่อยมากๆ ทุกจาน ทงคัตสึที่ดูผ่านๆ แล้วเหมือนกับ Schnitzel (หมูชุบแป้งทอดแบบเยอรมัน) ที่ได้กินแทบทุกอาทิตย์ แต่รสชาติคนละเรื่อง อย่าไปเทียบกับทงคัตสึตามร้านฟูจิเลยเชียว อีกจานที่เห็นเนื้อย่างเป็นแผ่นๆ อันนั้นคือ ลิ้นวัว เอามาเสิร์ฟ แล้วบีบมะนาว อร่อยจนอยากจะสั่งมาอีกสามจาน

ส่วนทีเด็ดสุดๆ ของมื้อนี้ คือไอ้เนื้อดิบๆ ที่เห็นนี้เลย ... มันคือเมนูที่เรียกว่า บาซาชิ หรือ เนื้อม้าดิบ ... กินแล้วแทบจะเหาะได้.. เมืองไทยมีให้กินป่าวหว่า รู้สึกจะไม่เคยเห็นมาก่อน

ค่าเสียหายมื้อนี้ สองคน ร้อยยูโร อิ่มพุงกาง กระเป๋าฉีก แต่มีความสุขมาก

พรุ่งนี้อยู่ดึสเซลดอร์ฟอีกวัน มันจะพาไปญี่ปุ่นที่ไหนอีก จะมาเล่าให้ฟังตอนหน้าละกัน

Dissertation Time

2008-07-12T02:08:00.003+02:00

11-July-08

Dissertation Time

เอาล่ะ... ถึงวันนี้ก็คงได้เวลาเริ่มทำสิ่งที่เรียกว่า “วิทยานิพนธ์” แล้ว.. ไม่สิ.. ต้องบอกว่า ควรจะเริ่มทำตั้งนานแล้วมากกว่า

ไอ้ วิทยานิพนธ์ หรือ dissertation เนี่ย ก็คือเอกสารปึกนึง ที่ต้องเขียนๆ เกี่ยวกับเรื่องที่เรียนมาให้เสร็จทันเวลาที่กำหนด ส่วนจะเป็นเรื่องไหน ยากแค่ไหน สั้นยาวแค่ไหน ก็ต้องขึ้นอยู่กับสาขาที่เรียน แล้วก็ส่วนใหญ่ๆ ส่วนนึงก็ขึ้นอยู่กับอาจารย์ที่ปรึกษา (Thesis committee) นั่นแหละนะว่าเค้าจะเรื่องมากแค่ไหน

ส่วนของเรา ก็ต้องโม้ให้มีความยาวประมาณ 15,000 – 20,000 คำแหละ เดดไลน์ 17 กันยา ฟังผ่านๆ เหมือนอีกนาน... แต่นับดูจริงๆ แล้ว เหลือเวลาอีกแค่ 9 อาทิตย์เท่านั้นเอง หรือเฉลี่ยแบบโง่ๆ ก็คือมีงานต้องทำให้ได้ประมาณอาทิตย์ละ 2,000 คำ นี่ไม่นับรวมเวลาที่ต้องทำรีเสิร์ช เซอร์เวย์ แก้งาน ทำรูปเล่ม ฯลฯ อีกมากมาย

ความจริงระยะเวลาในการทำ dissertation เนี่ย เค้ามีให้ทั้งหมด 15 อาทิตย์ แต่ถึงวันนี้ เราเผาเวลาทิ้งไป 6 อาทิตย์แล้วแบบฟรีๆ โดยที่แทบจะยังไม่ได้เริ่มทำ(ห่า)อะไรเกี่ยวกับ dissertation เลย เหตุผลนึงก็เพราะว่าเอาเวลาหมดไปกับงาน re-sit assignment ของวิชาจากเทอมที่แล้วนั่นแหละ (ไม่น่าตกเลยจริงๆ)

งาน re-sit อันนั้น ก็เพิ่งจะส่งทางไปรษณีย์ไปเมื่อศุกร์ที่แล้ว (เป็นระเบียบของมหา’ลัยที่ต้องส่งงานแบบ hardcopy เท่านั้น แล้วก็ต้องมีฟอร์มปะหน้าเขียนมาอย่างเรียบร้อย) ส่งแบบลงทะเบียนในราคา 6.50 ยูโร เพื่อความชัวร์ว่างานเราจะไม่หายระหว่างทาง แล้วก็เพื่อความแน่ใจ เลยส่งเป็นไฟล์ทางอีเมลล์ไปให้ prof. ที่อังกฤษอีก และหลังจากนั้นหนึ่งวัน prof. ก็ตอบอีเมลล์กลับมา ว่าได้รับไฟล์แล้ว ไม่ต้องส่งทางไปรษณีย์มาก็ได้ เพราะถือว่าเขาได้รับงานแล้ว.. อ้าว ห่านนน ส่งไปแล้วครับ หกยูโรห้าสิบเซนต์.. เอาเงินกูคืนม๊าาาา >,<

เก้าอาทิตย์ที่เหลือ ต้องเร่งทำอย่างสุดชีวิตแล้วล่ะ เริ่มมองเห็นอนาคตช่วงใกล้ส่งแล้วว่า สภาพจะเป็นยังไง ... แต่บางวันก็ยังทำตัวให้ขยันไม่ได้ซะที วันที่ผ่านไปแบบไม่ได้งานเลยจะรู้สึกหงุดหงิดมาก -_- ...

ช่วงนี้ก็มีคนมาถามๆ เกี่ยวกับเรื่องเรียนโทเยอะเลย ... ซึ่งก่อนหน้านี้ ใครมาถาม เราก็จะแนะนำให้เรียนแหละ ถ้ามีโอกาสเรียนได้ เรียนเถอะ มีอีกหลายคนที่ไม่มีโอกาสได้เรียนและอยากเรียน ... แต่คนที่มาถามช่วงนี้ จะได้คำตอบว่า อย่ามาเรียนเลย -_- มันโหดร้ายกว่าที่คิดไว้เยอะมาก

ไว้มาถามใหม่ตอนเรียนจบละกันนะ เพราะถึงตอนนั้นจะตอบได้ดีกว่ามากๆ ว่าจบแล้วคุ้มค่ากับที่เรียนมาแค่ไหน

แกล้งกันอีกแล้ว

2008-07-02T22:10:00.006+02:00

2-July-08

แกล้งกันอีกแล้ว

วันนี้เกิดเหตุการณ์ไม่ปกติอีกแล้ว .. อยู่ดีดีก็ได้อีเมลล์ฉบับนึง จากธุรการของมหาลัย ว่าเราไม่ได้ส่งงานวิชา Project Management และจะมีผลทำให้เราเรียนไม่จบ!

ไม่ตลกเฟ้ย!

คืองาน Project Management เนี่ย ถ้ายังจำกันได้ เป็น assignment สุดท้ายก่อนปิดเลคเชอร์ทั้งหมด ก็คือกำหนดส่งเมื่อวันที่ 1 มิถุนาฯ ที่ผ่านมา แล้วเราก็เร่งทำให้เสร็จ ส่งทัน deadline ไม่มีปัญหา ซึ่งการส่งงานวิชานี้ ให้ส่งไปที่อีเมลล์ของโปรเฟสเซอร์ได้เลยโดยตรง และตอนนั้นก็ทวนกับเพื่อนแล้วว่า ส่งไปไม่ผิดที่แน่นอน

แล้วมันอะไรกันวะครับ? ... หลังจากได้อีเมลล์ระทึกใจวันนี้ ก็ตอบสวนกลับทางธุรการไปทันที ว่าเราส่งตาม deadline ถูกต้อง พร้อมทำการฟอร์เวิร์ดอีเมลล์ต้นฉบับไปให้ดูเป็นหลักฐาน กรุณาไปเคลียร์กับโปรเฟสเซอร์ให้กูด้วยคับ...

จากนั้นเราก็เขียนอีเมลล์อีกฉบับ “ด่า” ระบบการส่งงาน ว่าควรมีการควบคุมให้ชัดเจน เพราะถ้าเป็นแบบนี้ ก็สามารถแกล้งกันได้สิ แล้วจริงๆ คือโมโหมาก เพราะงานนี้เราอดหลับอดนอนทำให้เสร็จตาม deadline เลยนะ.. แล้วไหงผ่านมาเดือนนึง บอกว่าเราไม่ได้ส่งงานซะได้... ไอ้ห่าน

ก็หวังว่าคงจะไม่มีปัญหาอะไร .. เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเข้ามหาลัยไปติดตามผลอีกที

ทำไมเรื่องต่างๆ พวกนี้ ตั้งแต่มาเรียนถึงไม่มีอะไรราบรื่นซักอย่างเลยนะ

Re-Sit Assignment

อย่างที่เคยบอกไปว่า เมื่อเทอมที่แล้ว เราได้ทำวีรกรรมเรียน “ตก” มาหนึ่งวิชา ด้วยเหตุที่ไม่สามารถเขียน essay ได้ถูกใจโปรเฟสเซอร์ และให้คะแนนข้าพเจ้ามา 40 เต็มร้อย

เวรกรรมก็เลยตามทันมาถึงตอนนี้ ที่ต้องนั่งทำสิ่งที่เรียกว่า Re-Sit Assignment ก็คือต้องทำการเขียน essay ใหม่ ด้วยโจทย์ใหม่ ความยาวเท่าเดิม (4,000 คำ) หัวข้อที่ได้ครั้งนี้ เป็นเรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลย แต่ก็ทำไปจนเกือบเสร็จแล้วล่ะ ใช้เวลาทำมาเกือบเดือนได้ ก็เริ่มทำมาตั้งแต่จบเลคเชอร์เมื่อต้นเดือนมิถุนาฯ จนบินไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดเพิ่มในลอนดอน (เที่ยวซะมากกว่า อ้างห้องสมุดไปงั้นเองแหละ) ความจริงตั้งเป้าไว้กับตัวเองว่า จะทำให้เสร็จภายในเดือนมิถุนาฯ เพราะว่าจะได้เริ่มทำ Dissertation ซะที ถึงแม้ว่า deadline งานนี้จะอยู่ที่ต้นเดือนสิงหาฯ โน่นก็ตามทีเหอะ

ใกล้จะได้เริ่มทำ dissertation อย่างจริงจังแล้วล่ะมั้ง ตอนนี้เพื่อนๆ ที่เรียนด้วยกันส่วนมากก็ทยอยกลับประเทศตัวเองไปกันหมดละ (เหลืออยู่แค่ 3-4 คน) จริงๆ เราก็อยากกลับแหละนะ แต่รู้เลยว่า กลับไปแล้วคงไม่สามารถบังคับตัวเองให้อยู่กับ dissertation ได้แน่ๆ ก็เลือกอยู่ที่นี่ดีกว่า เพราะถึงไม่ตั้งใจ ก็ไม่มีใครรู้ 5555

อูอีฟ่า ออยโร 2008

2008-07-01T02:17:00.005+02:00

1-July-08

อูอีฟ่า ออยโร 2008

เดือนมิถุนาฯ ที่ผ่านมาทั้งเดือน กลายเป็นเดือนบ้าบอลแบบสถานการณ์พาไป เรียกว่าเยอรมันเตะวันไหน ต้องออกไปเชียร์ทุกครั้ง บางวันก็ออกไปดูที่จอใหญ่ กลางเมือง บางวันก็หาร้านไปนั่งเชียร์กับเพื่อนทั้งฝูง ก็ตั้งใจอยู่แล้วแหละ ว่าจะออกไปเชียร์เฉพาะเยอรมัน เพราะคนที่นี่ก็ออกไปกนทั้งเมือง มีเพื่อนร่วมเชียร์เยอะๆ ก็สนุกดีน่ะสิ

แล้วก็เล่นเอาเสียเวลาไปหมดเดือนจนได้ เพราะอย่างที่รู้กัน เยอรมันเสือกทะลุมาถึงรอบชิงฯ แทนที่จะตกรอบแรกไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราว (เล่นห่วยๆ แต่ก็เสือกเข้ารอบ) จะได้มีกะจิตกะใจทำงานที่ยังค้างอยู่มากมาย ไหนจะ dissertation ที่ยังไม่ได้เริ่มแตะเลยซักนิดอีก

แต่เอาจริงๆ ก็อยากให้เยอรมันได้แชมป์แหละนะ.. เสือกมาอยู่ในประเทศนี้แล้วนี่หว่า (วันนี้ไม่สุภาพเลยแฮะ มีสามเสือกละ) เพราะบรรยากาศหลังจบเกมส์รอบชิงชนะเลิศ ทั้งเมืองมันดูเซ็งๆ บอกไม่ถูก กล้องที่เตรียมไปถ่ายรูปตอนฉลองกันเลยไม่ได้เอาออกมาถ่ายเลยซักรูป -*-

ก็ยินดีกับแฟนๆ สเปนด้วยละกันนะ... เยอรมันเล่นได้สมควรแพ้ และสมควรตกไปตั้งแต่รอบแรกละ

Number 56

มาแล้ว ทันใจสุดๆ ... รักไปรษณีย์ไทยมากเลยวันนี้ (ที่ไม่ทำหาย)

ขอขอบคุณคนส่ง น่ารักมาก จากใจจริง ^^

ลากิจ ไปลอนดอน

2008-06-19T15:30:00.010+02:00

17-Jun-08

ลากิจ ไปลอนดอน

จริงๆ ทริปนี้ค่อนข้างเฉพาะกิจเลยแหละ ใช้เวลาวางแผนแค่ไม่กี่วัน แต่พอเอาเข้าจริงก็ผิดแผนเกือบหมด แถมยังเกินงบที่ตั้งไว้เยอะมาก ... เหตุผลก็เพราะมีคนไม่รับผิดชอบบางคน ตกปากรับคำเอาไว้อย่างดิบดีเรื่องที่พัก แล้วก็เบี้ยวหายตัวไป ได้หรือไม่ได้ก็ไม่บอก จนถึงป่านนี้ ไปลอนดอนจนกลับมาเยอรมันแล้ว ยังไม่ได้ยินแม้แต่คำว่าขอโทษ.. บอกตรงๆ เลยว่าเคือง แต่ไม่เอาเรื่อง

ที่ไปลอนดอนคราวนี้ ก็มีแค่ 4 วันแหละ เหตุผลหลักๆ คือตั้งใจจะไปเอาข้อมูลที่ห้องสมุดของมหาลัยที่โน่น เพื่อเอามาเขียนงานส่ง แต่ไปถึงวันเสาร์ กว่าจะได้เข้าห้องสมุดก็วันจันทร์ เพราะว่าวันเสารหมดเวลาไปกับงาน THAI @ Trafalgar Square ที่ดันจัดวันเสาร์ที่ 14 มิ.ย. พอดิบพอดี

ในงานก็เหมาพื้นที่ทั้งหมดของ Trafalgar Square ในกรุงลอนดอน เต็มไปด้วยซุ้มอาหารไทย ซุ้มของไทยๆ บริษัทห้างร้านต่างๆ ที่เกี่ยวกับเมืองไทย แล้วก็มีเวทีใหญ่เอาไว้โชว์การแสดง มีคอนเสิร์ตจากศิลปินไทยผลัดกันขึ้นเวทีกันแบบต่อเนื่องเลย

ตอนที่ไปถึงงาน ก็เจอกับพี่โก้ Mr.Saxman กำลังโซโล่เพลงจากอัลบั้มตัวเอง ทั้งเพลงเก่าเพลงใหม่ (หรือบางเพลงที่ไม่ได้ยินนานแล้วอย่าง “ภาวนา”) รวมถึงบทเพลงพระราชนิพนธ์ ก็เอามาโชว์ให้ฝรั่งและคนไทยทั่วทั้งลานกว่าพันคนได้รับฟังด้วย

ในงานก็เจอดาราเยอะเหมือนกันนะ คุณจ๊อบ นิธิ พร้อมทีมงานก็มาถ่ายทำรายการ “สมุดโคจร” ชาคริต มาทำไรไม่รู้ แล้วบนเวทีหลังจากพี่โก้ ก็เป็นขุนอิน จากภาพยนตร์เรื่องโหมโรง มาโชว์ระนาด แล้วได้ข่าวว่าค่ำๆ ปิดท้ายด้วยไทเทเนียม สร้างความสนุกและความคิดถึงบ้านให้คนไทยในลอนดอนได้ไม่น้อย

มาลอนดอนคราวนี้ ได้เจอเพื่อนที่ปกติไม่ค่อยได้เจอกันเยอะมาก ทั้งแบบนัดเจอ และ บังเอิญเจอ ไอ้ที่บังเอิญเจอนี่ก็เพื่อนบ้านเลย อยู่หมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ไม่เคยจะได้เจอกัน ดันมาเจอกันไกลถึงลอนดอน ก็เลยบอกไปว่า วันหลังไม่ต้องนัดกันหรอก เดี๋ยวก็คงบังเอิญเจอกันเรื่อยๆ

เหตุผลรองๆ ลงมาของการมาลอนดอนทริปนี้ ก็มาเก็บตกที่เที่ยวบางที่ ที่ถึงเทอมที่แล้วจะเรียนอยู่นี่ทั้งเทอม แต่ก็ยังเที่ยวไม่หมด มาครั้งนี้ก็เรียกว่าครบๆ แล้วมั้ง แต่ถ้ามีเวลาอยู่ต่ออีกสองสามวัน ก็ยังคงมีที่ให้ไปแบบไม่เบื่ออยู่ดีแหละ (แค่เงินในกระเป๋ามันจะหมดเอาซะก่อน)

สี่วันผ่านไปอย่างเร็ว ได้เวลาบินกลับเยอรมัน ด้วยการเดินทางแบบเดิมๆ คือนั่ง Tube ไปสถานี Liverpool Street แล้วขึ้นรถไฟ Stansted Express ตรงไปสนามบิน London Stansted เพื่อเตรียมบินด้วยสายการบิน Ryanair เที่ยวบิน FR3634 ตรงกลับเยอรมันในคืนวันอังคารที่ 17 มิ.ย.

หลังช่วงนี้ก็เป็นช่วงเขียนงานส่ง กับ Dissertation ล้วนๆ ... คงต้องเพิ่มความขยันอีกหน่อยละแหละมั้ง

Ryanair ตอนที่ 2

2008-06-16T00:52:00.008+02:00

15-Jun-08

Ryanair ตอนที่ 2

ต่อจากตอนที่แล้ว ที่แนะนำให้รู้จักกับสายการบิน Ryanair ไป... อย่างที่บอกว่า เพิ่งจะมีโอกาสได้ใช้บริการสายการบินแห่งนี้เป็นครั้งแรก เนื่องจากเป็นสายการบินเดียว (ในตอนนี้) ที่มีไฟล์ทบินตรงจาก Bremen ประเทศเยอรมัน ไปยังกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ โดยไม่ต้องไปทำการเปลี่ยนเครื่องที่ไหนให้เสียเวลา แถมยังเป็นสายการบินโลว์คอสท์ ประหยัดเงินไปได้มากเหมือนกัน (แต่จริงๆ ก็ไม่ค่อยประหยัดนักหรอก ดูจากลูกเล่นการคิดราคาของ Ryanair จากตอนที่แล้วดูสิ)

เช้าวันเสาร์ที่ 14 มิ.ย. ก็ถึงเวลาของไฟล์ท FR3631 จากเมืองเบรเมนไปลอนดอน ที่พอเดินทางมาถึงสนามบินเบรเมนก็ต้องตกใจ ที่หาเทอร์มินอลของ Ryanair ไม่เจอ... เพราะ Ryanair เส้นใหญ่ขนาดไปเหมาเทอร์มินอลส่วนตัว แยกต่างหากจากสายการบินอื่นๆ อีก 13 สายการบินในเทอร์มินอลหลัก ออกมาเป็นเทอร์มินอลของตัวเอง แถมยังไม่ค่อยจะมีป้ายบอกอีกตะหาก

ขั้นตอนการเช็ค-อินของสายการบินนี้ ก็เป็นแบบง่ายๆ แค่ยื่น passport ไปโดยไม่ต้องใช้ใบจองอะไรทั้งนั้น ยิ่งถ้าไม่ได้โหลดกระเป๋าด้วย ก็ยิ่งเช็คได้อย่างรวดเร็วทันใจ จากนั้นก็ผ่านด่านสแกนกระเป๋าถือ เข้าไปนั่งรอเวลาบอร์ดดิ้งได้เลย ... แต่สำหรับคนที่เดินทางไปสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ ก็ต้องผ่านขั้นตอนของ passport control ด้วย เพราะว่าสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ ไม่ได้รวมอยู่ในประเทศกลุ่มเชงเก้น ทำให้ต้องมีการตรวจวีซ่า เหมือนเดินการทางออกนอกประเทศ (พวกคนเยอรมัน ก็ใช้แค่บัตรประชาชนของเค้า ส่วนกะเหรี่ยงอย่างเรา ต้องใช้ passport)

ไอ้ passport control นี่แหละ ที่ทำเราหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะเจ้าหน้าที่ ตม. เล่นตรวจ passport อย่างละเอียด ถึงกับเอาแว่นขยายมาส่องดูลายน้ำในหน้า passport ของเรา แล้วก็เอาไปส่องกับหลอดแบล็คไลท์อีกตะหาก ... คือมันไม่ไว้ใจ passport คนไทยขนาดนั้นเลยหรือวะครับ หรือมันคิดว่าหน้าตาอย่างเราจะปลอม passport รึยังไงก็ไม่รู้นะ

จากนั้นก็รอเวลาบอร์ดดิ้ง ที่พอใกล้ถึงเวลา คนก็จะลุกมายืนต่อคิวกันยาวเหยียด เพราะสายการบินนี้ ไม่มีการฟิกซ์ที่นั่ง ใครได้ขึ้นเครื่องก่อนก็ได้เลือกที่นั่งก่อน คิวแบ่งออกเป็นสองแถว คือแถวที่ซื้อ priority boarding เอาไว้ (ในราคา 4 ปอนด์ต่อเที่ยว) พวกนี้จะได้ขึ้นเครื่องไปเลือกที่นั่งก่อน ส่วนอีกแถวยาจกอย่างพวกเรา ก็ตามบุญตามกรรม อาจจะได้นั่งกับเด็กเบบี๋ที่ร้องไห้ตลอดไฟล์ท จนอยากถอดถุงเท้ามาอุดปากก็เป็นได้

การบอร์ดดิ้ง ก็ไม่ได้มีงวงช้างเทียบเข้าเครื่องบินนะ .. แล้วก็ไม่ได้ใช้รถบัสด้วย .. แต่เป็นการ “เดิน” ล้วนๆ ออกจากเทอร์มินอล ไปเดินไต่บันไดขึ้นเครื่องกันแบบที่เห็นในรูปนี่แหละ คลาสสิคดีมาก

หลังจากได้ที่นั่งแล้ว เครื่องโบอิ้ง 737-800 ก็เทค-ออฟตรงเวลาเป๊ะๆ ชนิดที่ไม่เคยเจอสายการบินไหนตรงเวลาขนาดนี้มาก่อน แล้วก็มีการสาธิตการใช้อุปกรณ์ความปลอดภัยต่างๆ ตามระเบียบการบินทั่วไป เครื่องก็ไม่ได้เก่าอะไรมากมาย (จากข้อมูลบอกว่า อายุเฉลี่ยของเครื่องบินไรอันแอร์ทั้งหมด อยู่ที่ราวๆ 3 ปีเท่านั้นเอง) ให้ความรู้สึก “ปลอดภัย” ได้ในระดับหนึ่ง จากที่เคยหวั่นๆ ว่าเครื่องบินของสายการบินโลว์คอสท์จะให้ความรู้สึก “เสี่ยงตาย” มากกว่า “ปลอดภัย” มานานแสนนาน

พอเครื่องไต่ระดับความสูงได้ ทางไรอันแอร์ก็เริ่มขั้นตอนการหากินอย่างต่อเนื่องทันที ด้วยการเดินขายของทุกอย่างที่สามารถขายได้ ไม่ว่าจะเป็นแซนด์วิช โยเกิร์ต น้ำ ชา กาแฟ ช็อคโกแลต ฯลฯ ที่ผู้โดยสารสามารถเลือกได้ว่าจะจ่ายเป็นเงินปอนด์หรือยูโร ส่วนเราเลือกที่จะไม่จ่าย ก็เลยไม่รู้ว่ามันขายแพงขนาดไหน แต่เท่าที่เห็น ก็มีหลายคนควักกระเป๋าจ่ายเหมือนกันนะ ทั้งๆ ที่ไฟล์ทนี้บินแค่ 1 ชั่วโมง 20 นาทีเท่านั้น

แล้วเครื่องโบอิ้ง 737-800 ก็พาเรามาถึงสนามบิน London Stansted โดยสวัสดิภาพ ปลอดภัย และตรงเวลาเป๊ะๆ อีกเช่นกัน... มาถึงก็เป็นไปตามระบบเดิม คือเดินลงจากบันไดเครื่องบิน แล้วก็ต้องเดินเข้าเทอร์มินอลกันเอง (ตากแดด ลม ฝน กันตามอัธยาศัย) ความจริงลอนดอนมีสนามบินนานาชาติทั้งหมด 5 สนามบิน คือ ฮีทโธรว์, แก็ตวิก, สแตนสเต็ด, ลูตัน แล้วก็ซิตี้แอร์พอร์ต ซึ่งแต่ละที่ก็มีความไกล (หรือความบ้านนอก) แตกต่างกันไป แล้วก็มีสายการบินหลักที่แตกต่างกันไปด้วย ... ที่แน่นอนก็คือฮีทโธรว์ ที่เป็นฮับของสายการบินพาณิชย์หลักๆ ส่วนสนามบินที่เหลือ ก็ลดหลั่นความสำคัญลงมา และที่บอกไปว่า ที่บิน Ryanair มาครั้งนี้ มาลงที่สนามบินลอนดอน สแตนสเต็ด (ที่เป็นหนึ่งในฮับของ Ryanair) สนามบินหลักของสายการบินโลว์คอสท์หลายแห่ง อยู่ห่างจากลอนดอนประมาณ 50 กิโลเมตร (โคตรบ้านนอก) และเป็นสายการบินที่รองรับผู้โดยสารมากเป็นอันดับสามของสหราชอาณาจักร รองจากฮีทโธรว์ และ แก็ตวิก

การเดินทางจาก London Stansted Airport เข้าเมือง ที่สะดวกที่สุดก็คือใช้รถไฟ Stansted Express ที่ยิงตรงเข้า Central London มายังสถานี Liverpool Street ในเวลา 45 นาที ค่าใช้จ่ายต่อเที่ยวประมาณ 12 ปอนด์ ที่คิดไว้แต่แรกคือเป็นรถไฟ Express สุดหรู เหมือน Heathrow Express แต่ปรากฏว่า เป็นรถไฟโคตรเก่า แถมยังสกปรกอีกตะหาก ที่ดูแล้วยังไงก็ไม่น่าเรียกว่าเป็น Stansted Express ได้เลย แต่ถือว่าเป็นวิธีที่เร็วที่สุด เพราะถ้านั่งรถบัสเข้าเมือง อาจต้องใช้เวลานานถึง 2 ชั่วโมง นั่งกันตูดเปียก

ก็ถ้าเทียบดูแล้ว... การบินมาลอนดอน ด้วย Ryanair ทริปนี้ ไม่ถือว่าแย่เท่าไหร่ ทั้งเรื่องของราคา และ คุณภาพของสายการบิน แม้ว่าจะต้องเจอกับค่าใช้จ่ายจุกจิก แล้วก็ต้องจ่ายค่ารถไฟ Stansted Express (ไม่อยากเรียกชื่อนี้เลย) เพิ่มเข้าไป แต่โดยรวมก็ยังถูกกว่าบินสายการบินปกติอยู่ดี แถมยังต้องไปเสียเวลาเปลี่ยนเครื่อง และการเดินทางจาก Heathrow เข้าเมือง ก็ใช้เวลาประมาณเกือบชั่วโมงเหมือนกัน (ด้วย Tube ในราคา 2 ปอนด์กว่าๆ ผ่านบัตร Oyster Card) นี่คงเป็นอีกเหตุผลที่ Ryanair ขายดีขึ้นทุกวัน ที่บางเส้นทางไม่มีคู่แข่งเลยด้วยซ้ำไป

ทริปนี้มาลอนดอนแค่ 4 วัน ... มาทำอะไร และเจอเรื่องอะไรบ้าง ไว้ติดตามตอนหน้าละกันนะ

Ryanair ตอนที่ 1

2008-06-14T23:35:00.008+02:00

14-Jun-08

Ryanair ตอนที่ 1

วันนี้จะมาเล่าให้ฟังถึงความเป็นสุดยอดของสายการบินสัญชาติไอริชที่ชื่อว่า Ryanair ที่ตอนนี้กระโดดเป็นจ้าวตลาดสายการบินโลว์คอสท์ของยุโรปไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และยังเป็นสายการบินที่ขนส่งผู้โดยสารต่างชาติเยอะที่สุดในโลกด้วย (มากกว่าลุฟธันซ่าเสียอีก) เอาเฉพาะปี 2006 ไรอันแอร์ขนส่งผู้โดยสารต่างประเทศไปมากกว่า 40 ล้านคน หรือคิดเป็นวันละกว่าแสนคนเลยทีเดียว

ปัจจุบัน Ryanair มีเครื่องบินประจำการอยู่ 166 ลำ และกำลังซื้อเพิ่มอีกร้อยกว่าลำ เพื่อรองรับตลาดโลว์คอสท์ที่โตวันโตคืน ถึงแม้ว่าตอนนี้ไรอันแอร์จะมีตลาดเฉพาะในกลุ่มประเทศยุโรป 26 ประเทศ แต่ก็ครอบคลุมครบทุกเมืองหลัก และมีปลายทางมากกว่า 100 แห่งแล้ว ต้องบอกเลยว่า สายการบินนี้ ไม่ธรรมดา

ที่อยู่ดีดีมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ก็เพราะว่า วันนี้เพิ่งจะมีโอกาสได้ใช้บริการของไรอันแอร์ แล้วก็รู้สึก “ทึ่ง” กับ business model ของสายการบินแห่งนี้ ที่ปรับเปลี่ยนระบบของการทำสายการบิน ให้เข้ากับความเป็นสายการบินต้นทุนต่ำ แต่ทำกำไรได้อย่างมหาศาล

เรื่องนี้ก็เริ่มจากการซื้อตั๋วเครื่องบินก่อน... ที่สามารถซื้อผ่านทาง http://www.ryanair.com/ แล้วก็จะเจอกับคำโฆษณาชวนเชื่อมากมาย บินฟรีบ้างล่ะ ถ้าจองล่วงหน้านานหน่อย บางเที่ยวก็ราคาแค่ 0.01 ยูโรบ้างล่ะ หรือไม่งั้นก็ประมาณ 2.99 ยูโร ที่ดูราคาแล้ว ไม่น่าจะเป็นราคาตั๋วเครื่องบินได้เลย แบบนี้ซื้อเก็บไว้ แล้วถึงเวลาไม่ได้บิน ก็แทบจะไม่เสียดายเงิน

แต่พอคลิ๊กจะซื้อจริงๆ ก็จะเจอกับลูกเล่นอีกมากมาย .. ด่านแรกก็เจอภาษีสนามบิน เข้าไปอีกอลังการ จากรูปตัวอย่าง ราคาตั๋วแค่ 0.01 ปอนด์ แต่ภาษีสนามบิน (แค่เที่ยวเดียวนะ) อีก 25.91 ปอนด์ รวมเป็น 25.92 ปอนด์เข้าไปซะแล้ว จากตั๋วราคาบาทเดียว กระโดดเป็นเกือบสองพันในคลิ๊กเดียว อิอิ

เอ้า โอเคล่ะ จะบินทั้งที ก็ต้องมีภาษีสนามบิน อันนี้พอเข้าใจได้อยู่แล้ว เพราะแม้กระทั่งการบินไทย ถ้าใช้ไมล์สะสมแลกตั๋วรางวัล ก็ยังต้องจ่ายเงินค่าภาษีสนามบินต่างหากเลย ... หลังจากคลิ๊กยืนยันเที่ยวบินไปแล้ว ทางเว็บก็ใช้คำว่า Total Cost of Flight = 25.92 GBP .... เอาเป็นว่าเข้าใจตรงกัน ว่าราคาตั๋วเครื่องบินเที่ยวนี้ คือราคานี้

แต่หน้าถัดไป ก็มาเจอลูกเล่นถัดมาของไรอันแอร์ ก็คือ ราคาที่ว่าไปเนี่ย ไม่รวมค่าโหลดกระเป๋าใต้เครื่อง โดยไรอันแอร์อนุญาตให้โหลดกระเป๋าได้มากที่สุด 3 ใบ แต่น้ำหนักรวมกันต้องไม่เกิน 15 กิโลกรัม ... ใบแรกคิด 8 ปอนด์ต่อเที่ยว (ใบแรกนี่ห้าร้อยกว่าบาทเลยนะ) ใบที่สองและสาม คิดใบละ 16 ปอนด์ (เฮ้ย แบบนี้ถ้าใครโหลดสามใบ ต้องจ่ายเฉพาะค่าโหลดกระเป๋าอีก 40 ปอนด์... ไอ้ห่า แพงกว่าตั๋วเครื่องบินอีก) แล้วถ้าน้ำหนักกระเป๋าที่โหลดรวมกันเกิน 15 กิโลกรัม ก็จะโดนชาร์จเพิ่มอีก คิดเป็นเรทต่อกิโล และราคาตามระยะทางที่จะบิน !!

ก็แน่นอนล่ะ ผู้โดยสารหลายคนหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องโหลดกระเป๋า งานนี้ไรอันแอร์ก็ฟันกำไรเต็มๆ

ยังไม่พอเด้อ... ลูกเล่นอันถัดมา ก็คือถ้าเราไม่ได้ถือ passport ของ UK หรือ EU ก็จะไม่สามารถทำการเช็ค-อินแบบออนไลน์ได้ ต้องไปเช็ค-อินที่สนามบินเท่านั้น... และการเช็ค-อินที่สนามบิน ก็มีค่าใช้จ่ายอีกเที่ยวละ 4 ปอนด์ !! เอ้า บวกเข้าไป

ขั้นตอนนี้ ยังมีออพชั่นเสริมอีก ว่าถ้าไม่อยากต่อคิวขึ้นเครื่อง (ไรอันแอร์เป็นสายการบินที่ไม่ระบุที่นั่ง ขึ้นก่อน เลือกที่นั่งก่อนได้เลย) ก็สามารถจ่ายค่า priority boarding ได้อีกเที่ยวละ 4 ปอนด์ อิอิ

หลังจากโดนลูกเล่น ฟันกำไรจนผู้โดยสารตัวแหว่งไปแล้ว ก็ถึงขั้นตอนจ่ายเงินเสียที... ก็ต้องจ่ายผ่านเครดิตการ์ดออนไลน์... เอออ นั่นแหละ เดาถูกแล้ว มันคิดค่าชาร์จบัตรเครดิตอีก แถมไม่ได้คิดต่อรายการนะ งานนี้คิดต่อผู้โดยสาร ต่อเที่ยว ก็คือถึงจะซื้อแบบเดินทางสองคนในคราวเดียวกัน ก็โดนชาร์จเพิ่มคนละ 3.20 ปอนด์ ต่อคน ต่อเที่ยวอยู่ดี สรุปว่า กว่าจะได้จ่ายเงิน ก็ตัวแหว่งกันไปข้าง เริ่มหน้าแรก ราคา 0.01 ปอนด์ ไปจบสุดท้ายที่ราวๆ 50 ปอนด์

แต่ผู้โดยสารจำนวนมากก็ยังคงใช้บริการอยู่ดี !!!

(เดี๋ยวมาต่อให้ฟังตอนหน้า เกี่ยวกับการใช้บริการจริง ว่าจะระทึกขนาดไหน)

พัดลม

2008-06-04T18:26:00.005+02:00

4-Jun-08

พัดลม

เข้าซัมเมอร์ อากาศก็เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน ... อาจจะไม่ได้ร้อนตับละลายเหมือนเมืองไทย แต่ที่แย่คือ มันไม่มีแอร์ ไม่มีพัดลม อุณหภูมิบางวันก็ราวๆ 28-29 องศาฯ ... สภาพไม่มีพัดลม และ ไม่มีลมเนี่ย ก็แทบตายได้เหมือนกัน

วันก่อนเลยตัดสินใจไปซื้อพัดลมมาหนึ่งตัว เพราะต้องใช้ชีวิตที่นี่ไปตลอดช่วงซัมเมอร์ แถมปีที่แล้ว อุณหภูมิขึ้นไปสูงถึง 35 องศาฯ ... ถึงเวลานั้น พัดลมอาจจะแพงก็ได้ ^^

ก็ไปเดินตามห้าง ปรากฏว่า มีให้เลือกสองยี่ห้อ สภาพง่อยๆ ห่วยๆ (คือโดยปกติบ้านเมืองที่นี่ไม่ต้องใช้พัดลมตลอดปี แต่มันเพิ่งจะร้อนได้ไม่กี่ปีที่ผ่านมา แล้วร้อนจริงๆ ก็ไม่นาน เลยยังเป็นสินค้าที่ไม่ได้รับความนิยมเท่าไหร่) แพงก็แพง ในห้างนี่ ขนาดที่พอใช้ได้ไม่มีถูกกว่า 20 ยูโรเลยซักตัว

ก็เลยออกมาดูร้านอิเล็กทรอนิกส์แถวบ้าน ไปได้พัดลมไม่มียี่ห้อ ขนาด 30ซม. มาตัวนึง... ในราคา 12 ยูโร (ก็ยังถือว่าแพงนะ ถ้าเทียบกับพัดลมในบ้านเรา) ไปดูสภาพกัน

พัดลมเป็นแบบแกะมาประกอบเอง เพื่อประหยัดพื้นที่กล่อง วัสดุก็ห่วยๆ จนไม่แน่ใจว่า มันจะมีชีวิตรอดไปจนหมดหน้าร้อนรึเปล่า

ประกอบเสร็จแล้ว ก็พร้อมใช้งาน เสียบปลั๊ก เปิดสวิตช์ เบอร์ 1… เอ้อ เย็นดีใช้ได้... เบอร์ 2 ล่ะ... ไม่ต่างกันเลยวุ้ย... เบอร์ 3 ล่ะ แรงสุดๆ ดูซิ .... ก็ยังไม่ต่างกันอยู่ดี... -_- แล้วมันจะมีเบอร์ไว้ทำป้าอะไรวะ?

ที่แย่กว่านั้นคือ มันสั่นแรงมาก จนตะแกรงเหล็กห่วยๆ กระทบกัน เดือดร้อนเราต้องเอาลวดรัดสายไฟ (เคเบิลไท้) มารัดให้มันติดกันแน่นๆ อีก... หวังว่ามันจะอยู่รอดจนหมดหน้าร้อนไปได้นะ... เพราะตอนนอนช่วยได้มากทีเดียว

Master Thesis

มาเรียนแท้ๆ ทำไมพูดเรื่องพัดลมก่อนเรื่องเรียนเนี่ย -_- ก็จะบอกว่า วันนี้ได้รับการ approve หัวข้อ dissertation เป็นที่เรียบร้อย ได้ลายเซ็นจากโปรเฟสเซอร์ที่ปรึกษาสองท่าน พร้อมโปรเฟสเซอร์ที่เป็นแชร์แมน ส่งหัวข้อทันตามกำหนดเวลาพอดี... ต่อจากนี้ก็มีเวลาอีก 15 อาทิตย์ในการทำ dissertation กำหนดส่ง 17 กันยาโลด

ขนมโง่ๆ

2008-05-30T23:04:00.005+02:00

30-May-08

ขนมโง่ๆ

วันก่อนได้รับพัสดุลึกลับมากล่องนึง.. ส่งตรงมาจากเมืองไทย ส่งมาแบบไม่มีโอกาสใดๆ ดูปฏิทินแล้ว น่าจะส่งมาช่วงประมาณวันพืชมงคล... สงสัยผู้ส่งกลัวพระโคที่เยอรมันจะหิวโหย

กล่องเบามาก แต่เปิดดูของข้างในแล้วไม่เบาอย่างที่คิด เพราะเป็นขนมล้วนๆ ... ขนมโง่ๆ ที่เราชอบกินตอนเด็กๆ ... ป๊อกกี้ โคลล่อน ทาโร่ มะขามอบบ๊วย ฯลฯ ถูกใจสุดๆ ... คนโง่ๆ ก็เหมาะกับขนมโง่ๆ แบบนี้แหละ ^^

ขอบคุณนะ :)

นิสัย!

2008-05-27T21:52:00.006+02:00

27-May-08

นิสัย!

เมื่อวานที่มีงานไฟนอลพรีเซนต์ของวิชา Entrepreneurial Finance เก็บ 100% เต็มๆ ก็จบไปแบบไม่ค่อยจะเลิศหรูเท่าไหร่ ... ถึงแม้ว่าตอนพรีเซนต์จะทำได้ดีก็ตามทีเหอะ แต่ขั้นตอนก่อนที่จะมาถึงตอนพรีเซนต์ เล่นเอาซะแค้นจนไม่มีวันลืม

ปัญหาก็คือ ได้อยู่ร่วมกลุ่มเดียวกับ หนึ่งอินเดีย หนึ่งปากีสถาน ที่เรียนด้วยกันมาก็ขึ้นชื่ออยู่แล้วว่า งานเชี่ยมาก และ นิสัยเชี่ยมาก (ขอให้คำนี้เลยเหอะนะ) ... เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง ว่า “เชี่ย” ยังไง และ “เชี่ย” ขนาดไหน

กำหนดพรีเซนต์ของกลุ่มเราคือห้าโมงครึ่ง ด้วยความที่ไม่ไว้ใจในงานที่มอบหมายกันไป เลยนัดกรุ๊ปมีตติ้งตอนสิบโมงเช้า ... ปรากฏว่าสาวปากีสถาน (ที่จริงๆ เราเคยด่าให้ฟังไปแล้วใน blog หลายเดือนก่อน) โผล่หัวมาสิบเอ็ดโมงเศษ และมาในชนิดมือเปล่า ไม่มีสไลด์ใดๆ มาโชว์ให้ดู ... ตอนนั้นถึงกับเครียดยกกลุ่ม (กลุ่มสี่คน) เพราะส่วนมากทำสไลด์กันเกือบเสร็จหมดแล้ว

ก็เลยปล่อยให้เจ๊แกไปนั่งทำอีกห้องนึง ส่วนคนอินเดียเนี่ย ก็ตัวแสบไม่ใช่เล่น เอาสไลด์ส่วนของตัวเองมาโชว์ว่า ฉันทำส่วนของฉันเสร็จแล้ว แต่ขอโทษเหอะ... สไลด์ 9 หน้า ประกอบไปด้วยฟอนต์ที่แตกต่างกันประมาณ 4 แบบ ... แล้วแต่ละสไลด์ก็มีฟอร์แมทที่แตกต่างกัน บางสไลด์หัวข้อธรรมดา บางสไลด์ตัวหนา บางสไลด์ตัวเอียง แล้วก็มีบุลเล็ตพอยท์แตกต่างกันอีกประมาณ 3 แบบ .... ก็คือสไลด์ชุดนี้ ถูกประกอบขึ้นมาจากการ ก๊อปปี้จากที่ไหนซักแห่ง แล้วเอามาแปะรวมกันเต็มไปหมด แทบจะไม่มีส่วนที่ทำเองเลย แถมยังโง่เปลี่ยนให้เป็นฟอนต์เดียวกันไม่เป็นอีกตะหาก

ต้องบอกให้รู้นิดนึงว่า การก๊อปปี้งานคนอื่นมาเนี่ย ถือเป็นความผิดทางด้าน academic ที่รุนแรงมาก มีโทษถึงเชิญออกจากสถาบันได้เลยทีเดียว

เรากับเพื่อนร่วมกลุ่มอีกคน ก็เห็นว่า ไม่ได้เรื่องละแบบนี้ เราก็ถามมันไปแบบโง่ๆ ว่า ทำไมสไลด์ยูต้องทำให้มันแตกต่างกันมากมายขนาดนี้ ใช้ฟอนต์เดียวกันไม่เป็นรึไง? เราในฐานะคนที่ต้องเอาสไลด์มารวมกันและจัดฟอร์แมต มันจัดยากนะเว้ย ก็พูดๆ ไปแค่นี้ กะว่าให้มันพอรู้ตัวหน่อย

แต่ปรากฏว่า ไม่เลย... มันอ้างว่า มันเป็นคนทำให้แตกต่างกันเองแหละ เนี่ยสไลด์นี้มันก็ทำหัวข้อเป็นตัวเอียง อีกสไลด์นึงมันทำเป็นตัวหนา ส่วนบุลเล็ตพอยท์ก็ลองเปลี่ยนแบบไปเป็นแบบอื่นดูเล่นๆ อะไรแบบนี้... หน้าด้านฉิบหาย

คือเราไม่ได้มองโลกแง่ร้ายนะ สไลด์มันก๊อปจากต้นฉบับอันไหนเราหาเจอหมด มันจะยากอะไร แค่เอาประโยคนึงในส่วนของมันไปยัดใส่กูเกิ้ลดู แค่นี้ก็เจอแล้วว่าต้นฉบับคือไฟล์ไหน ... แถมยังมาอ้างแบบหน้าด้านๆ อีก โคตรเชี่ยเลยหวะ

ตอนนั้นก็เกือบลงมือฆ่าปาดคอมันละ แต่เพื่อนก็ห้ามไว้บอกให้ใจเย็นๆ เดี๋ยวมันคุยให้ เราเลยลุกออกมา ไปดูงานจากเจ๊ปากีสถานดีกว่า ว่าหลังจากมามือเปล่า และนั่งทำงานไปชั่วโมงนึงเนี่ย ได้งานถึงไหนแล้ว ... และผลงานเจ๊แกก็ประทับใจมากครับ ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ได้มาสองบุลเล็ตพอยท์ถ้วน (สองบรรทัดโง่ๆ ควายๆ ที่ก๊อปมาจากอินเตอร์เน็ต)

เราอยู่ต่อไม่ไหว เลยชวนเพื่อนกลุ่มอื่นไปกินข้าวเที่ยง แล้วค่อยกลับมาผจญภัยต่อ หลังกินข้าวกลับมา เรายื่นคำขาดว่า เราขอทุกสไลด์เสร็จ ภายในบ่ายสองครึ่ง เพราะเราต้องมาจัดฟอร์แมตอีก แล้วต้องซ้อมพรีเซนต์กันอีก

ระหว่างนั้น ไอ้คนอินเดียก็ถามเราอยู่นั่นแหละ ว่าส่วนของมันยาวไปมั้ย เราคิดว่าส่วนของมันจะเกินสิบนาทีมั้ย (ต้องพรีเซนต์คนละสิบนาที รวมกันเป็นสี่สิบนาที) เราก็บอกว่า ส่วนของยู ยูก็ต้องรู้สิ ว่ายูจะพรีเซนต์เกินมั้ย แต่ละคนพรีเซนต์ไม่เหมือนกันซะหน่อย บางคนพูดเร็วพูดช้า หน้าไหนต้องอธิบายเยอะก็ต้องตามความเหมาะสม ... ซักพักก็มาถามอีกว่า เนี่ย มันจะตัดหน้านี้ออก (ส่วนของมันน่ะแหละ) ยูคิดว่ามันสำคัญมั้ย? ... ห่า.. กูจะไปรู้ส่วนของมึงได้ไงครับ ว่ามันสำคัญมั้ย สไลด์มึงก็ก๊อปปี้มาเองทั้งก้อน อันไหนสำคัญไม่สำคัญก็รู้เองดิครับ .. คือไม่รู้จะตอบมันยังไงจริงๆ เพราะมันไม่ใช่ส่วนของเรา แล้วหัวข้อที่มอบหมายก็แบ่งกันชัดเจนอยู่แล้ว พอไม่ได้ตอบมัน มันก็โมโหใส่เราอีกว่า เราไม่ช่วยมันเลย ทำไมเราต้องพูดกับมันแบบนั้น เอะอะก็ส่วนของยูๆ ... คือตอนนั้นเรากำลังวุ่นวายกับการจัดฟอร์แมตสไลด์ของมันน่ะแหละ แล้วเสือกมาโมโหกูอีก กูผิดมั้ยเนี่ย

บ่ายสองครึ่ง... ยังคงไม่ได้รับงานจากเจ๊ปากีสถาน... บ่ายสาม ก็ยังคงนิ่ง....จนสุดท้าย ได้สไลด์จำนวน 8 หน้าจากเจ๊ปากีฯ ตอนบ่ายสามโมงสี่สิบห้านาที .... เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองชั่วโมงจะต้องพรีเซนต์แล้ว

สไลด์ 8 หน้าของเจ๊ปากีฯ ก็ทำเอาหัวเสียอีกครั้ง กับความ “เชี่ย” ของงาน เพราะในสไลด์ 8 หน้านั้น ข้อมูลถูกก๊อปปี้มาจากวิกิพีเดีย “ทั้งหมด” ... เหตุที่รู้ก็เพราะว่า เป็นการก๊อปปี้มาแบบ “โง่บรม” ... ขนาดลิ้งค์ที่ติดอยู่ในบทความ ยังติดมาด้วยทั้งยวง โชว์หราเป็นคำสีน้ำเงินมีขีดเส้นใต้ กระจัดกระจายอยู่เต็มสไลด์ 8 หน้า... เห็นแล้วอยากฆ่าปาดคอมันให้ตาย ณ ตรงนั้น ... คือถ้าอยากเห็นเนี่ย ติดต่อมาทางหลังไมค์ได้ จะฟอร์เวิร์ดไปให้ดู

อารมณ์นั้นคือ ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ให้มันทำใหม่ ยังไงก็ไม่ทัน แล้วงานมัน 8 หน้าเนี่ย... ใช้เวลาเกือบห้าชั่วโมงในการ “ก๊อปปี้” มา ... คืองานระดับนี้ ไม่เกินห้านาทีก็ทำเสร็จแล้วเหอะ ไม่ได้เว่อเลย แล้วก๊อปแปะมาทั้งก้อน ลงสไลด์ มันไม่ได้เรียกพรีเซนเทชั่นแล้วครับ มันเรียกเอาตัวหนังสือมาอ่านให้คนฟัง ... ขอโทษนะ หมาที่ไหนก็ทำได้เหอะ มึงไม่ต้องมาเรียนระดับมาสเตอร์ดีกรีเลย

สุดท้ายจบยังไงเหรอ? ก็แก้งานไม่ทัน แก้ไปพอที่จะไม่มีตัวหนังสือขีดเส้นใต้สีน้ำเงินมาโชว์ในหน้าสไลด์ให้อับอาย แล้วต่างคนต่างก็พรีเซนต์ส่วนของตัวเองกันไป ... หลังพรีเซนต์ เพื่อนทุกคนที่ฟังมาบอกว่า มันชัดเจนมาก ว่าใครทำงานและใครไม่ทำงาน ขนาดพวกนั้นไม่ได้รับรู้ปัญหาที่เราเจอกันมาในกลุ่มเลยนะ เซ็งว่ะ ชีวิตนี้ขออย่าได้เจอกันอีกเลย

เฮ้อ... มันทำเราแขยงสองชาตินี้ไปเลยนะ ไม่ได้จะเหมารวม แต่ที่เจอมากับตัวเองเนี่ย ขอบอกเลยว่าเชี่ยมากจริงๆ แต่ยังไงชีวิตนี้ก็คงหลีกเลี่ยงสองชาตินี้ไม่พ้นหรอก (อินเดียประชากรอันดับสองของโลก พันกว่าล้านคน กับปากีสถานอันดับหกของโลก เยอะกว่าไทยเกินเท่าตัวอีก) ต่างคนต่างอยู่เหอะนะ

ขอโทษที่บ่นยาว แต่มันเลวจริงๆ

อาทิตย์สุดท้าย

2008-05-25T19:07:00.000+02:00

25-May-08

อาทิตย์สุดท้าย

แล้วเลคเชอร์สุดท้ายก็ผ่านไปแบบโหดๆ เพราะแทบจะไม่มีเวลาให้ได้นอนเลย (แล้วก็เป็นเหตุผลที่ไม่ได้มาอัพเดท blog ด้วยแหละ) อย่างที่เคยเล่าไปแล้วว่า วิชาสุดท้ายเนี่ย เรียนแบบสองอาทิตย์จบ ชนิดเต็มวัน และทุกวันต่อเนื่อง แถมงานที่ต้องทำส่งก็เป็นรายงานหนาประมาณหกสิบหน้า ที่ตอนนี้ทุกคนต่างก็งงๆ กันว่า ทำเสร็จกันไปได้ยังไงในระยะเวลาแค่นั้น

หลังเลคเชอร์สุดท้าย ทั้งห้องก็มีนัดไปกินข้าวกันพร้อม professor ทั้งสองคน ที่ถึงเค้าจะบินมาสอนแค่สองอาทิตย์ แต่ก็ทิ้งเรื่องประทับใจไว้ให้เยอะมากๆ ... แล้ว professor คนนึงในนั้นก็จะเป็นที่ปรึกษาในการทำ dissertation ของเราด้วยล่ะ

หมดเลคเชอร์ไปแล้วก็จริง แต่งานที่ต้องทำส่งยังเหลืออีกเกลื่อนกลาด... ตัวแรกก็วันจันทร์นี้ละ ที่ต้องทำไฟนอลพรีเซนต์ของไฟแนนซ์ เก็บคะแนนเต็มๆ 100% ชี้ขาดในวันเดียว แล้วหลังจากนั้น ก็ยังมีเปเปอร์ของ Project Management ที่ต้องเขียนส่งอีกประมาณ 12 หน้า ส่งปลายอาทิตย์หน้า ปิดท้ายด้วย proposal 5 หน้าของ dissertation ที่ต้องส่งภายในวันที่ 4 มิ.ย.อีก

ก็เรียกว่าอาทิตย์สุดท้ายของพฤษภาฯ จะเป็นอาทิตย์ที่โหดมากเลยล่ะ .. นี่กำลังตัดสินใจอยู่ว่า จะไปลงเรียนภาษาเยอรมันเพิ่มดีมั้ย อยากลงเรียนเพิ่มมาตั้งนานแล้ว แต่ถ้าลง ก็จะเป็นคอร์ส intensive เต็มเดือนมิถุนา.. กลัวจะมาเบียดบังเวลาทำ dissertation เหมือนกัน เอาไงดีหว่า

Decision Making

2008-05-15T23:31:00.003+02:00

15-May-08

Decision Making

ไม่น่าเชื่อเลยว่า เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งเดือน ก็จะจบเลคเชอร์ทั้งหมดแล้ว ... แต่ถ้าคิด workload ที่ต้องทำในช่วงครึ่งเดือนนี้ ไม่สามารถพูดได้เต็มปากเลยว่าเหลือแค่ครึ่งเดือน .. เพราะยังไงก็น่าจะต้องพูดว่า อีกตั้งครึ่งเดือนซะมากกว่า

วันอังคารที่ผ่านมา (13 พ.ค.) เพิ่งจะเริ่มเลคเชอร์วันแรกของวิชาใหม่ ซึ่งเป็นวิชาสุดท้ายแล้วล่ะ ชื่อวิชา Innovative Entrepreneurship แต่อย่างที่บอกไปแต่แรก ว่าเหลืออีกครึ่งเดือนก็จะจบเลคเชอร์ ... นั่นก็แปลว่า ไอ้วิชาสุดท้ายนี้ จะจบภายในระยะเวลาแค่สองอาทิตย์... เรียนกันตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึงบ่ายสาม ทุกวัน ไม่เว้นแม้แต่วันเสาร์ โดยมีโปรเฟสเซอร์สองคนอิมพอร์ตมาจากเทนเนสซี่ สหรัฐอเมริกา สอนวิชานี้มา 14 ปี

ถึงจะเป็นวิชาสุดท้าย แต่ก็มาแบบไม่ธรรมดา สั่งงานแบบกลัวไม่คุ้ม มีงานให้ทำชนิดวันต่อวัน นี่ยังไม่รวมว่า จบเลคเชอร์จากวิชานี้ จะมี Final Presentation ของอีกวิชานึง (ไฟแนนซ์) ในช่วงวีคสุดท้าย บวกกับ essay ของอีกวิชา (Project Management) ที่ต้องส่งปลายเดือนเข้าไปอีก ... ชักเริ่มอยากจะหยุดเวลาให้มันเหลืออีกครึ่งเดือนไปนานๆ ซะแล้วล่ะ จะได้มีเวลาเคลียร์งานพวกนี้ให้เสร็จก่อน deadline

ยังไม่หมดแค่นั้น ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาของการตัดสินใจครั้งสำคัญ อย่างหัวข้อ dissertation ที่ยังไม่สรุปซะที แต่จะต้องส่งหัวข้อพร้อม proposal ต้นเดือนหน้าแล้ว ... ดังนั้นถ้าช่วงนี้หายตัวไปก็ไม่ต้องสงสัย ไม่ได้หนีเที่ยวแน่ๆ

วันอังคารที่ผ่านมา ยังเป็นอีกวันที่ได้ประสบการณ์ดีๆ ด้วย ... ก็คือหลังจากเรียน Innovative Entrepreneurship จบแล้ว ก็ได้อีเมลด่วน ว่า ผศ.ดร.บัณฑิต ทิพากร ผู้ช่วยอธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี จะมาพรีเซนต์เกี่ยวกับมหา’ลัย ที่ Universitӓt Bremen (เพราะทั้งสองมหา’ลัยมีโครงการที่ร่วมมือเกี่ยวกับนักเรียนแลกเปลี่ยนกันอยู่) ซึ่งอีเมลฉบับนี้เราได้จากโปรเฟสเซอร์ของ Uni-Bremen ที่รู้จักกันตอนมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเมื่อสองปีที่แล้ว นั่นหมายความว่า อาจารย์บัณฑิต ไม่รู้เลยว่าเราเรียนอยู่ที่เมืองนี้ ตอนเจอกันเลยเป็นเซอร์ไพร์สนิดหน่อย

ตอนที่เรายังเรียนอยู่ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ที่บางมด ตอนนั้นอาจารย์บัณฑิตนี่แหละ เป็นหัวหน้าภาควิชาฯ ก็เลยรู้จักกัน แล้วก็ไม่ได้พบอาจารย์นานมากแล้ว ก็เลยได้โอกาสดีที่จะไปพบ บวกกับโปรเฟสเซอร์ที่ Uni-Bremen ด้วย ที่ไม่ได้เจอกันตั้งแต่สองปีก่อน .... วันนี้ก็เลยคุ้มที่จะโดดเรียนไฟแนนซ์คาบเย็น (ห้าโมงครึ่งถึงทุ่มนึง เวลาห่วยมาก) เพื่อไปพบอาจารย์

หลังจากอาจารย์พรีเซนต์อะไรเรียบร้อยแล้ว ก็ไปหาอะไรกินกัน พร้อมกับโปรเฟสเซอร์ของ Uni-Bremen กับนักเรียนเยอรมันอีกสองคน (คนนึงคือนิโค่ ที่รู้จักตั้งแต่สองปีที่แล้วเช่นกัน) ไปได้เบียร์การ์เด้น ใกล้ๆ Uni นั่งคุยกันยาวจนสี่ทุ่มกว่าถึงแยกย้ายกันกลับ

ที่บอกว่าคุ้มสุดคุ้มก็เพราะว่า ที่ได้คุยกับอาจารย์กับโปรเฟสเซอร์ของ Uni-Bremen ครั้งนี้ ได้แลกเปลี่ยนอะไรกันหลายอย่างมากๆ ทั้งเรื่องรูปแบบการเรียนการสอน ที่เห็นว่าจะเอาไปปรับปรุงหลักสูตรของภาควิชาฯ เรื่องประสบการณ์การทำงานที่อาจารย์แนะนำ บวกกับข้อเสนอ “งาน” ที่เยอรมันจากโปรเฟสเซอร์ ซึ่งก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่กำลังตัดสินใจอยู่เหมือนกัน... ส่วนคลาสที่โดดไป ก็กลับมาตามทันละ... รู้สึกดีไปอีกวัน ขอบคุณอาจารย์บัณฑิตนะครับ

แว่บมาเขียน blog เพราะกลัวไม่ได้อัพเดทนาน ฝุ่นจะเกาะเยอะ... ทั้งที่ยุ่งแทบตาย ขอความเห็นใจอีกเช่นเคย

ซัมเมอร์ไทม์

2008-05-05T15:26:00.005+02:00

5-May-08

ซัมเมอร์ไทม์

ตอนนี้เข้าฤดูร้อนแล้วล่ะ แต่ไม่ได้ร้อนตับละลายเหมือนใน กทม. นะ .. เรียกว่าซัมเมอร์ดีกว่า อากาศดี๊ดี ไม่มีฝน แดดแรงทั้งวัน อากาศเพิ่งจะมาเปลี่ยนๆ ได้ซักหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เอง ย้อนหลังไปเมื่อ 7-8 วันก่อน ยังหนาวๆ อยู่เลย

ต้นไม้ที่เคยมีแต่กิ่ง ก็เริ่มเขียวๆ ทั้งเมืองละ ผู้คนก็ออกมาเดินเยอะขึ้น นั่งกินข้าวนอกร้านมากขึ้น แล้วเมืองที่เคยเงียบๆ ก็คึกคักมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฮีตเตอร์ก็ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่ละ ... แต่ที่กลัวคือมันจะร้อนจนอยู่ไม่ได้ เพราะได้ข่าวว่าปีที่แล้วก็ร้อนถึง 35 องศาฯ แล้วไอ้ห้องที่นี่มันไม่มีแอร์ ไม่มีพัดลม ... ตับแหก

มาวันนี้ ก็เหลือส่วนที่เป็นเลคเชอร์จริงๆ อีกแค่เดือนเดียว ... หลังจากนั้นก็เป็นช่วงทำ dissertation เตรียมจบ (ถ้าไม่นับว่าต้องกลับไปแก้วิชานึงที่ลอนดอน) ... แต่เดือนเดียวที่เหลือเนี่ย ดูแล้วเวลาน่าจะผ่านไปช้ามาก เพราะยังเหลืออีกหลายงานต้องทำส่ง ไหนจะยังมีสอบอีกสองตัวอาทิตย์นี้ด้วย แล้วก็ไม่ได้มีวันหยุดเยอะเหมือนเมืองไทยนะ ไม่มีฉัตรมงคล อาสาฬหฯ เข้าพรรษา ตารางเรียนนี่เต็มตลอด จันทร์ยันศุกร์ ... แล้วหัวข้อ dissertation ก็ยังคิดไม่ออกเลยแฮะ .... ขี้บ่นว่ะ

21

2008-04-29T20:06:00.007+02:00

29-Apr-08

21

เมื่อคืนออกไปดูหนังมา ... กว่าจะได้ดูหนังที่โรงหนังที่นี่ก็เกือบจะไม่มีโอกาส เพราะหนังที่ฉายที่นี่ จะโดนพากย์ทับด้วยภาษาเยอรมันหมดเลย (ไม่มีเป็นซับไตเติ้ลเหมือนบ้านเรา) แต่ยังโชคดีที่จะมีหนังซาวด์แทร็กฉายอาทิตย์ละ 1 รอบ ... รอบเดียวเท่านั้น คือรอบวันจันทร์ สองทุ่มตรง ส่วนจะเป็นหนังเรื่องอะไร ก็จะผลัดเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามความเหมาะสมน่ะ

เมื่อวานตอนบ่ายๆ เช็คดู ก็เห็นว่าเป็นหนังเรื่อง ‘21’ (http://www.sonypictures.com/movies/21/) ... ดูจากตัวอย่างหนังแล้ว เข้าท่าดี น่าดู (ตัวอย่างหนัง: http://www.youtube.com/watch?v=ZRzZX2aN3I0) เป็นหนังที่สร้างจากเรื่องจริง เกี่ยวกับนักศึกษาเอ็มไอทีกลุ่มนึง ที่รวมตัวกันเป็นทีม เข้าไปเล่นแบล็คแจ็ค (เลยเป็นที่มาของชื่อหนัง 21) ในลาส เวกัส เพื่อที่จะเอาชนะเวกัสให้ได้ โดยอาศัยความสามารถในการจำ และ การนับไพ่ ซึ่งจะสามารถช่วยเพิ่ม possibility ของการชนะ ให้อยู่เหนือบ่อน

เหตุการณ์จริงๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อเกือบสามสิบปีก่อนคือ กลุ่มนักศึกษา MIT ฟอร์มทีมขึ้นมา แล้วตระเวนเล่นแบล็คแจ็คตามบ่อนต่างๆ ทั่วโลก แค่เพียงพิสูจน์ตัวเองว่า สามารถเอาชนะ “ระบบ” ของบ่อนได้ ... แต่ในหนัง เนื้อเรื่องต่างกันตรงที่พระเอก ต้องการหาเงินเพื่อใช้ในการเรียนต่อที่ Harvard Medical School ที่ต้องใช้เงินมากถึงสามแสนเหรียญ

โรงหนังที่เยอรมัน รอบที่ต้องการดูนี้ ก็โดนแบ่งออกเป็นสองราคา คือ 6 แถวแรกติดจอ ก็ถูกหน่อย 5.50 ยูโร หรือถ้านั่งข้างหลัง ก็ต้องจ่าย 6.50 ยูโร... วันนี้ชวนกันกับเพื่อนในห้องมาได้ 6 คน ตัดสินใจเลือกของถูกไว้ก่อน จ่ายคนละ 5.50 ยูโร แต่ที่นั่งก็ไม่ถือว่าเลวร้าย อยู่ในระยะที่ดูได้ไม่อึดอัด (ถ้าเป็นเมืองไทย 5.50 ยูโรนี่ได้ที่นั่งอย่างหรูเลยเหอะนะ แถมยังมีทอนด้วย)

โดยรวมๆ แล้ว ก็สนุก ถูกใจทุกคนเลยล่ะ เอาเป็นว่าหนังเรื่องนี้สอบผ่าน ดูได้แบบไม่เสียดายเงิน แถมยังมีข้อคิดอีกหลายอย่างที่เห็นด้วยกับตัวหนังมากๆ คือรู้สึกได้เลยว่า หนังที่เกี่ยวกับการพนันมันต้องออกมาแบบนี้แหละ ถึงโดนใจ ... เรื่องนี้รู้สึกว่าจะเข้าฉายเมืองไทย 15 พฤษภาฯ มั้ง ... ถ้ามีเวลาก็ไปดูละกันนะ

Winner, winner, chicken dinner!

งาน... ?

2008-04-28T00:19:00.001+02:00

28-Apr-08

งาน... ?

หายตัวจาก blog ไปอาทิตย์กว่า .. ยังไม่ตายนะ แต่บอกแล้วว่าช่วงนี้ยุ่งจริงๆ เพราะหลักๆ แล้ว อาทิตย์แรกของเดือนพฤษภาฯ เนี่ย จะมีสอบสองตัว ส่งรีพอร์ตตัวนึง พรีเซนต์ตัวนึง ... แล้วก็ยังทำไม่เสร็จซักตัว! ขอกำลังใจด่วน

เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา โรงเรียนมีจัด Mentoring Meeting เชิญบริษัทต่างๆ มาแนะนำสายอาชีพ แนะแนวการทำงาน (พร้อมเปิดช่องทางให้สมัครงานนิดหน่อย) บางบริษัทก็เข้าข่ายน่าสนใจเลยล่ะ ที่น่าสนใจที่สุดก็คงจะเป็น Mars แหละมั้ง (ไม่ใช่ดาวอังคารนะ...) ช็อคโกแลต Mars, M&Ms, Snicker, Twix, อาหารหมาเพ็ดดิกรี, อาหารแมววิสกัส ก็มาจากบริษัทนี้น่ะแหละ... บริษัทอื่นๆ ก็มีพวกกลุ่มธนาคาร Sparkasse บริษัทโฆษณา บริษัทประกอบดาวเทียม บ้าบออะไรอีก 7-8 ที่

จริงๆ เราก็ไม่ได้คาดหวังจะได้งานอะไรจาก Mentoring Meeting อะไรนี่หรอก แต่มันก็เป็นงานที่ช่วยให้มุมมองอะไรบางอย่างเกี่ยวกับชีวิตการงานที่ดีเหมือนกัน

จะว่าไป ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็มีหารายละเอียดเกี่ยวกับ “งาน” หลังเรียนจบเหมือนกัน แล้วก็ไปเจอบริษัทแห่งนึง ที่รายละเอียดเชิงลึกน่าสนใจเอาซะมากๆ (ถ้าบอกชื่อไป ทุกคนรู้จักกันหมดแหละ) ก็เลยจัดการไปกรอกใบสมัครออนไลน์ ของบริษัทแห่งนี้ในส่วนของออฟฟิศ UK ... ใช้เวลากรอกใบสมัครประมาณ 2 ชั่วโมง มีขั้นตอนให้กรอกประมาณ 20 ขั้น ไม่ต่างอะไรกับพิมพ์รายงานส่งเลย

แล้วเงื่อนไขหน้าสุดท้าย ก็ดันมาบอกเราว่า มันไม่รับพิจารณาผู้สมัครที่ต้องใช้ work permit ในการทำงานที่สหราชอาณาจักร ... ซึ่งก็หมายความว่า เราไม่มีสิทธิ์นั่นแหละ.. ที่กรอกมา 2 ชั่วโมงก็ไร้ความหมายเลยทันที

จริงๆ ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ เพราะการหางานในประเทศอังกฤษเนี่ย ค่อนข้างจะเข้มงวดอยู่แล้ว คนไทยที่จะได้ work permit ในสหราชอาณาจักร ก็คือกลุ่มคนไทยที่ทำงานร้านอาหารไทย (ซึ่งก็มีจำกัดนะ ตามจำนวนที่นั่งของแต่ละร้าน) ... ต้องบอกเหตุผลก่อนนิดนึงว่า คนอังกฤษที่ตกงานเนี่ย เขาสามารถขอเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลอังกฤษได้โดยตรง ทางรัฐบาลเค้าเลยค่อนข้างจะเข้มงวดกับเรื่อง work permit ... ก็แปลว่า เค้าจะไม่ให้ work permit กับคนต่างชาติเลยถ้าไม่จำเป็นนั่นแหละ

อีกกลุ่มนึงที่มีโอกาสได้ work permit คือบริษัทอังกฤษบางแห่ง ที่มีสาขาอยู่ประเทศไทย แล้วก็ออก work permit ให้คนไทยในบริษัทนั้นเดินทางมาเทรนหรือทำงานที่อังกฤษได้.. กรณีนี้ก็จะง่ายหน่อย เพราะปกติแล้ว work permit เนี่ย ทางบริษัทนายจ้างจะต้องเป็นคนขอให้ แล้วมันก็มีขั้นตอนยุ่งยาก ค่าใช้จ่ายเยอะ บริษัทส่วนมากเลยตัดปัญหาด้วยวิธีที่เล่าให้ฟังก็คือ เค้าจะไม่รับพิจารณาผู้สมัครที่ต้องใช้ work permit นั่นแหละ งานนี้ก็เรียกว่า เอาใจคนยุโรปด้วยกันเองพอสมควร (นอกจากเรื่องผลประโยชน์แล้ว ยังเป็นเรื่องการเมืองด้วย)

ก็ยังเสียดายอยู่ ที่ต้องมาติดปัญหากีดกันคนต่างชาติ (แต่ไม่เคยเสียใจที่เกิดมาเป็นคนไทยนะ) ... ส่วนวิธีลัดแบบสุดๆ สำหรับการได้สิทธิ์ทำงานในสหราชอาณาจักรก็คือ แต่งงานกับคนอังกฤษน่ะ... ไม่ได้ตลกนะ มีคนไทยหลายคนทำแบบนั้นจริงๆ ซึ่งสำหรับเราก็ลืมไปได้เลยวิธีนี้

สำหรับนักเรียนที่มาเรียนต่อที่อังกฤษเนี่ย จริงๆ แล้วก็สามารถขอต่อวีซ่าแบบ International Graduate Scheme ได้นะ แล้ววีซ่านี้ก็จะให้สิทธิ์กับนักเรียนในการทำงานได้ 1 ปีหลังเรียนจบ ... แต่ก็อนุโลมแค่ 1 ปีเท่านั้น ไม่สามารถต่ออายุได้อีกแล้ว ... ซึ่งส่วนมาก ไอ้ Graduate scheme ของบริษัทต่างๆ มันจะเป็นโปรแกรม 2-3 ปีทั้งนั้น อย่างที่สมัครไป ก็เป็นสองปี ถึงจะใช้วีซ่าแบบนี้ ก็ไม่สามารถทำได้อยู่ดี .... เซ็ง

เริ่มยาวละ ไว้ต่อตอนหน้าละกัน ยังมีเรื่องอยากเขียนอีก แต่วันนี้ง่วงแล้วล่ะ

Basketball

2008-04-20T23:37:00.006+02:00

20-Apr-08

Basketball

วันนี้ได้ไปที่ AWD Dome อีกแล้ว ... เป็นแมตช์บาสเก็ตบอลของลีกในเยอรมันแหละ ... หรือเค้าเรียกกันว่าเป็นบาสเก็ตบอลบุนเดสลีก้า ที่จริงๆ แล้วก็ไม่ได้โด่งดังอะไรเท่ากับทีมฟุตบอล แต่คนเยอรมันเองก็บ้ากันไม่น้อยเลยทีเดียว

ที่นั่งกว่าหนึ่งหมื่นที่วันนี้ ถูกจับจองเต็มเกือบหมด บรรยากาศคึกคักมาก ไอ้เราเองก็ไม่เคยได้ดูบาสเก็ตบอลสดๆ มาก่อน (หมายถึงแมตช์จริงๆ นะ ไม่รวมที่เล่นกันในมหาลัย) นี่ก็ถือว่าได้ผลบุญจาก prof. ท่านนึงที่เป็นประธานบาสเก็ตบอลบุนเดสลีก้านะเนี่ย เลยได้ตั๋วฟรีมาดูกันยกห้อง (... เออสิ ตั๋วฟรี ไม่งั้นก็คงได้นั่งทำรายงานอยู่บ้านแล้ว)

โดยรวมๆ แล้วก็สนุกมากๆ คือมันแข่งกันได้สูสีด้วยแหละมั้ง แถมทีมที่(เขาสั่งมา)ให้เชียร์ ก็ชนะไปแบบหวุดหวิด ก็เลยกลายเป็นวันอาทิตย์ที่สนุกๆ แบบไม่ต้องเบื่อกับงานเท่าไหร่ เพราะปกติวันอาทิตย์ทุกอย่างจะปิดหมด ทำอะไรมากไม่ได้ นอกจากอยู่ห้อง ทำรายงาน ซักผ้า ทำกับข้าวอะไรไปเรื่อย

งานทับหัว

ตั้งแต่มาเรียนที่นี่ยังค่อยได้พูดถึงงานที่ต้องทำส่งซักเท่าไหร่เลยแฮะ แต่พองานมาที ก็ตามกันมาแบบรับมือไม่ทัน ชนิดทับหัวตาย ... งานแรกเนี่ย ได้รับมาเป็นเดือนละ กำหนดส่งวันศุกร์ที่ 25 เม.ย. นี้แหละ เป็นงานใหญ่เหมือนกัน เกี่ยวกับ Airbus ที่ต้องหาข้อมูลเพิ่มเยอะมาก จนตอนนี้มีข้อมูลแอร์บัสอยู่เต็มหัว ถามไรตอบได้หมด รู้โปรเจคแอร์บัสละเอียดยิบ ทั้ง A380 ที่ผลิต ค้างรอส่งมอบ ส่งมอบช้า ทั้งโปรเจคใหม่อย่าง A350 XWB ที่มีออเดอร์มารอแล้ว 165 ลำ การปรับโครงสร้างองค์กร ตัดงบ ไล่พนักงานออก 10,000 คน อะไรแบบนี้

อีกงาน เป็นงานเขียนยาว 15 หน้า กำหนดส่งโน่น ปลายเดือนพฤษภาฯ ดองไว้ก่อน ยังไม่มีเวลาทำ เพราะยังปั่นแอร์บัสอยู่

และอีกงาน เป็นงานพรีเซนต์ ที่ต้องหาข้อมูลใหม่หมด เกี่ยวกับไฟแนนซ์น่ะ ใครเรียนไฟแนนซ์มา รีบทักมาเลย ต้องการความช่วยเหลือด่วน เกี่ยวกับตราสารอนุพันธ์ การคำนวน โมเดล และสูตรต่างๆ อีกมากมาย ... คือไม่เคยเรียนมาว่ะครับ แล้วก็ไม่มีสอนด้วย ตอนนี้หาข้อมูลอ่านเพิ่มแล้ว แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะเข้าใจได้ถูกต้องแค่ไหน ...

เริ่มหนักมากแล้วล่ะ เวลาก็น้อยลงทุกทีละ

หน้าโง่

2008-04-16T00:15:00.002+02:00

15-Apr-08

หน้าโง่

เห็นด้วยมั้ยว่า ... หลายครั้ง คนดีมักจะถูกมองว่าเป็นไอ้โง่

ไอ้โง่ที่มีน้ำใจ ก็จะโดนสังคมที่เห็นแก่ตัวทั้งหลายหลอกใช้

ไอ้โง่ที่เกรงใจคน ก็จะโดนสังคมที่เห็นแก่ตัวเอาผลประโยชน์ไปหมด ไม่เหลืออะไรทิ้งไว้ให้

คนดี ไม่จำเป็นต้องเก่งก็ได้ ... ในขณะเดียวกัน คนเก่งหลายๆ คน ก็ไม่ใช่คนดีซักเท่าไหร่

ความเก่ง กับ ความดี มันไม่มีอะไรวัดกันได้หรอก เผลอๆ บางคน เก่งมากเพราะโกงมาก อีกซะด้วย

วันนี้ ... เรายังเลือกที่จะเป็นคนดี โดยไม่โกง และไม่เก่ง

แม้ว่าหลังจากเลือกแล้ว จะรู้สึกเหมือนเป็นไอ้โง่ก็เหอะ

แต่ก็ยังคิดอยู่เสมอว่า เป็นคนดีที่โง่ ดีกว่าเป็นคนเก่งที่ไม่ใช่คนดี ละกัน

อดทนต่อไป ... เรื่องเก่งคงพัฒนากันได้ไม่ยาก

แต่ถ้าเลวไปแล้วซักครั้ง จะมีใครเชื่อบ้าง ว่ามันจะกลับมาเป็นคนดีได้

เฮ้อ ... ปลอบใจตัวเองไปงั้นเองแหละ ... หรือว่าความจริงเราจะทั้งเลวทั้งโง่ก็ไม่รู้สินะ

Davis Cup

2008-04-14T00:20:00.004+02:00

13-Apr-08

Davis Cup

สวัสดีวันมหาสงกรานต์ ... ปีใหม่ไทย แต่ดันมาอยู่ไกลถึงเยอรมัน วันนี้เลยไม่ได้มีความสำคัญอะไรต่อชีวิต นอกจากเป็นวันอาทิตย์ธรรมดาๆ วันนึง ที่มีงานเยอะหัวแตกต้องทำส่ง

แต่จะว่าไป วันนี้ก็เกือบลืมไปว่า ซื้อตั๋วดูเทนนิส Davis Cup รอบ Quarter-Final เอาไว้ ที่ดันมาจัดแข่งที่เมืองนี้พอดี ... จะไม่ไปดูก็เสียดาย นานๆ จะมีโอกาสได้ดูเทนนิสสดระดับโลก รอบนี้เยอรมันเจ้าถิ่น เจอกับสเปน

สถานที่จัดแข่งคือ AWD Dome เป็น indoor arena ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง (เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็ได้มาอีกแหละ) แถมยังอยู่หลังสถานีรถไฟหลักด้วย ไปง่ายมากๆ

ตั๋วที่ซื้อไว้ เป็นราคาเกือบถูกที่สุดของบรรดาที่นั่งทั้งหมดละแหละ ... ในราคา 25 ยูโร แต่ก็ยังคงมองเห็นชัดแจ๋ว ไปดูกับเพื่อนในห้องอีกสี่คน มีคนนึงมาจากสเปนด้วย เลยเหมือนถูกบังคับเล็กน้อยให้เชียร์ทีมชาติสเปน ทั้งๆ ที่เยอรมันเล่นดีกว่าตั้งเยอะ!!

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของรอบ Quarter-Final ละ แข่งแบบชนะ 2 ใน 3 ... มีแข่งสองคู่ คู่แรก Michael Berrer (เยอรมัน) อันดับ 65 ของโลก เจอกับ Fernando Verdasco (สเปน) อันดับ 31 คู่แรกนี่เล่นไปเกือบสองชั่วโมงครึ่งได้ กินกันแทบไม่ลง จบเกมส์สเปนชนะไป 2 ต่อ 1 เซ็ท ด้วยคะแนน 6-2, 6-7 (5-7), 4-6 ... แต่ดูฟอร์มการเล่นแล้ว เยอรมันน่าจะชนะมากกว่าจริงๆ

คู่สอง Nicolas Kiefer (เยอรมัน) อันดับ 47 เจอกับ Feliciano Lopez (สเปน) อันดับ 34 ... คู่นี้เล่นมันส์กว่าคู่แรกเยอะ จบเกมส์เยอรมันชนะ 2 เซ็ทรวด 6-4, 7-6 (7-2) แต่ผลคะแนนรวมแล้วระหว่างเยอรมันกับสเปน แข่งมาสามวัน ทั้งหมด 5 คู่ ... เพิ่งจะมีวันนี้ที่เยอรมันชนะได้คู่เดียว สเปนก็เลยผ่านเข้ารอบ Semi-Final ไป

แต่ที่เสียดายก็คือ ไม่ได้ดู Rafael Nadal เล่น (อยู่ในทีมสเปนด้วย แต่ไม่ได้ลงแข่งวันนี้) ถึงจะเห็นนาดาลมานั่งเชียร์อยู่ข้างสนามก็เหอะ ... รู้สึกว่านาดาลจะลงแข่งไปเมื่อวันศุกร์มั้ง แข่งแบบ 3 ใน 5 แล้วก็ชนะ 3 เซ็ทรวดตามความคาดหมาย

สรุปว่า ไปดูเทนนิสเกือบหมดวันเลยแฮะ ... งานก็ดองไว้จนเปรี้ยวหมดละเนี่ย

สวัสดีปีใหม่ไทยทุกท่าน

German Opera!?

2008-04-07T23:22:00.007+02:00

7-Apr-08

German Opera!?

วันนี้ตอนเย็นไปดูโอเปร่ามา... ซึ่งก็แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าไม่ได้บัตรฟรี ก็คงไม่หาเรื่องไปดูได้ขนาดนี้ บ้าแล้ว โอเปร่า ภาษาด๊อยช์อีกตะหาก แค่ฟังดูก็สยองแล้วใช่ป่ะ

ที่มาที่ไปก็คือ โปรเฟสเซอร์คนนึงที่สอนเราเนี่ย เป็นไดเรคเตอร์ของโรงละครโอเปร่าแหละ เค้าเลยให้บัตรฟรีมา พร้อมนัดหมายให้ไปดูพร้อมกัน คืนวันจันทร์ เริ่มทุ่มครึ่งถึงสี่ทุ่มสี่สิบห้า ... (สามชั่วโมงสิบห้านาที นานพอๆ กับละครเวทีทั่วไปแหละมั้ง)

เนื้อเรื่องทั้งหมดเนี่ย เป็นภาษาเยอรมันล้วนๆ แถมมาเป็นละครเพลงแบบนี้ ศัพท์ที่ใช้ก็โคตรจะแอ๊ดวานซ์ขึ้นไปอีก ฟังออกเป็นช่วงๆ มีขำบ้างนิดหน่อย จริงๆ ก็ชอบละครเวทีอยู่แล้วนะ (มีแรงบันดาลใจส่วนตัวอะไรซักอย่างกับละครเวทีน่ะ) ก็เลยดูไป สังเกตอะไรไปด้วยหลายอย่าง เพลินๆ มีช่วงเบื่อบ้างนิดหน่อยเพราะเรื่องภาษาน่ะแหละ

สรุปเลยละกัน ดูไม่รู้เรื่อง !!

วันเกิด

ย้อนกลับไปวันเสาร์ที่ผ่านมา 5 เมษา เป็นวันเชงเม้ง... เอ๊ย.. เป็นวันเกิดผู้เขียนน่ะ แต่ก็เป็นวันเกิดที่น่าเซ็งอยู่เล็กน้อย คือมีเรียนทั้งวัน เก้าโมงเช้าถึงสี่โมงเย็น ชนิดยิงยาววิชาเดียว

ช่วงบ่ายก็มีเซอร์ไพร์สเล็กน้อย คือเพื่อนทั้งห้องไปเตี๊ยมกับโปรเฟสเซอร์ไว้ ร้องเพลง Happy Birthday กับเอาการ์ดมาให้ในห้อง ... แต่ที่บอกว่าเซอร์ไพร์สแค่เล็กน้อย ก็เพราะว่า แอบเห็นตอนเพื่อนเขียนการ์ดแล้วน่ะ ไม่น่าตาดีเลย จริงแมะ

ตอนเบรค เราก็เลยออกไอเดียว่า ตอนเย็นไปกินร้านอาหารไทยกันมั้ย ก็มีหลายคนสนใจ เลยชวนกันไปทั้งห้องที่ร้านโภชนาไทย ที่เราเพิ่งจะไปเป็นครั้งที่สองเหมือนกัน อาหารที่นี่ก็ไม่เชิงไทยแท้ 100% หรอก ... หลายอย่างถูกปรับรสชาติเอาใจฝรั่งนิดหน่อย แต่ก็พูดได้ว่า ใกล้เคียงซัก 80% ละกัน

สรุปว่าไปกินกันทั้งหมด 13 คน ... ถูกใจกันถ้วนหน้า (รอดตายไปกู) หลายคนก็เพิ่งจะได้เคยกินอาหารไทยเป็นครั้งแรกด้วยแหละมั้ง นั่งกันตั้งแต่ทุ่มนึงยันสี่ทุ่มครึ่ง .... มีคำถามต่อท้ายว่า เราจะเกิดอีกเมื่อไหร่ เพราะมันอยากมากินกันอีก .... เราเกิดทุกวันเสาร์เลยได้มั้ยเนี่ย !!!

ก็ดีใจนะ ที่เพื่อนๆ happy กัน ... และคาดว่าน่าจะมีนัดไปถล่มร้านไทยกันอีกแน่ๆ ถึงจะค่อนข้างแพงก็เถอะ ไปกัน 13 คน หมดไป หมื่นกว่าบาท (หมื่นต้นๆ) .... เฮ่ย ไม่ได้เลี้ยงนะ หารกันตามปกติ

ปีนี้ถึงอยู่ไกล ก็ยังมีของขวัญวันเกิดมาส่งถึงที่ ... อวดแต่กล่องละกัน ไม่อวดไส้ในหรอก ขอบคุณ EMS ประเทศไทย ส่งถึงทันเวลา ถูกใจ ทันใจ

ปุ้งงงง !!!

2008-04-04T19:12:00.002+02:00

4-Apr-08

ปุ้งงงง !!!

มีเรื่องน่าตื่นเต้นอีกแล้ว ... ถึงแม้วันนี้จะตื่นเช้ามาด้วยอาการงง และ เพลียสุดๆ เพราะเมื่อคืนทำรายงานจนดึกก็ตาม แถมวันนี้มีเรียนแต่เช้า ก็เลยเหมือนมึนๆ งัวเงียๆ นอนไม่เต็มที่ .. ตารางเรียนก็ดูน่าเบื่อ เรียน Project Management ตั้งแต่เก้าโมงเช้า ยันบ่ายสี่โมงเย็น

พอตื่นมา ก็เดินไปเปิดสวิตช์ไฟห้อง ... คลิ๊ก... วาบบบบ (เหมือนดอกไม้ไฟจุดขึ้นกลางห้อง)... ปุ้ง !!!! หลอดไฟระเบิด แตกละเอียดยิบ กระจายเต็มห้องทั่วทิศทาง ทั้งหมดเกิดขึ้นภายใน 1 วินาที

หายง่วงเลย !!

โชคดีที่สามารถคว้ารองเท้าแตะได้ในระยะเอื้อมมือ เลยรอดจากสะเก็ดระเบิดตำตีนมาได้ แต่ผลที่ตามมาคือ ไฟดับหมดทั้งห้อง แม้กระทั่งไฟห้องน้ำ ก็เลยต้องล้างหน้าแปรงฟันแบบมืดๆ อาศัยความคุ้นเคยเอา แล้วก็กลัวจะเรียนไม่ทัน เลยทิ้งสภาพห้องหลังสงครามโลกครั้งที่สามเอาไว้แบบนี้แหละ

เรียนแล้วค่อยกลับมาเก็บกวาดละกันนะ

(ใครรู้ สาเหตุ ของหลอดไฟระเบิดตัวเองได้ ก็บอกหน่อยละกัน)

ตกเย็น กลับห้องมาเก็บกวาด จัดการเรื่องฟิวส์ที่ขาดไปตอนที่หลอดระเบิด แล้วก็เตรียมจะเปลี่ยนหลอดใหม่ แต่ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะแรงระเบิด ทำให้ขั้วยึดหลอดไฟแตก สายไฟไหม้ แถมเกลียวของหลอดไฟก็ยังคาอยู่แบบหมุนออกไม่ได้ ... ก็เลยล้มเลิกความตั้งใจที่จะเปลี่ยนหลอดใหม่ เพราะมีโอกาสเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่สูงมาก

ตอนนี้ห้องเลยมืดไปนิดหน่อย เพราะหลอดไฟน้อยลงไปดวงนึงน่ะ

International Food Party

2008-03-29T22:33:00.009+01:00

29-Mar-08

International Food Party

วันนี้มีจัดปาร์ตี้กันเอง เป็นแนวๆ เทศกาลอาหารนานาชาติ ก็คือให้แต่ละคนทำกับข้าวของชาติตัวเองไปแชร์กัน ... ขอบอกว่าอิ่มหนำสำราญสุดๆ มีครบทั้งไทย จีน แขก ยุโรป เมกัน ละติน เหล้า ไวน์ ว็อดก้า ... มากันเกือบยี่สิบคน สิบห้าประเทศ อะไรทำนองนั้น

เอากล้องไป แต่ก็ไม่ได้หยิบมาถ่ายเลย เพราะไปสายกว่าชาวบ้านนิดหน่อย ก็เลยต้องรีบๆ ทำกับข้าวด้วย (ทำยำไก่ย่างแหละ แบบเผ็ดน้อย) .. รูปอยู่กล้องเพื่อนหลายตัวเหมือนกัน เอาไว้ได้รูปจากเพื่อนแล้วจะเอามาอวดอีกที ถ้าไม่ลืม

Daylight Saving Time (วันนี้มี 23 ชั่วโมง)

คืนนี้เป็นคืนที่ต้องปรับเวลา ตามระบบ Daylight Saving Time อีกครั้ง ซึ่งก็เป็นสัญญาณว่า ใกล้จะเข้าหน้าซัมเมอร์แล้ว (แต่ยังหนาวฉิบหายอยู่ทุกวัน) ...

รายละเอียดเกี่ยวกับ Daylight Saving Time หรือ DST เนี่ย เคยเล่าให้ฟังไปแล้วเมื่อ blog ตอนเดือนตุลาที่ผ่านมา ตามไปดูกันได้ (http://aoodiary.blogspot.com/2007/10/25.html)

คืนนี้ปรับเวลาให้เร็วขึ้นหนึ่งชั่วโมง ทำให้วันที่ 30 มีนาคมปีนี้ ที่นี่จะมีเพียงแค่ 23 ชั่วโมงเท่านั้น แล้วหลังจากนี้ไป เวลาที่นี่ก็จะห่างจากเมืองไทย 5 ชั่วโมงแล้วนะ

London Heathrow Terminal 5

ตอนนี้อยู่เยอรมันก็จริง แต่ก็ยังติดตามข่าวทั่วทุกมุมโลกเหมือนเคย ข่าวที่น่าตกใจวันนี้ มาจากเกาะอังกฤษอีกแล้ว ก็คือเมื่อวันที่ 27 มีนาคมที่ผ่านมา เป็นการเปิดใช้งานเทอร์มินัลใหม่ของสนามบิน London Heathrow หรือเทอร์มินัล 5 ... ซึ่งสร้างมาเพื่อรองรับสายการบิน British Airways โดยเฉพาะเลย ซึ่งมีผลให้สายการบินอื่นๆ ต้องมีการปรับเปลี่ยนเทอร์มินัลไปด้วย ... แน่นอน วุ่นวายแบบสุดๆ เลยล่ะ

ถึงวันนี้ เป็นวันที่สามของการเปิดใช้ฮีทโธรว์ เทอร์มินัล 5 แล้ว ซึ่งแค่สามวันที่ผ่านมา มีไฟล์ทถูกยกเลิกไปมากกว่า 200 ไฟล์ท และมีกระเป๋าตกค้างที่สนามบินถึงเกือบ 20,000 ใบ !!! โดยบางไฟล์ทที่กำลังจะออกเดินทาง มีประกาศว่า ไฟล์ทนี้จะบินแบบไม่มีกระเป๋าติดไปด้วย ให้ท่านผู้โดยสารที่เคารพ เลือกว่าจะบินหรือไม่บิน ...

งานนี้ บริติช แอร์เวย์ส “อ่วม” โดนด่ายับ แถมถึงวันนี้ก็ยังแก้ไขปัญหาไม่ได้ ว่าจะเอายังไงกับกระเป๋าตกค้าง ส่วนปัญหาใหญ่ก็คือ ระบบจัดการกระเป๋าของเทอร์มินัลใหม่ยังไม่เรียบร้อยดี และ เจ้าหน้าที่ยังไม่คุ้นเคยกับเทอร์มินัลใหม่ ... ฟังดูแล้ว สถานการณ์เลวร้ายกว่าตอนที่สนามบินสุวรรณภูมิของเราเปิดใช้มากทีเดียว

สำหรับการบินไทย ที่สนามบินฮีทโธรว์ ยังคงอยู่เทอร์มินัล 3 เหมือนเดิม แต่จะถูกย้ายไปเทอร์มินัล 1 ภายในปี 2010 ที่จะถึงนี้ เพราะฮีทโธรว์จะจัดการย้ายสายการบินในกลุ่ม Star Alliance ทั้งหมดไปอยู่เทอร์มินัล 1 เพื่อง่ายต่อการทำ connecting flight ... และ British Airways ที่ตอนนี้มีอยู่ทั้งในเทอร์มินัล 1, 4, 5 ก็จะถูกย้ายไปรวมอยู่ที่เทอร์มินัล 5 ทั้งหมดภายในปี 2010 เช่นกัน

อย่าเอาแต่ว่าสนามบินเมืองไทยเลย ... ขนาดฮีทโธรว์ยังวุ่นวายได้ขนาดนี้ เซ็งตายห่าเลย บินไปแบบกระเป๋าไม่บินไปด้วยเนี่ย

Queen Elizabeth ตอนเสด็จเปิดฮีทโธรว์เทอร์มินัล 5 อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 14 มีนาฯ
(ภาพ BBC, Getty Images)

Kellogg’s

2008-03-26T21:40:00.010+01:00

26-Mar-08

Kellogg’s

วันนี้เหนื่อยอีกแล้ว ... ความจริงเหนื่อยตั้งแต่ก่อนไปเรียนแล้วล่ะ เพราะดูตารางเรียนแล้ว มีเรียนวิชา Leadership (เคยเล่าให้ฟังแล้ว จำได้ป่ะ วิชาที่มีเกมส์มาให้เล่นบ่อยๆ น่ะแหละ) ตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็น เรียกว่าแค่เห็นตารางก็เหนื่อยไปล่วงหน้าแล้ว

แต่วันนี้เป็นคลาสที่(โคตรจะ)ไม่ธรรมดาจริงๆ เพราะวันนี้อาจารย์มีภารกิจมามอบให้หนึ่งงานใหญ่ๆ แล้วก็สมมติว่าทุกคนในห้องเรียนเป็นทีมเดียวกัน (สิบหกคน) เพื่อทำภารกิจนี้ให้เสร็จภายในบ่ายสี่โมงครึ่ง แล้วก็จะมีการ present สรุปภารกิจถึงห้าโมงเย็นตามตารางเรียน .. นั่นหมายความว่า ต้องเตรียมสไลด์พาวเวอร์พ้อยท์ให้เสร็จก่อนบ่ายสี่โมงครึ่งด้วยน่ะแหละ

พูดเป็นภารกิจแล้วนึกถึงรายการอัจฉริยะข้ามคืนเลยแฮะ... ซึ่งจะบอกว่า มันได้อารมณ์นั้นเลยจริงๆ แหละ

ภารกิจวันนี้ เกี่ยวข้องกับยี่ห้อ Kellogg’s ... ใช่แล้ว คอร์นเฟลกนี่แหละ โดยมี 4 ภารกิจย่อยที่ต้องทำ คือ

ต้องทำเซอเวย์แบบสอบถามเกี่ยวกับ Brand awareness ของ Kellogg’s ให้ได้ 150 คน
ต้องทำ Taste survey ... หาคนมาชิมคอร์นเฟลกของ Kellogg’s กับยี่ห้ออื่นอีกยี่ห้อนึง แล้วให้ตอบแบบสอบถาม ว่าสามารถแยกแยะความแตกต่างของสองยี่ห้อนี้ได้มั้ย แตกกันยังไง ชอบอันไหนมากกว่า... อันนี้ต้องทำเซอเวย์ให้ได้ 100 คน
ต้องทำ Store checks ... ตามซุปเปอร์มาร์เก็ตทั่วเมือง ทั้งหมด 10 แห่ง แบบไม่ซ้ำค่าย ... เพื่อเก็บข้อมูลชั้นวางขายคอร์นเฟลก
อันนี้ไม่เชิงเป็นภารกิจ แต่ต้องหาข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับ Kellogg’s เพื่อประกอบการ present แล้วก็มีเงื่อนไขว่า ภารกิจทั้งหมดที่ทำนี้ จะใช้งบไม่เกิน 40 ยูโร (เป็นการทำ market research ที่ใช้งบน้อยที่สุดในโลกเลยมั้ง)

หลังจากรับทราบภารกิจ... ทุกคนก็เกิดอาการช็อค เพราะงานนี้ทั้งหมดต้องทำให้เสร็จภายใน 6 ชั่วโมง ก็เลยต้องรีบแบ่งงาน แบ่งเป็นทีมย่อยๆ รีบประชุม จัดการซื้อของที่ต้องซื้อ แล้วก็เริ่มงานกันอย่างรวดเร็วชนิดที่ทุกคนรู้แล้วว่า วันนี้ไม่มีเวลาให้กินข้าวเที่ยงกันแน่ๆ

ส่วนเรา ได้รับผิดชอบในภารกิจที่สาม หรือ Store checks ที่ต้องไปเก็บข้อมูลจากซุปเปอร์ฯ 10 แห่ง 10 ค่ายทั่วเมือง สิ่งที่ต้องทำตอนเก็บข้อมูลก็คือไปดูว่าบนชั้นวางขายคอร์นเฟลก มีคอร์นเฟลกของ Kellogg’s อยู่ทั้งหมดกี่เปอร์เซนต์ มีของคู่แข่งอย่าง Nestle กี่เปอร์เซนต์ แล้วก็มียี่ห้ออื่นๆ พวกยี่ห้อพื้นเมืองอีกกี่เปอร์เซนต์ ขายราคาเท่าไหร่ (แต่ละซุปเปอร์ฯ ก็ขายไม่เท่ากัน) ขนาดแพ็คเกจบรรจุกี่กรัม (แต่ละที่ก็ไม่เท่ากันอีกนะ ทุกอย่างมีเหตุผล) พร้อมกับต้อง(แอบ)ถ่ายรูปมาประกอบการ present ด้วย

ที่บอกว่า เหมือนกับภารกิจอัจฉริยะข้ามคืนก็ตรงนี้แหละ ... เล่นให้เราเดินทางทั่วเมืองเลย อากาศก็แจ่มแมวมาก ลองคิดดูเล่นๆ นะ ถ้าใช้เวลาประมาณ 10 นาที ต่อซุปเปอร์ฯ ... สิบแห่ง ก็กินเวลาไปร้อยนาที หรือ 1 ชั่วโมง 40 นาทีเข้าไปแล้ว ... นี่ยังไม่นับรวมเวลาที่ต้องใช้ในการเดินทาง แล้วเท่าที่ลิสต์ดู ก็ยังลิสต์ได้ไม่ครบสิบแห่งด้วยดิ

แต่สุดท้ายก็ได้ครบสิบแห่ง ... Karstadt, Extra, Aldi, Penny Markt, Plus, Spar, Lidl, Comet, Netto แล้วก็ Real ... ใช้เวลาเก็บข้อมูลประมาณสามชั่วโมงครึ่ง เดินทางทั้งหมดประมาณ 30 กิโลเมตรรอบเมือง เป็นครั้งแรกและน่าจะเป็นครั้งเดียวในชีวิต ที่ต้องไปซุปเปอร์ฯ มากถึง 10 แห่งในวันเดียว

กลุ่มอื่นก็สาหัสไม่แพ้กัน เพราะกลุ่มที่ต้องเซอเวย์แบบสอบถาม ต้องเจอกับความแตกต่างทางด้านภาษา แถมยังต้องเก็บให้ได้ 150 คน ... ถ้าคิดว่าคนละหนึ่งนาที ก็สองชั่วโมงครึ่งแล้วนะ แถมยังต้องเอาข้อมูลมา analyze ต่ออีก

อีกกลุ่มที่ทำเรื่อง taste survey (ภารกิจที่สอง) ก็ยิ่งสนุก เพราะต้องซื้อคอร์นเฟลกสองยี่ห้อ ซื้อนม ถ้วย ทิชชู่ แล้วก็หาโต๊ะตั้งทำ taste survey (รู้สึกว่าไปตั้งในโรงอาหารมหาลัย กับอีกที่นึงนี่จำไม่ได้ละ) แล้วก็เชิญชวนให้คนมาชิม มาตอบแบบสอบถาม ... ก็อีก 100 คนเชียว (ลืมบอกไปว่า มีข้อจำกัดก็คือ เซอเวย์สองแบบนี้ ต้องเป็นคนละกลุ่มกัน ก็เลยไม่สามารถให้ 100 คนนี้ช่วยทำแบบสอบถามทั่วไปของภารกิจที่หนึ่งได้)

จากนั้นก็ประชุม สรุปภารกิจ เตรียมสไลด์ พรีเซนต์ จบวันไปอย่างสวยงาม เหนื่อย มันส์ และผลงานน่าประทับใจ (กลางเดือนพฤษภา จะมี session ที่มี General Manager ของ Kellogg's มาบรรยาย ภารกิจนี้ก็เลยเป็นเหมือนการเตรียมงานคร่าวๆ... หรือจะคิดว่า Kellogg's หลอกใช้ให้ทำ market research ก็ไม่น่าจะผิดนัก -_-')

วิชานี้สอนอะไรเราหลายอย่างจริงๆ ว่ะ... เริ่มชอบละ

Back to school

2008-03-25T14:08:00.009+01:00

25-Mar-08

Back to school

กลับมาเปิดเรียนอีกครั้ง หลังจากหยุดอีสเตอร์ยาวนานสองอาทิตย์ (พูดเหมือนนานมาก) ... ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก ต่างจากสมัยอยู่โรงเรียนที่รู้สึกว่า ช่วงปิดเทอม กับ เปิดเทอม มันช่างแตกต่างกันเสียเหลือเกิน แต่ที่น่าเบื่อมากกว่าในช่วงนี้ ก็คือสภาพอากาศ ที่ไม่มีความแน่นอนเลยซักนิด พยากรณ์อากาศก็แทบจะไม่ช่วยอะไรเลย

บางวัน ฟ้าสวยใส แดดแรง ออกจากบ้านไปได้ไม่นาน มืดครึ้ม หิมะถล่ม ลมแรงซะงั้น

Amazon.de

ผ่านไปหกวันแล้ว ของที่สั่งจากเว็บ Amazon.de ก็ยังไม่มาส่งซักที... ครั้งที่แล้วที่เคยสั่งใช้เวลาแค่ ๓ วันเท่านั้นเอง ที่หงุดหงิดกว่านั้นคือ พอ track สถานะดู ก็พบว่า สถานะไม่ได้อัพเดทมาตั้งแต่วันที่ ๑๙ มีนาฯ (วันที่สั่งของน่ะแหละ) ... เหมือนถูกลืม เงินก็จ่ายไปแล้ว เอาไงฟะเนี่ย... ในเว็บบอกเราว่าของจะมาถึงวันที่ ๒๒ มีนาฯ... คือมึงหมายถึงปีหน้าเหรอวะครับ? วันนี้ ๒๕ มีนาฯ แล้วครับ...

London Eye ค้าง

มีข่าวอัพเดทจากเกาะอังกฤษ ว่าเมื่อเช้าเกิดเหตุการณ์ ชิงช้าสวรรค์ London Eye ค้างนานกว่าหนึ่งชั่วโมง มีนักท่องเที่ยวประมาณ 400 คนติดอยู่ในนั้น

เหตุก็มาจากล้อเลื่อนตัวนึงเกิดปัญหาขึ้น (มีล้อเลื่อนทั้งหมด 4 ตัว) น่ากลัวเหมือนกันนะ ถึงจะรู้ว่ามันไม่ได้อันตรายถึงตาย แต่ถ้าให้ติดอยู่ในนั้นเป็นชั่วโมงคงไม่มีใครสนุกหรอก น่าจะพอๆ กับลิฟท์ค้างแหละมั้ง

ข่าว BBC:
http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/england/london/7311920.stm

โคนันคุง

วันนี้ได้ไปรษณีย์จากเมืองไทย ติดสแตมป์มูลค่า ๑๒๒ บาท ประทับตราวันที่ ๑๕ มีนาคม... มาถึงวันนี้ (๒๕ มีนาฯ) ก็ใช้เวลา ๑๐ วันพอดีเลย (จำได้ว่า ถ้าส่งจดหมายกลับเมืองไทย แบบธรรมดา ไม่ใช่แบบด่วนพิเศษ ใช้เวลาแค่ ๔ วันเท่านั้น)

ข้างในเป็นโคนัน เล่ม ๕๕ ... ขอบใจมากเพลง
จะว่าไป ก็ไม่เคยเห็นร้านขายการ์ตูนที่นี่เลยแฮะ คนเยอรมันเค้าไม่อ่านการ์ตูนกันเหรอวะเนี่ย..
จริงๆ เราก็ไม่ติดการ์ตูนนะ อ่านโคนันเรื่องเดียวนี่แหละ

อากาศดีเกิ๊นนนน

2008-03-19T15:58:00.003+01:00

19-Mar-07

อากาศดีเกิ๊นนนน

สามสี่ที่ผ่านมานี้ อากาศดีมาก ดีสุดสุด ดีที่สุดเท่าที่จะดีได้เลย (ประชดว่ะครับ)

หิมะถล่มมาสามวันติดกันละ ที่สำคัญคือไม่ได้ถล่มแบบขาวโพลนสวยงาม แต่มาเป็นระลอกๆ ครึ่งชั่วโมง แล้วก็หาย... ฟ้าใส แดดส่อง... อีกแป๊บนึงมาอีกละ... บางทีมีลูกเห็บแถมมาด้วย กับลมแรงสุดๆ ๆ ๆ

(ที่เห็นขาวๆ ปลิวๆ เนี่ย หิมะบวกลม)

แล้วจะให้กูออกไปไหนได้วะครับ? ช่วงนี้เลยได้อยู่ห้องแบบไม่เต็มใจอยากอยู่เท่าไหร่ แต่ก็ดี อย่างน้อยก็มีช่วงขยันนั่งทำรายงานที่ต้องทำบ้าง ถึงจะทำไปได้ไม่เยอะเท่าไหร่ก็เหอะนะ

ใครว่าเยอรมันปลอดภัย?

จริงๆ ว่าจะเขียนเรื่องนี้นานละ แต่ก็ขี้เกียจ... วันนี้ไม่ค่อยจะมีอะไรทำเลยเอาซะหน่อยละกันนะ

เรื่องนี้เกิดขึ้นมาอาทิตย์กว่าๆ แล้วล่ะ คือมีเพื่อนร่วมชั้นคนนึง ชื่อ อาบี้ เป็นคนเม็กซิโก นั่งรถไฟไป Hamburg คนเดียว เพื่อไปดูคอนเสิร์ตละติน แล้วขากลับก็ดันพลาดรถไฟเที่ยวสุดท้าย เลยทำให้ต้องนั่งรอ นอนรออยู่สถานีรถไฟ Hamburg ทั้งคืน เพื่อรอขึ้นรถไฟเที่ยวแรกตอนตีสี่ครึ่ง

ระหว่างที่รออยู่ที่สถานีรถไฟ Hamburg ประมาณตีหนึ่ง ก็มีคนเข้ามาทัก และบอกว่าตัวเองเป็นตำรวจ ขอดูพาสปอร์ต มีรายงานมาว่าคุณค้ายาเสพติด ให้เดินตามมันไป ... เพื่อนเราก็ฉลาดนะ รู้ว่ามันไม่ได้มาดี ก็เลยหนีไปแจ้งตำรวจ ที่ประชาสัมพันธ์ของสถานีรถไฟ แล้วก็ได้คุยกับตำรวจตัวจริง เล่าเรื่องให้ฟัง ต้องเสียเวลาไปที่โรงพักอีกชั่วโมงนึง เพื่อให้การกับตำรวจ

หลังจากนั้น หนุ่มอาบี้ก็ต้องกลับมารอรถไฟที่เดิม ก็ตีสามกว่าละมั้ง ปรากฏว่า ไอ้หมอนั่นยังดักรออยู่ ตอนนี้แหละ โดนยำตีน โดนฟาดหลัง โดนต่อยตาแตก ฯลฯ เลิกคิดจะไปแจ้งตำรวจเลย รอรถไฟรอบเช้านั่งกลับเมืองมาในสภาพโดนหมารุมกัด วันรุ่งขึ้นเรากับเพื่อนๆ ไปเจอหน้ามันที่โรงอาหารของโรงเรียน ก็ถึงกับตกใจ ถึงได้รู้เรื่องว่า ประเทศไหนมันก็ไม่ปลอดภัยทั้งนั้นแหละ

ถึงจะมีคนบอกมาก่อนหน้านี้ว่าประเทศนี้ปลอดภัยในระดับหนึ่ง เมื่อเทียบกับยุโรปประเทศอื่นๆ อย่างฝรั่งเศส อิตาลี สเปนแล้วเนี่ย ยังถือว่าดีกว่ามากๆ แต่ยังไงก็ต้องระวังตัวพอสมควรแหละนะ

Osterwiese

2008-03-16T12:47:00.003+01:00

16-Mar-08

Osterwiese

อย่างที่บอกไปว่าช่วงนี้เป็นวันหยุดช่วงเทศกาลอีสเตอร์ แล้วในเมืองก็มีการจัดงานฉลองกันด้วย ซึ่งมาในรูปแบบน่าสนใจสุดๆ คือมาคล้ายๆ กับงาน Coca Cola World Carnival ที่จัดในบ้านเราเลย

มีเครื่องเล่นหวาดเสียวหลายอย่าง เกมส์ชิงรางวัล ยิงปืนเอาตุ๊กตาตัวใหญ่ ของกินมากมาย อารมณ์ว่าเป็นงานวัดฝรั่งน่ะแหละ งานนี้จัดยาวนานสองอาทิตย์ ไปเล่นไปกินได้ทุกคืน ก็เลยไม่พลาด ชวนพรรคพวกที่เรียนด้วยกันไปเดินงานตั้งแต่คืนแรกที่จัดงาน แถมยังติดใจมีเบิ้ลต่อเป็นคืนที่สองอีก

เครื่องเล่นหวาดเสียวต่างๆ ในงานนี่ต้องยอมรับเลยว่า แม่งโหดจริงๆ ... พวกมากลากไป พากันขึ้นไปเล่นแบบกึ่งบังคับนิดนึง ว่าไหนๆ เล่นแล้วก็ขึ้นไปเล่นกันทุกคนน่ะแหละ เล่นลงมาก็เกือบอ้วกแตก คือรอบนึงมันยาวนาน และ โหดมาก อย่างเครื่องที่เหมือนกับเครื่องเฮอริเคนที่ดรีมเวิร์ลบ้านเราเนี่ย ฝีมือการควบคุมคนละชั้นกันเลย จำได้ว่าตอนเล่นที่ดรีมเวิร์ลไม่มีอาการแบบนี้ แถมยังเล่นเบิ้ลซ้ำสองสามรอบได้สบาย แต่ที่นี่ รอบเดียวก็จะตายแล้วว่ะครับ

ของกินที่นี่ก็อลังการมาก มีเป็นบูธขายกระจายอยู่รอบงาน แต่ละอย่างก็อร่อยๆ ทั้งนั้น ยิ่งพวกของหวาน สตรอเบอรี่เคลือบช็อคโกแลต ฯลฯ พูดแล้วอยากกลับไปกินทุกวัน

งานนี้จัดถึงสิ้นเดือนแน่ะ คาดว่าคงต้องมีนัดกันไปเดินอีกแน่ๆ

ขสมก. จะเป็นไปได้ไหม ถ้า..

2008-03-14T16:16:00.005+01:00

มีเรื่องที่ค้างคาใจผมมานานครับ เกี่ยวกับรถเมล์ในประเทศไทย..
ความจริงพูดว่า รถเมล์ในกรุงเทพมหานครน่าจะถูกต้องกว่า

ผมเป็นคนกรุงเทพฯ คนนึงครับ ที่ใช้บริการรถโดยสารประจำทาง เพียงไม่กี่ครั้งในชีวิต
เหตุผลหลัก ไม่ใช่เรื่องความปลอดภัย
แต่เป็นเพราะ "ไม่รู้เส้นทางการเดินรถ" มากกว่า

ผมถามจริงๆ เถอะครับ ... กี่คนครับ จะรู้ว่าเส้นทางการเดินรถเมล์ในกรุงเทพฯ เป็นอย่างไร
มีกี่สาย สามารถเปลี่ยนเป็นสายอื่นได้ที่ป้ายใดบ้าง
นี่ไม่ต้องพูดถึงตารางเวลาเลยนะครับ

ผมมีโอกาสได้ใช้บริการรถโดยสารประจำทางที่ต่างประเทศหลายครั้ง
เวลานี้ สิ่งเดียวที่ผมอยากจะเห็น และผมเชื่อว่า "ทำได้ไม่ยาก" กับระบบการเดินรถใน กทม.
ก็คือ ผมอยากให้ป้ายรถเมล์ทุกป้าย "มีชื่อป้าย" ครับ
ระบุไปสิครับ .. ประชาอุทิศ ๑๔, โรบินสันบางรัก, ท่าน้ำสี่พระยา, ฯลฯ
แค่ "ตั้งชื่อ" ป้ายขึ้นมาเท่านั้นเองครับแล้วแปะบอกที่ป้ายรถเมล์ตัวใหญ่ๆ ว่าป้ายนี้ชื่อว่าอะไร

ประโยชน์ที่ได้คืออะไร ?

เมื่อมีชื่อป้าย.. ก็จะสามารถทำแผนที่เส้นทางเดินรถได้ทุกสาย เป็นตารางออกมาครับ
เส้นทางเดินรถก็แปะไว้ที่ป้ายรถเมล์ทุกป้าย
อย่างเช่น ป้ายนี้ มีสาย 1, 15, 75 ผ่าน
พอมาที่ป้ายรถเมล์ เราก็จะรู้ว่า สายไหนจอดป้ายนี้บ้าง (อันนี้ปัจจุบันมีบอกอยู่แล้ว)
สายไหนวิ่งไปทางไหน ปลายทางคือที่ไหน จอดที่ป้ายไหนบ้าง
แล้วถ้าเราจะไปจุดหมายที่ต้องการ ต้องไปลงที่ป้ายไหน เพื่อเปลี่ยนไปขึ้นรถสายไหนต่อไป

อาจจะฟังดูตลกครับ สำหรับคนที่ใช้รถเมล์เป็นประจำ
แต่คนที่ไม่รู้เส้นทางเดินรถอย่างผม หรือ นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ
หรือแม้กระทั่งคนกรุงเทพฯ เอง ที่ไม่ใช่คนย่านนั้นผมว่าน่าจะมีประโยชน์ไม่น้อยครับ

ค่าใช้จ่าย .. ค่อนข้างมาก แต่ไม่น่าจะสูงลิบเมื่อเทียบกับโครงการอื่นที่ซับซ้อนกว่า
ทั้งหมดเป็นแค่งานป้าย, กระดาษ ล้วนๆ ครับ ..
ไม่ต้องมองข้ามไปถึงระบบตารางเวลาเดินรถ หรือระบบจีพีเอสนะครับ
ผมยังไม่อยากหวังครับ
(ผมแอบเห็นในเว็บของ ขสมก. มีโปรเจค track&trace รถประจำทาง)

เรื่องนี้... พอจะเป็นไปได้ไหมครับ ???

ถ้าเห็นด้วย ... รบกวนขอความเห็นที่
http://topicstock.pantip.com/ratchada/topicstock/2008/03/V6421089/V6421089.html

(วันนี้นอกเรื่อง แต่อยากให้เกิดขึ้นจริงๆ นะ)

YouTube

2008-03-11T22:53:00.005+01:00

11-Mar-08

YouTube

ช่วงนี้หายเหงาด้วย YouTube จริงๆ เพราะหลังจากยิ่งใช้ ก็ยิ่งค้นพบว่า มันมีอะไรมากกว่าที่คิด ยิ่งช่วงนี้เข้าวันหยุดอีสเตอร์ ไม่มีเรียน วันที่อากาศดีก็ไม่เท่าไหร่หรอก เพราะยังได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนจนหมดวัน แต่ถ้าวันไหนอากาศห่วยขึ้นมา จนไม่สามารถออกไปเที่ยวไหนได้ ... ก็ได้ YouTube นี่แหละ ที่เป็นเพื่อนแก้เหงา

ความจริงก็มีบ้าง ที่ได้ดูทีวีออนไลน์จากเมืองไทย เพราะแทบจะเป็นโอกาสเดียวที่จะได้รับรู้ข่าวสารบ้านเมืองแบบเสียงภาษาไทย (ถ้าอ่านข่าวจากเว็บหนังสือพิมพ์ ก็ไม่ได้ยินเสียงสินะ) แต่ส่วนมากเว็บทีวีออนไลน์ของเมืองไทยก็ไม่เร็วพอที่จะเข้าจากต่างประเทศ ... รายการที่อยากดู ก็ดูสดไม่ได้ น่าหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน

ถ้ารายการไหนยอดนิยมหน่อย ก็จะมีคนไทยใจดี คอยอัดรายการ ตัดแบ่งตอนส่งขึ้น YouTube มาทิ้งไว้ให้เราได้ดูย้อนหลังกัน ความจริงก็มีหมดแหละ ทั้งรายการทั่วไป เกมส์โชว์ ข่าวสำคัญๆ ไฮไลท์ฟุตบอล ฯลฯ

หรือแม้กระทั่งหนังทั้งเรื่อง ก็มีให้ดูนะ ซึ่งจริงๆ แล้ว YouTube จะไม่อนุญาตให้อัพโหลดภาพยนตร์ลิขสิทธิ์ แต่ถ้ากรณีหนังไทย ฝรั่งมันอ่านไม่ออก ก็เลยมีหนังไทยอยู่เกลื่อน YouTube ไปหมด ... ช่วงไหนว่างๆ เราก็จะไล่หาหนังไทยที่ไม่มีโอกาสได้ดูมานั่งดูย้อนหลังแหละ

อย่างคืนก่อน ก็เพิ่งจะได้ดู “รักแห่งสยาม” .. ไม่ขอวิจารณ์ตัวหนังละกัน แต่การดูหนังยาวๆ จาก YouTube เนี่ย หงุดหงิดไม่ใช่เล่นๆ เลย เพราะมันต้องตัดเป็นตอนสั้นๆ หลายๆ ตอน อย่างเรื่องนี้ถูกแบ่งเป็นตอนละ 5 นาที จำนวน 30 ตอน .. คิดดูดิ ต้องนั่งคลิ๊กเปลี่ยนตอนทุก 5 นาที ... แต่ก็ดีกว่าไม่มีให้ดูละกันวะ

ยิ่งคนติดหนังอย่างเรา มาอยู่ในประเทศที่โรงหนังเป็นภาษาเยอรมันพากย์ทับหมด (มีแค่อาทิตย์ละรอบ ที่เป็น Soundtrack) แถมยังแพงจนทำใจไปดูไม่ได้ ... รู้สึกรัก YouTube ขึ้นมาเป็นกองเลย (เทคโนโลยีช่วยให้คนนิสัยเสีย) ช่วงนี้เวลาที่มีว่างอยู่มากๆ ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดนเราฆ่าเวลาตายเกลื่อน รายงานที่ต้องทำก็ลืมๆ มันไปก่อน ไว้เวลาเหลือน้อยๆ ก็กดดันเราให้ทำเสร็จเองแหละ !! ... นิสัยไม่ดีเลยว่ะ..

Easter Holidays

2008-03-08T23:49:00.000+01:00

8-Mar-08

Easter Holidays

ตามหัวเรื่องเลย ... ตอนนี้ก็เป็นช่วงโรงเรียนหยุดอีสเตอร์ มีเวลาให้พักหายใจประมาณสองอาทิตย์เศษๆ คือตั้งแต่วันนี้ จนถึง 24 มี.ค. แล้วหลังจากนั้นก็กลับมาเปิดเรียนต่ออย่างหนักหน่วง

ตอนแรกคิดว่าจะไปเที่ยว Prague (Czech Republic) แต่ด้วยข้อจำกัดด้านระยะทาง ทำให้เดินทางด้วยรถไฟไม่สะดวก (ต้องจองรถไฟแบบข้ามคืน กับต้องเปลี่ยนสถานีตอนเช้ามืด) แถมยังแพงกว่าเครื่องบินด้วยซ้ำไป ทีนี้พอเช็คสายการบิน ก็ยังคงไม่มีไดเรคไฟล์ท แล้วราคาก็ไม่ได้เข้าขั้นที่เรียกว่าถูกนัก (ไปกลับ ประมาณหมื่นนึง...) ทริปนี้ก็เลยขอพับเก็บไว้ก่อน

ช่วงวันหยุดนี้ ก็เลยคิดว่าน่าจะเที่ยวเมืองใกล้ๆ แทน เอาไว้ไปไหนจะมาเล่าให้ฟังอีกทีนะ

แต่ถึงจะมีวันหยุดยาวร่วมสองอาทิตย์ ก็ใช่ว่าจะได้หยุดแบบสบายๆ เพราะแต่ละวิชาก็ทิ้งงานไว้ให้ทำให้พอเครียดๆ นิดหน่อย แบบกลัวว่าพวกเราจะว่างกันจนเกินไป

CeBIT อีกวัน

วันนี้ก็ตามแผนเดิม คือจะไปร่อนงาน CeBIT ที่ Hannover อีกซักวัน เพราะบัตรฟรียังมีเหลืออยู่ แถมอากาศดีอีกด้วย ก็เลยถือโอกาสชวนเพื่อนๆ ร่วมชั้นเรียนที่สนใจงานนี้ ไปด้วยกันอีก 2-3 คน ก็เราเล่นเอาบัตรฟรีเสนอขนาดนี้ ไม่ไปก็แย่แล้ว

แต่วันนี้ก็ไม่ได้สวยงามเหมือนสภาพอากาศเอาซะเลย เพราะวันเสาร์แบบนี้ รถไฟที่เดินทางไป Hannover คนเยอะมากๆ ชนิดที่อย่าว่าแต่หาที่นั่งเลย แค่หาที่ยืนยังลำบาก ต้องยืนอัดๆ กันเหมือนจะโดนรมแก๊ซพิษกันทั้งขบวน เป็นการเดินทาง 1 ชั่วโมง 20 นาที ที่เมื่อยสุดๆ หมดพลังแต่เช้าเลยล่ะ

พอไปถึงงาน ก็รู้สึกว่าการโดดเรียนมา CeBIT เมื่อวันก่อน (วันพฤหัส) เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องเป็นอย่างมาก เพราะวันนี้คนเยอะแบบไม่น่าเดิน ซึ่งก็โชคดีที่เมื่อวันพฤหัสได้เดินรอบงานจนครบทุกฮอลล์แล้ว วันนี้เลยทำได้แค่แวะหาเพื่อนๆ ทักทาย กินข้าวกัน แบบไม่ได้สนใจตัวงานซักเท่าไหร่ ตกเย็นซักสี่ห้าโมงเย็น ก็นั่งรถไฟกลับละ ... ถ้าสมมติว่าวันพฤหัสไม่ได้มาเนี่ย วันนี้คงเหนื่อยมากทีเดียว และคงไม่สามารถเดินดูได้รอบงานจริงๆ

ขากลับ ก็เจอเรื่องเดิมๆ คือคนรอขึ้นรถไฟเยอะมาก ล้นชานชะลา แต่ด้วยความโชคดีที่ตอนรถไฟมาจอดเทียบ ประตูรถไฟมาจอดอยู่ตรงหน้าเราพอดี (ก็ไม่ถึงกับพอดีหรอก เยื้องๆ กันนิดหน่อย) พอประตูเปิด ทุกคนก็เบียดกันขึ้นไปแย่งที่นั่งอย่างไร้วัฒนธรรมสุดๆ ... แล้วไอ้คนไทยไร้วัฒนธรรมคนนี้ก็ได้ที่นั่งมาครอบครองจนได้ ไม่ต้องยืนเมื่อยตีนเหมือนตอนขามาเมื่อเช้า

หมดไปอีกวัน แบบมีสาระและอบอุ่นพอสมควร ... ไม่รู้สิ ได้คุยกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอหน้ากันนานๆ บวกกับเรื่องที่เราชอบ มันก็ทำให้มีความสุขได้ไม่น้อยเลยนะ

CeBIT 2008

2008-03-06T23:23:00.019+01:00

6-Mar-07

CeBIT 2008

วันนี้ไปงาน CeBIT ที่ Hannover มาล่ะ ... CeBIT เป็นงานแสดงสินค้า (trade show) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก จัดปีละครั้ง หลักๆ แล้วจะเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยี การสื่อสาร อิเล็กทรอนิกส์ คอมพิวเตอร์ เป็นหลัก ในงานก็เป็นรูปแบบของการโชว์ชนิดเต็มตัวจริงๆ เพราะมีแต่ของใหม่ๆ ที่ส่วนมากยังไม่เข้าสู่ตลาด โชว์เพื่อให้พาร์ทเนอร์ที่สนใจมานั่งคุยธุรกิจกัน ไม่ใช่งานขายสินค้าลดกระหน่ำเหมือนกับงานคอมพิวเตอร์บ้านเรา

วันนี้โดดเรียนไปเหรอ? ... ถูกต้อง!

การเดินทางไปที่งาน จากเมืองที่เรียนอยู่ ต้องนั่งรถไฟไป Hannover ก่อน ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 20 นาที แล้วก็นั่งรถไฟฟ้าจากสถานีรถไฟ Hannover ไปศูนย์สิริกิติ์ เอ๊ยยย ไป Exhibition ground ใช้เวลาอีก 20 นาที

ความจริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไปงาน CeBIT หรอก เพราะเคยไปเมื่อสองปีที่แล้ว (CeBIT 2006) คราวนี้เลยคล่องเส้นทางเป็นอย่างมาก แล้วคราวนี้ก็ต่างกันกับคราวที่แล้วอย่างสิ้นเชิง เพราะครั้งนี้ได้ดูดูงานแบบสนุกกับมันจริงๆ ดูเฉพาะของที่สนใจ อันไหนไม่สนใจก็ผ่านๆ ไป แบบไม่มีงานหรือธุรกิจใดๆ มาเกี่ยวข้อง แต่ครั้งก่อน เนื่องจากงานที่ทำ จึงต้องดูทั้งหมด ถ่ายรูปทุกอย่าง จดจำรายละเอียดมาเขียน content เล่าสู่กันฟัง ความเหนื่อยผิดกันลิบลับเลยทีเดียวล่ะ

ที่ค่อนข้างจะ enjoy กับงานคราวนี้ ก็เพราะว่ามีโอกาสได้เจอกับเพื่อนๆ พาร์ทเนอร์ที่เคยทำงานด้วยกันมา จากหลากหลายประเทศ ตามบูธต่างๆ เพราะเพื่อนกลุ่มนี้ ปกติจะได้เจอหน้ากันไม่เกินปีละสองสามครั้ง (ตามงาน trade show นี่แหละ) เจอกันทีก็มีเรื่องต้องคุยกันเยอะหน่อยเป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งคราวนี้มาแบบอิสระ ไม่มีงานมายุ่ง ก็ยิ่งคุยได้อย่างสนิทใจ

ทีวีใหญ่ที่สุดในโลก!! (ใหญ่กว่าบ้านกูทั้งหลังอีกคับ)

ผลพลอยได้ก็คือ แทบจะฟรีตลอดทั้งวัน ตั้งแต่บัตรเข้างาน ที่ส่งมาให้ทางไปรษณีย์ตั้งแต่อาทิตย์ก่อน (ถ้าต้องเสียเงินซื้อ ก็เกือบ 40 ยูโรเลยนะ) ข้าวเที่ยงก็มีคนเลี้ยง ของว่างก็โดนพาไปกินโน่นนี่ตลอดทั้งบ่าย .. สบายสุด ๆ ๆ

ด้วยความใหญ่โตของงาน ที่มีมากกว่า 30 Halls พื้นที่จัดงานกว่า 5 ล้านตารางฟุต (450,000 ตารางเมตร) ใหญ่กว่าพื้นที่จัดงานที่ศูนย์สิริกิติ์ (อันนี้ของจริงละ) ประมาณ 13 เท่าตัว หรือถ้าใครคิดว่าอิมแพ็ค ชาเลนเจอร์ฮอลล์ที่สร้างเสร็จใหม่ๆ ใหญ่มากแล้ว อันนั้นมีพื้นที่แค่ 60,000 ตารางเมตรเท่านั้น งาน CeBIT ปีนี้มีผู้แสดงสินค้ามากกว่า 6 พันราย และเรียกคนเข้าชมงานได้มากกว่า 4 แสนคนต่อปี ... ทำให้งานนี้เป็นงานแสดงสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างไม่ต้องสงสัย ... แต่ถ้าเทียบจากสถิติแล้ว งานโดยรวมมีแนวโน้มเล็กลง ปีนี้เป็นปีแรกที่ลดจำนวนวันจาก 7 วัน เหลือ 6 วัน

เดิน ขา ลาก !!!

มีอะไรในงานบ้าง ไม่เล่าละกัน ... ขี้เกียจ!! ง่วงแล้ว พรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย ไอ้วิชาที่โดดไปวันนี้น่ะแหละ!

Project Management

2008-03-04T19:34:00.002+01:00

4-Mar-08

Project Management

อาทิตย้นี้เป็นอาทิตย์ที่โหดมากอาทิตย์นึงเลย เนื่องจากมีเรียนวิชา Project Management แบบมาราธอน 4x100 ซัดยาวตั้งแต่เก้าโมงเช้า ถึงบ่ายสาม ตั้งแต่จันทร์ถึงศุกร์ ห้าวันรวด แถมบางวันมีเรียนอีกวิชานึงต่อ เลิกทุ่มครึ่ง กะฆ่าให้ตายคาห้องเรียนกันเลยทีเดียว

เหตุที่ตารางเรียนอุบาทว์ขนาดนี้ ก็เพราะว่าอาจารย์คนนี้อิมพอร์ทมาจากนอร์ธ แคโรไลน่า ซึ่งตอนนี้เป็นช่วงสปริงเบรคพอดี อาจารย์เลยว่างแค่อาทิตย์นี้อาทิตย์เดียว อัดวิชา Project Management ที่ควรจะยาว 15 อาทิตย์ มาเหลือ 5 วันต่อเนื่อง ... มหัศจรรย์จริงๆ

นอกจากตารางเรียนสุดโหดแล้ว ยังมีงานให้ทำมหาศาลชนิดวันต่อวัน แค่เริ่มเรียนวันแรก ก็โดนแบ่งเป็นห้ากลุ่ม ทำพรีเซนต์กลุ่มละตัว ส่วนในวันที่กลุ่มเราไม่ได้พรีเซนต์ ก็ต้องเขียนสรุปงานที่กลุ่มอื่นทำแล้วส่งในวันนั้น ก็คือมีงานให้ทำทุกวัน แบบทำล่วงหน้าก็ไม่ได้น่ะแหละ

ตามตารางที่น่าจะเลิกบ่ายสาม เอาเข้าจริง กว่าจะทำงานส่งเสร็จ ก็เกือบหกโมงเย็น แถมยังต้องเตรียมพรีเซนต์ของกลุ่มตัวเองอีก เหนื่อยว่ะ

ตอนแรกว่าจะโดด Project Management วันนึง ไปงาน CeBIT ที่ Hannover เพราะมีบัตรฟรีแล้ว (ถ้าซื้อก็วันละ 38 ยูโรเชียวล่ะ) แต่ดูท่าทางคงจะโดดไม่ได้ เอาไว้ไปวันเสาร์ก็ได้ หวังว่าจะไม่ช้าจนเกินไป

น้ำท่วม

ถ้าใครได้ติดตามข่าวสารบ้านเมือง ก็น่าจะรู้ว่าเมื่อสามสี่วันที่ผ่านมา เยอรมันและยุโรปบางประเทศประสบปัญหาน้ำท่วม ซึ่งบางเมืองก็หนักทีเดียว เพื่อนที่รู้ข่าวก็มาถามบ้างว่าเมืองที่เราอยู่เป็นยังไง ก็ขอบอกว่า ยังสบายดี บ้านยังไม่ลอยหนีไปไหน

มีท่วมบ้างนิดหน่อยตามริมฝั่งแม่น้ำ แต่ก็ท่วมแค่วันเดียว ไม่มีอะไรน่าห่วงนะ

C.E.O.

2008-03-01T13:04:00.008+01:00

1-Mar-08

C.E.O.

ต่อจากเรื่องที่แล้วนิดนึง คือในคลาส Leadership เนี่ย อาจารย์ก็จะมีเกมส์มาให้เล่นเป็นประจำเลยล่ะ อีกเกมส์นึงที่จะเอามาเล่าวันนี้ ไม่มีชื่อเรียก แต่เราเรียกว่า ซีอีโอ ละกัน

หลังเบรค 15 นาที กลับเข้าห้องเรียนมา ก็เจอกับ Organization Chart หรือแผงผังองค์กรบนกระดาน พร้อมตำแหน่งต่างๆ จาก ซีอีโอ ลงมาเป็นผู้ช่วยซีอีโอ แล้วก็ ไดเรคเตอร์แผนกต่างๆ เช่น ฝ่ายมาร์เก็ตติ้ง ฝ่ายบุคคล ฝ่ายผลิต ฝ่ายขาย .. แล้วแต่ละฝ่ายก็มีผู้จัดการเป็นลูกน้องอีกสองสามคน ... รวมทั้งหมดแล้วมี 13 ตำแหน่งอยู่บนกระดาน

จากนั้นก็เดาได้ไม่ยากเลย อาจารย์ก็ให้เลือกกันตามใจชอบ ว่าใครอยากเป็นตำแหน่งอะไร แต่เค้าถามจากซีอีโอก่อน ว่าใครอยากจะเป็นบอส ก็นิ่งๆ กันซักพัก แล้วยัยเอมิลี่ จากแคนาดา ก็ยกมือขอเป็นบอส ซึ่งก็ถือว่าเหมาะสมแล้ว เพราะเจ๊แกมีความสามารถและความมั่นใจเต็มร้อย แล้วจากนั้นอาจารย์ก็เปิดโอกาสให้ยัยบอสเลือกผู้ช่วยเอง ... ยัยบอสก็ขอเลือก Wuuuu เป็นผู้ช่วย ... (ไม่ต้องสงสัย .. กูนี่แหละ)

ถัดมา ก็มีตำแหน่งไดเรคเตอร์แผนกต่างๆ ครบถ้วน อาจารย์ก็แจกกระดาษข้อมูลของแต่ละตำแหน่งให้ตามหน้าที่ของแต่ละคน ซึ่งไอ้ใบข้อมูลนี่แหละ ตัวสำคัญเลย เพราะมันจะมีความลับแฝงอยู่ อย่างเช่นของเรา จะมีเขียนว่า ไดเรคเตอร์ฝ่ายผลิต กับฝ่ายมาร์เก็ตติ้ง เกลียดขี้หน้ากัน แล้วก็บอกว่าใครเป็นเพื่อนใคร ฝ่ายไหนจะเข้าข้างฝ่ายไหน ในขณะที่ใบของซีอีโอจะไม่มีบอกข้อมูลเหล่านี้ ... ส่วนใบของฝ่ายผลิตก็แน่นอน บอกชัดเจนว่า เกลียดฝ่ายมาร์เก็ตติ้ง และจะไม่เห็นด้วยอะไรกับมาร์เก็ตติ้งทั้งนั้น อะไรแบบนี้

นอกจากใบข้อมูลลับของแต่ละตำแหน่งแล้ว ก็มีข้อมูลอีกใบเป็นสถานการณ์ทั่วไปของบริษัท ว่าตอนนี้กำลังมีปัญหาด้านการผลิต ส่งของไม่ทันกำหนด ฯลฯ ทำให้ซีอีโอต้องเรียกประชุมเพื่อหาทางออก

หลังจากทุกคนเข้าใจสถานการณ์ ตำแหน่งหน้าที่ตัวเองแล้ว เกมส์ก็เริ่มขึ้น โดยสมมติห้องเรียนเป็นห้องประชุมบริษัท ซีอีโอนั่งกลาง ผู้ช่วยนั่งข้างๆ แล้วก็มีไดเรคเตอร์แผนกต่างๆ พร้อมลูกน้องตัวเอง นั่งล้อมเป็นโต๊ะตัวยู เปิดการประชุม

ใบข้อมูลแต่ละคนที่มีความลับอยู่ ก็เป็นตัวผลักดันให้การประชุมดุเดือดมาก มีการโยนความผิด ด่าข้ามแผนกอย่างเมามัน ซีอีโอก็ปวดหัว เพราะข้อมูลที่มีให้ก็มีแต่ข้อมูลทั่วไป ทางเราถึงแม้จะรู้ว่าฝ่ายไหนอยู่ข้างไหน ก็พูดมากไม่ได้ เพราะเข้าข้างฝ่ายไหนไม่ได้เลย ต้องคอยจี้ให้แต่ละฝ่ายบอกข้อมูลตัวเลขหรือสถานการณ์ของแต่ละแผนกออกมาให้หมดก่อน ฯลฯ

บทสรุปคือ การประชุมไม่ลงตัว แต่ก็เป็นไปตามคาด หลังจากที่อาจารย์ออกมาสรุปให้ฟัง สถานการณ์มันบีบให้การประชุมไม่ลงตัวอยู่แล้ว คือหาทางออก หาทางแก้ไขปัญหาไม่ได้ แต่นี่ก็เป็นการจำลองสถานการณ์จริงที่เกิดขึ้นในบริษัทได้เป็นอย่างดี

จริงๆ ก็ไม่เหมือนจะเป็นเกมส์หรอกนะ แต่ทุกคนก็สนุกไปกับกิจกรรมนี้ แล้วพอจบกิจกรรม ก็มีการสรุป วิเคราะห์แต่ละขั้นตอนที่เกิดขึ้น ว่าใครทำหน้าที่ไหนได้ดีแค่ไหน แล้วจริงๆ ใครควรจะวางตัวยังไง

อาจารย์คนที่มาสอน Leadership นี้ จริงๆ เคยเป็นซีอีโอบริษัทอาหารแช่แข็งรายใหญ่แห่งหนึ่ง ที่มีตลาดในกลุ่มประเทศยุโรปมาก่อน หลังรีไทร์ ก็นอกจากมาเป็นอาจารย์แล้ว ยังเป็นประธานบาสเกตบอล-บุนเดสลีก้าด้วย !!

วันนี้ในคลาส อาจารย์เลยเอา บัตรบาสเกตบอลมาแจก เป็นแมตช์วันที่ 20 เมษา แข่งที่ AWD Dome ... เอาไว้วันนั้น จะมาเล่าให้ฟังอีกทีละกัน

ไม่ใช่แค่ทฤษฎี

2008-02-27T23:19:00.004+01:00

27-Feb-08

ไม่ใช่แค่ทฤษฎี

วันนี้จะเล่าเรื่องรูปแบบการเรียนการสอนของเยอรมันให้ฟัง ... ซึ่งไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไม ประเทศนี้ถึงมีมุมมองอะไรหลายอย่างน่าสนใจ

อย่างแรกที่เห็นได้ชัดเจนมาก ก็คืออาจารย์ที่มาสอนวิชาต่างๆ เนี่ย ส่วนมากไม่ได้เป็นอาจารย์จริงๆ เลยนะ คือไม่ได้เกิดมาเป็นโปรเฟสเซอร์เหมือนกับที่เคยเจอกันมาในมหาลัยต่างๆ แต่อาจารย์เหล่านี้ เป็นนักธุรกิจ ที่บางคนประสบความสำเร็จในชีวิตมาแล้ว เป็นซีอีโอของกลุ่มบริษัทที่มีตลาดทั่วโลก ยอดขายหลายพันล้านยูโร .. หรือบางท่านก็ยังทำงานอยู่ แต่มีเวลาว่างมาสอนบางหัวข้อ ให้กับบางวิชา ... นี่คือเหตุผลว่าทำไมตารางเรียนของเรามันถึงได้วุ่นวายนัก บางทีก็มีเรียนวันเสาร์ บางทีก็มีเรียนตอนเย็น เลิกสองสามทุ่ม ... ก็เพราะต้องจัดตารางสอนเอาใจอาจารย์ที่ไม่ค่อยจะมีเวลาว่างแน่นอนเหล่านี้นั่นแหละ ... แล้วบางวิชาก็มีอาจารย์มากถึงสามสี่คน บางคนมาสอนหัวข้อเดียว ได้เจอกันแค่สองสามครั้งก็มี

แต่วิชาที่จะเอามาเล่าให้ฟังวันนี้ คือวิชาที่ชื่อว่า Leadership ... ชื่อวิชาน่าสนใจดีใช่ป่ะ ..

วิชานี้ชอบมี “เกมส์” ให้เล่นอยู่เรื่อยๆ ... เกมส์แรกเนี่ย หลังจากที่สอนไปได้ซักพัก อาจารย์ก็หยิบเอาแบงค์ 20 ยูโรออกจากกระเป๋าตังค์มาหนึ่งใบ แล้วก็บอกว่า เรามาประมูลกัน ...

ตลกดีนะ ประมูลเพื่อเอาเงินสด ... แต่นี่ไม่ใช่การประมูลธรรมดา เพราะมีกฎข้อบังคับนิดหน่อย คือเริ่มต้นที่ 1 ยูโร เพิ่มได้ครั้งละ 1 ยูโรเท่านั้น ... ผู้ที่ชนะประมูล ต้องจ่ายยอดเงินที่ตัวเองชนะ และจะได้รับแบงค์ 20 ยูโรกลับไป ... และ ผู้ที่ชนะประมูลเป็นลำดับที่สอง ต้องจ่ายเงินเป็นยอดที่ตัวเองประมูลแบบฟรีๆ ให้อาจารย์ไปโดยไม่ได้อะไรตอบแทน

แล้วอาจารย์ก็เริ่มการประมูลอย่างรวดเร็ว ... ถามถึงผู้ที่รับประมูลที่ 1 ยูโรก่อน แล้วจาก 1 ยูโร เพิ่มเป็น 2.. 3… 4.. ขึ้นไปเรื่อยๆ จนในใจหลายคนคิดว่า การประมูลนี้ควรจบที่ตัวเลข 19 ยูโร เพราะคงไม่มีคนประมูล 20 ยูโร เพื่อได้เงิน 20 ยูโรล่ะนะ แบบนั้นจะประมูลไปหาป้าอะไร

แต่สถานการณ์จริงๆ มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก ... เมื่อการประมูลเดินทางไปถึง 19 ยูโร คนที่เดือดร้อนคือคนที่เป็นเจ้าของตัวเลข 18 ยูโร เพราะถ้าหากการประมูลจบที่ 19 ยูโรจริง ... คนคนนี้ต้องจ่าย 18 ยูโรฟรีๆ ให้กับอาจารย์ ... ใครจะไปยอม !!

จึงเกิดการประมูลที่ตัวเลข 20 ยูโรขึ้น พลิกสถานการณ์ตัวเองจากต้องเสีย 18 ยูโรฟรีๆ มาเป็นเท่าทุน ไม่ต้องจ่ายจะดีกว่า ... แล้วเรื่องราวจะเป็นไงต่อไป ก็น่าจะเดากันออกแล้วใช่มั้ย ...

ไอ้คนที่ประมูลที่ 19 ยูโร ก็จำเป็นต้องประมูลต่อไปที่ 21 ยูโร ... แล้วจากนั้นก็เป็นการสู้กันระหว่างคนสองคน ที่ตกอยู่ในกับดัก ... ส่วนคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ก็นั่งดูตลกก่อนบ่ายคลายเครียดกันไป ... บ้าแล้ว ประมูลเอาแบงค์ 20 ยูโร ด้วยเงินมากกว่า 20 ยูโรเนี่ยนะ !! แถมท่าทางจะไม่ยอมกันง่ายๆ ซะด้วย

ทางอาจารย์ก็ย้ำตลอดการประมูลว่า เรากำลังพูดถึงเงินจริงๆ นะ ไม่ได้ประมูลกันเล่นๆ ... คือจ่ายจริง เจ็บจริง

การประมูลครั้งนี้ ไปจบที่ 59 ยูโร !!! เพราะเพื่อนๆ ขอให้หยุด ยอมแพ้ซะเถอะนะ ...

เกมส์นี้ก็เป็นบทเรียน สอนให้รู้ถึงการตัดสินใจในการทำอะไรซักอย่างกับโครงการที่ยังไม่เกิดขึ้น ว่าต้องคิดให้รอบคอบ ดูถึงผลที่จะเกิดขึ้นกับทุกฝ่ายให้ดีก่อนจะกระโดดเข้าไปลงมือ เพราะถ้าตกอยู่ในหลุมกับดักแล้ว ไม่ได้ขึ้นมาง่ายๆ ไม่มีการยอมเกิดขึ้นง่ายๆ แล้วก็ยังขาดทุนทั้งคู่ด้วย (อย่างกรณีนี้คือ ผู้ชนะ ขาดทุน 39 ยูโร ส่วนผู้แพ้ต้องจ่ายเต็มๆ 58 ยูโร มีแต่เสียกับเสีย)

ทางออกของเกมส์นี้ ที่ดีที่สุดคือ หลังจากรู้กติกาของเกมส์แล้ว ต้องเซย์โน ปฏิเสธการเล่นการประมูลนองเลือดนี้แต่แรกเริ่ม

หรือถ้ามีคนโดดเข้าไปเล่นแล้ว ต้องจบให้ทันก่อนที่จะเป็นเรื่องใหญ่โต .. และการจบแบบสูญเสียน้อยที่สุด คือจบก่อนที่การประมูลจะขึ้นไปสูงกว่า 10 ยูโร ... (ไม่ใช่ 19 หรือ 20 ยูโรนะ คิดดีดี)

จบเกมส์ครั้งนี้ ไม่มีคนต้องจ่ายเงินจริง แต่อาจารย์ก็ขอให้ทั้งสองคนที่แพ้เกมส์นี้ เตรียมขนมและช็อคโกแลตมาให้เพื่อนๆ ในห้องทุกครั้งที่เรียนวิชานี้ ... เป็นการทำโทษที่ถูกใจเป็นอย่างมาก !!

แถมท้ายอีกว่า อาจารย์เคยเอาเกมส์นี้ไปให้กลุ่มผู้บริหารเล่นในการสัมมนาครั้งหนึ่ง ... เกมส์ไปจบที่ราวๆ 240 ยูโร... รวยเละเทะครับ (บางคนอาจจะเคยได้ยินเกมส์นี้มาก่อนแล้ว เกมส์นี้เรียกว่า Dollar auction)

วันนี้เล่าให้ฟังหนึ่งเกมส์ก่อน ไว้มาต่ออีกตอนหน้า ... มีอีกหลายเกมส์ที่น่าสนใจ

หม้อหุงข้าว

2008-02-25T19:37:00.000+01:00

25-Feb-08

หม้อหุงข้าว

มีหม้อหุงข้าวใช้แล้วล่ะ ... หลังจากที่อยู่แบบเยอรมันมาสามอาทิตย์กว่า ก็ได้มีหม้อหุงข้าวเป็นของตัวเองซักที

จริงๆ แล้วตอนที่เรียนอยู่ลอนดอนทั้งเทอมเนี่ย ก็ไม่มีหม้อหุงข้าวเป็นของตัวเองนะ แต่โชคดีที่ใช้ครัวรวมกัน 6 คน แถมมีคนจีนตั้ง 3 คน เลยมีหม้อหุงข้าวใช้ อาศัยยืมๆ กันบ้าง หุงด้วยกันบ้าง ทำกับข้าวด้วยกันบ้าง แต่พอมาเรียนอยู่เยอรมัน ห้องที่อยู่ไม่ได้เป็นแบบแชร์ห้องครัว ก็เลยจำเป็นจะต้องมีเป็นของตัวเองนะฮะ

แต่หม้อหุงข้าวที่ได้มาครั้งนี้ ก็ไม่ได้ซื้ออีกน่ะแหละ ! ... (ขี้งกจริงๆ) เพราะว่าโชคดีที่เพื่อนชาวเยอรมันมีหม้อหุงข้าวอยู่ที่บ้าน 2 อัน แล้วอันนึงก็ไม่ได้ใช้ ก็เลยยกมาให้เราใช้กันแบบฟรีๆ ... ถึงมันจะเก่าไปหน่อยก็เหอะ

ดูจากสภาพแล้ว ก็เป็นหม้อหุงข้าวยี่ห้อชาร์ป รุ่นแรกๆ ของบริษัทเลยล่ะมั้งเนี่ย เป็นรุ่นที่ถูกพัฒนาขึ้นมาจากการหุงด้วยเตาถ่านนิดนึง เหมือนไม่ใช่หม้อหุงข้าว แต่เป็นหม้อที่เสียบปลั๊กได้ ฝาหม้อก็เป็นแค่ฝามาปิดไว้ ไม่ได้มีเป็นฝาสองชั้นแบบหม้อหุงข้าวปัจจุบัน ... กะว่าใช้จนเรียนจบ หรือ ใช้จนพัง ก็เอาไปบริจาคพิพิธภัณฑ์ได้เลย

แต่ไม่ซีเรียสหรอก วันนี้ประเดิมไปซื้อข้าว 5kg จากร้านเอเชีย ... ในราคา 7.99 ยูโร (ตกประมาณกิโลละ 80 บาท) หุงข้าวกินเป็นมื้อแรก ... ถึงจะเก่าแต่ก็ยังไม่พัง แถมหุงอร่อยซะด้วยนะเนี่ย

ไม่อดตาย ๆ

สเปน !!

2008-02-24T22:27:00.001+01:00

24-Feb-08

สเปน !!

อย่าเพิ่งตกใจ .. ไม่ได้หนีไปเที่ยวสเปนมา แต่วันนี้จะพูดถึงคนสเปนตะหาก

เพื่อนใหม่ที่มาร่วมห้องเรียนด้วยกันในเทอมนี้ มีชาวสเปนอยู่สองคน .. ก่อนหน้านี้เราเองก็ไม่รู้จักคนสเปนเลยซักคน หลังจากรู้จักก็ได้ค้นพบว่า ชาตินี้มีอะไรน่าสนใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

อย่างที่เห็นได้ชัดเจนมาก ก็คือการออกเสียง ที่ค่อนข้างจะเป็นปัญหาของสแปนิชบางคน พูดเหมือนอมอะไรอยู่ในปากตลอดเวลา แล้วก็ไม่สามารถออกเสียงบางตัวอักษรได้ ... ทำให้ภาษาอังกฤษของเค้าแปลกไปซักเล็กน้อย .. แล้วยิ่งคำที่ใช้อักษรตัว วี นะ คนสเปนจะอ่านออกเสียงเป็นตัว บี กันหมด ซึ่งมันเป็นวิธีการอ่านออกเสียงตามภาษาสเปนน่ะ

อย่างสองคนที่อยู่ในห้องเนี่ย มาจากเมือง วาเลนเซีย ... แต่พอถาม เค้าจะบอกว่า มาจาก บาเลนเชีย ตัวผู้ชายชื่อ อีวาน ก็จะโดนพวกเราเรียกกันว่า อีบาน (เขียนเป็นภาษาไทยแล้วดูไม่ดีแฮะ ...)

อีกครั้งนึง ก็คือตอนทำงานกลุ่มกัน กลุ่มเรามีสเปนหนึ่ง อเมริกันอีกหนึ่ง ... ตอนที่มีปัญหาคือ คนสเปนพยายามจะพูดคำว่า ไบแอส (ที่แปลว่า อคติ น่ะ) ... แต่เธอไม่ได้ออกเสียงว่า ไบแอส ... เธอออกเสียงว่า บีเอส เท่านั้นแหละ คนอเมริกันแทบจะหยุดขำไม่ได้ หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว ถึงมาอธิบายให้ฟังว่า พูด บีเอส ไม่ได้นะ เพราะ บีเอส เนี่ย คนอเมริกันเค้าหมายถึง บูลชิท น่ะสิ !! (เป็นตัวย่อน่ะ)

เรื่องภาษาที่ต่างๆ กันของแต่ละประเทศเนี่ย ยังมีอีกนะ ก็คือภาษาเยอรมันเองนี่แหละ ... คำว่า Ach so! ที่แปลว่า I see! พอให้คนอเมริกันพูด ก็จะกลายเป็น แอสโฮล ทุกทีเลยอะ

หรืออย่างคำขอบคุณง่ายๆ Danke schön! พวกอเมริกัน (อีกแล้ว) ก็ชอบพูดแบบของตัวเองว่า Thank you schön! ซะงั้น ... แล้วใครมันจะไปเข้าใจฟะเนี่ย

บ่นเรื่องเรียนอีกหน่อยดีกว่า ช่วงนี้ก็เริ่มจะเรียนหนักมากแล้วล่ะ มีงานให้ทำอยู่เรื่อยๆ แต่เพื่อนบางคนก็ยังมีเวลาไปเที่ยวได้ อย่างตอนที่เขียนอยู่นี่ พวกอเมริกันสามสี่คนก็ไปเที่ยวอัมสเตอร์ดัมกัน ขนาดรถไฟถูกยกเลิก ยังหาทางเช่ารถขับไปกันเองได้ ถือว่ามีความพยายามสูงไม่ใช่เล่น

ส่วนวันหยุดจริงๆ ก็จะหยุดในช่วงอีสเตอร์ ราวๆ กลางเดือนหน้า ยาวประมาณสองอาทิตย์เศษๆ .. กำลังดูอยู่ว่าไปเที่ยวที่ไหนดี ไว้มีแผนลงตัวเมื่อไหร่จะมาบอกละกัน

เจอกันใหม่ตอนหน้า Bis später.

Sunny

2008-02-18T15:10:00.001+01:00

17-Feb-08

Sunny

อากาศดีจัง ไม่มีฝนมาหลายวันแล้ว แถมยังมีแดดแรงๆ ตลอดทั้งวันอีกต่างหาก .. แต่ไม่ได้ร้อนเลยนะ ไอ้ที่บอกว่ามีแดดแรงๆ เนี่ย ตอนเช้าแปดโมงเดินไปเรียนด้วยอุณหภูมิ -6 องศาเซลเซียส .. เอาน่ะ ยังไงก็ดีกว่ามีฝนก็ละกัน (บางทีพยากรณ์อากาศก็เชื่อไม่ค่อยได้ .. มันบอกว่าอุณหภูมิต่ำสุด ลบสอง พอเอาเข้าจริง ก็ลบหก .. บางวันบอกว่า Sunny ก็ดันมีฝนซะงั้น)

ด้วยตารางเรียนแปลกประหลาด บางทีก็มีเรียนวันเสาร์ อย่างเสาร์ที่ผ่านมามีเรียน Entrepreneurial Finance ทั้งวัน ตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็น ... เป็นวันเสาร์ที่ดูไม่เหมือนวันเสาร์เอาซะเลย แถมวันเสาร์เนี่ย Mensa (โรงอาหาร) ก็ปิดอีกตะหาก ต้องออกไปหากินตามร้านข้างนอก ซึ่งก็ปิดครึ่งไม่ปิดครึ่ง แถมแพงกว่า Mensa ประมาณเท่าตัว .. ก็ใครเค้าเรียนวันเสาร์กันล่ะครับ เริ่มไม่แน่ใจว่าโรงเรียนหรือค่ายนาซีกันแน่ !!

German VISA

หลังจากที่ขอวีซ่าเยอรมัน จากสถานทูตในลอนดอนมาแล้ว ตอนนั้นได้แค่วีซ่า single entry เอาไว้เข้าประเทศเท่านั้น แถมมีอายุแค่สามเดือน แล้วก็ valid แค่เฉพาะประเทศเยอรมันด้วย .. วันนี้เลยไปจัดการทำเรื่องขอ Residence Permit (Aufenhaltstitel) ต่ออายุวีซ่าไปจนจบคอร์ส แล้วก็จะได้ใช้เดินทางไปประเทศอื่นๆ ในกลุ่ม Schengen ได้ด้วย ... หมดเงินค่าทำเรื่องไปอีก 50 ยูโร

เรียนหัวแตก

2008-02-13T21:00:00.004+01:00

13-Feb-08

เรียนหัวแตก

เทอมนี้เริ่มเรียนได้อย่างจริงจังแล้วล่ะ พอข้ามประเทศมาเรียนที่เยอรมัน ก็มีวัฒนธรรมหลายอย่างที่ต้องเข้าใจ อย่างเช่นเรื่องตรงต่อเวลา ที่ออกจะเข้มงวดจริงๆ มีเพื่อนมาเข้าสาย แค่ประมาณห้านาที โปรเฟสเซอร์ที่กำลังพูดอยู่ ก็หยุด ทำหน้าเซ็งๆ แล้วก็ยกมือขึ้นมามองนาฬิกา ราวกับว่ามันมาสายไปครึ่งชั่วโมง...

ตารางเรียนที่นี่ก็แปลกประหลาดซะเหลือเกิน ... ไม่เหมือนกับตารางสอนที่เราเคยเรียนกันมาตั้งแต่อนุบาล คือที่นี่จะเป็นระบบเรียนให้จบไปทีละตัวสองตัว บางอาทิตย์ก็มีเรียนแค่วิชาเดียว แต่อัดมันแน่นซะทุกวันเลยนะ ตารางเวลาก็ตามแต่อาจารย์จะว่าง บางวันก็เก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นเต็มๆ ... แล้วก็มีเรียนวันเสาร์ในบางสัปดาห์ด้วย อย่างเช่นเสาร์นี้ก็มีเรียนเต็มวันเลย ... หรือถ้าวันไหนตารางแย่ๆ หน่อยก็อย่างเมื่อคืน ที่มีเรียนเลิกสองทุ่มครึ่งเชียว

ดูจากตารางแล้ว ก็จะยุ่งแบบนี้ไปจนหมดเทอม ไม่มีวันว่างที่แน่นอน บางสัปดาห์ว่างวันพุธ บางทีก็ไม่ว่างเลย หรือบางทีก็ว่างวันจันทร์ มั่วๆ แบบวางแผนอะไรไม่ค่อยได้ จะไปเรียนทีก็ต้องมาดูตาราง ว่ามีเรียนรึเปล่า เรียนกี่โมงถึงกี่โมง ฯลฯ

แถมตอนนี้ ก็อยากหาเวลาไปลงเรียนภาษาเยอรมันเพิ่มเติมอีก แต่ด้วยตารางเรียนสุดห่วย เลยยังหาคอร์สลงไม่ได้ เพราะเวลาไม่สวยเลย ... วันก่อนไปดูที่ Fremdsprachenzentrum ของ Volkshochschule (vhs.de) ก็โดนจับให้นั่งทำเทสต์ ว่าเราควรจะได้เรียนในเลเวลไหน พอได้เลเวลออกมา ก็มาดูคอร์ส ปรากฏว่า ชนกับตารางเรียนของเราทุกอัน ... สุดท้ายเจ้าหน้าที่ของ vhs ก็ให้ลิสต์ของโรงเรียนภาษาที่มีสอน เผื่อจะมีคอร์สที่เราสามารถลงเรียนได้บ้าง

วันรุ่งขึ้น หลังเลิกเรียนก็ไปดูที่ CASA (Internationale Sprachschule) ตามลิสต์ที่ได้มา ไปกับเพื่อนอีกคนแหละ ที่อยู่เลเวลใกล้เคียงกัน คือผ่านการเรียนมาแล้วระดับนึง ก็ไม่มีโชคอีกเช่นเดิม เพราะวันนี้ CASA ดันมีจัดสอบ ทำให้ไม่มีคนที่สามารถให้ข้อมูลเราได้เลยซักคน ... จากนั้นก็ตัดสินใจ ไปดูที่ Goethe Institut ต่อ .. ก็ไม่มีโชคอีก เพราะวันพุธปิดบ่ายสอง (ไปถึงประมาณบ่ายสองครึ่ง) ... ก็เลยถอดใจ ว่าแค่จะหาคอร์สภาษาเยอรมันลงเรียน ทำไมมันยากเย็นขนาดนี้ฟะ !

ตอนนี้ก็ยังสองจิตสองใจ ว่าจะเดินหน้าหาคอร์สเรียนภาษาต่อ หรือว่าจะไม่เรียนดี เพราะวิชาที่เรียนอยู่หลักๆ ก็ยุ่งพอสมควร แถมให้งานเยอะอีกตะหาก ... เพิ่งเปิดเรียนมาได้อาทิตย์เดียวก็มีเรื่องต้องอ่านเยอะมาก มีงานกลุ่มเยอะมาก .. ไว้ตัดสินใจได้ว่าไงจะมาเล่าให้ฟังอีกทีละกัน

... ลืมไปเลยอะ ว่าตรุษจีนผ่านไปแล้ว ... อยู่ไกลอะปีนี้ อดได้แต๊ะอั๋งเลยอะ ... แย่เลย !!

Beck’s Brewery

2008-02-11T22:14:00.000+01:00

9-Feb-08

Beck’s Brewery

วันนี้จะพาไปชมโรงงาน Beck’s Brewery (Brauerei Beck & Co) ที่เป็นแหล่งกำเนิดของเบียร์ยี่ห้อ Beck’s และ Haake-Beck มีฐานการผลิตทั้งหมดอยู่ใจกลางเมือง Bremen ประเทศเยอรมนี

อะ ไม่ต้องสงสัย เพราะตารางเรียนช่วงนี้ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น ก็เลยมีเวลาไปดูโน่นดูนี่ได้มากหน่อยเท่านั้นแหละ เดี๋ยวพอเริ่มเรียนจริงจังแล้ว คงไม่มีเวลามากเท่าไหร่ เพราะแค่ดูจากตารางเรียน ก็เหนื่อยแล้ว มีเรียนวันเสาร์ด้วย -_-‘

โรงงาน Beck’s เนี่ย มีอายุมาร้อยกว่าปีแล้วแหละ ตอนเข้าไปทัวร์โรงงาน เค้าก็จัดเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ ให้ชมวีดีโอประวัติความเป็นมา ใครก่อตั้ง เปลี่ยนแปลงมายังไง ส่งออกไปไหน คิดเป็นกี่เปอร์เซนต์ บลา ๆ ๆ ได้ความว่า เป็นเบียร์ยี่ห้อที่ส่งออกมากที่สุดของเยอรมัน ยอดขายประมาณวันละ 7 ล้านขวดเท่านั้นเอง

คือที่ต้องพูดถึงเบียร์ Beck’s ก็เพราะว่า เมืองนี้ใครๆ ก็ดื่ม Beck’s กัน ใน Bremen เนี่ย เบียร์ยี่ห้ออื่นไม่ต้องขายเลยแหละ ไปไหนก็มีแต่ Beck’s กับ Haake-Beck ทั้งนั้น ก็เลยน่าจะเป็นการดีที่ได้มาดูโรงงาน แล้วก็ไม่ผิดหวัง เพราะใหญ่กว่าที่คิดเอาไว้มากเลยทีเดียว

ในโรงงานมีแทงค์เก็บเบียร์ที่เตรียมบรรจุ มากถึง 74 แทงค์ แต่ละแทงค์บรรจุได้ 1.8 ล้านลิตร แล้วยังมีเครื่องล้างขวดที่ทันสมัยมากๆ ล้างภายใน ภายนอก ลอกสติ๊กเกอร์ออกหมด แล้วก็มีเครื่องแปะฉลากใหม่ลงไป เร็วชนิดที่ดูไม่ทัน ก็สมควรแล้วที่จะผลิตได้วันนึงเป็นล้านขวดล่ะนะ

เสร็จจากดูโรงงานในส่วนการผลิต เจ้าหน้าที่ก็เอาตัวอย่างของวัตถุดิบมาให้ดูกัน พวกมอลต์ กับผลอะไรซักอย่างที่เป็นตัวให้ความขมกับเบียร์ ก็ให้เอามาขยี้ๆ แล้วก็ดม จำกลิ่นเพื่อไปถึงขั้นตอนสุดท้ายของการชมโรงงาน ก็คือขั้นตอนการ “ชิมเบียร์”

แต่ละคนก็จะได้รับเบียร์สองแก้ว แก้วนึงคือ Beck’s Alkoholfrei กับอีกแก้วคือ Haake-Beck Pils โดยตัว Haake-Beck Pils เนี่ย จะมีกลิ่นแรงกว่า ... ถ้าทายถูกว่าแก้วไหนคืออะไร ก็จะได้รับดริ้งค์ฟรีอีกสองแก้ว ให้เลือกได้ตามใจชอบน่ะ

รวมระยะเวลาแล้วก็หมดไปสองชั่วโมงกว่าได้เลย ... จากนั้นก็ชวนเพื่อนไปดูของที่ IKEA กัน ต้องนั่งบัสออกนอกเมืองไปหน่อย หมดไปอีกวัน แบบเหนื่อยๆ แต่ก็ดีที่อากาศค่อนข้างจะเป็นใจ ไม่เจอฝนมาหลายวันละ

เบียร์ + ปิงปอง = Beerpong

2008-02-10T00:27:00.000+01:00

8-Feb-08

เบียร์ + ปิงปอง = Beerpong

วันนี้มาแนะนำให้รู้จักเกมส์ใหม่ ที่เรียกว่า Beerpong (เบียร์พอง) ... จริงๆ เกมส์นี้ก็ไม่ใหม่หรอก แต่ถือว่าใหม่สำหรับเรา และน่าจะใหม่สำหรับอีกหลายคนในบ้านเราล่ะมั้ง

อุปกรณ์ที่ต้องใช้
- โต๊ะยาว หนึ่งตัว
- แก้วขนาดเท่ากัน 12 ใบ
- ลูกปิงปอง 2 ลูก
- เบียร์ จำนวนมาก

เตรียมอุปกรณ์ก่อนเล่น
- เกมส์นี้เล่นได้ครั้งละ 2 ทีม ทีมละ 2 คน แต่ละทีมก็ยืนอยู่คนละฝั่งของโต๊ะ
- เรียงแก้วน้ำ ทีมละ 6 ใบ เป็นรูปสามเหลี่ยม
- รินเบียร์ลงแก้วให้ครบทุกใบ ปริมาณเท่าๆ กัน ไม่ต้องเยอะมากก็ได้ แก้วละประมาณ 100ml ก็พอ

กติกาพื้นฐาน
- ผลัดกันโยนลูกปิงปอง ให้ลงไปให้แก้วเบียร์ของอีกฝั่ง ถ้าลงแก้วไหน อีกฝั่งต้องดื่มแก้วนั้น
- ถ้าโยนแบบเด้งโต๊ะ (bounce) แล้วลง อีกฝั่งต้องดื่มเบียร์สองแก้ว
- การโยนแบบเด้งโต๊ะ อีกฝั่งสามารถใช้มือปัดลูกปิงปองทิ้งได้
- ฝั่งไหนแก้วเบียร์หมดก่อน ก็แพ้ไป

เกมส์นี้ถูกเอามาแนะนำให้เรารู้จักโดยเพื่อนใหม่ เป็นอเมริกันสองคน (สตีฟ และ จ๊อด) คืนวันศุกร์ เล่นชวนเพื่อนๆ ไปถล่มที่บ้าน แล้วก็แนะนำเกมส์ เล่นเบียร์พองกัน .. จะบอกว่า สนุกไม่เบาเลยล่ะ บางคนเป็นอิสลาม ดื่มไม่ได้ นั่งดูเฉยๆ ก็สนุกแล้ว

ส่วนที่ใช้เบียร์เล่นกันเนี่ย ก็ไม่ได้จริงจังขนาดเมาหัวทิ่มนะ แก้วนึงก็ไม่เยอะเท่าไหร่ คิดซะว่า ทีมละ 6 แก้ว ถ้าทีมไหนแพ้ ก็ต้องดื่มไปคนละ 3 แก้ว แก้วละ 100ml รวมแล้วตกประมาณขวดเล็กขวดนึงต่อคน (ที่นี่ขวดเล็กคือ 0.33l) ถ้าชนะก็ถือว่าดื่มไม่ถึงขวด แต่ก็ต้องอยู่ต่อ ให้ทีมอื่นมาเล่น สรุปว่า ยิ่งเล่นเก่ง ก็ยิ่งต้องดื่มเยอะน่ะแหละ ... ฮ่า ๆ ...

ความสนุกของเกมส์ อยู่ที่เทคนิคเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่นว่า พอคนแรกโยนไปแล้วไม่ลง คนของอีกทีมก็กำลังก้มไปเก็บลูกปิงปองอยู่ สมาชิกอีกคนนึงก็โยนต่อทันทีแบบเด้งโต๊ะ (เล่นทีเผลอ) ทำให้อีกฝ่ายปัดลูกปิงปองไม่ทัน โดนกินไปสองแก้ว อะไรแบบนี้แหละ ... ส่วนบางคน ก็แม่นเหลือเชื่อ เหมือนกับซ้อมมาทั้งคืน

กลายเป็นเกมส์ที่ติดอกติดใจเพื่อนหลายๆ คนในห้องไปแล้ว คาดว่าจะได้รวมตัวไปเล่นกันอีกหลายครั้งทีเดียว .. สำหรับคืนนี้ เล่นกันไปไม่เยอะ หมดเบียร์ไป 40 ขวดเท่านั้นเอง ... ช่างเป็นเกมส์ที่เหมาะกับเมืองเบียร์ซะจริงๆ

ยังป่วยไม่หายเลยว่ะ ยังเสือกไปเล่นกับเค้าอีก ... สมน้ำหน้า

ป่วย

2008-02-07T18:07:00.000+01:00

7-Feb-08

ป่วย

ยังคงไม่มีเรื่องดีๆ มาเล่าให้ฟังเหมือนเดิม เพราะวันนี้ป่วยซะแล้ว หลังจากเจออากาศห่วยๆ ของเยอรมันไปเกือบอาทิตย์ ครบแล้วทั้งลม ฝน แดด หิมะ ก็เลยป่วยตามอาการ เพราะอากาศ indoor และ outdoor ต่างกันค่อนข้างมาก พอได้เดินเข้าออกอาคารบ่อยๆ ก็ป่วยตามระเบียบ

ช่วงนี้ก็กินยา นอน สลับๆ กันไป กินยาก่อนไปเรียน แล้วก็ไปนอนในห้องเรียน ... แย่ว่ะ

อีกเรื่องคือ ผลสอบจากเทอมแรก ประกาศมาครบทุกตัวแล้ว ตัวที่กังวลว่าจะไม่ผ่าน ก็ผ่านอย่างเรียบร้อย สวยงาม ทำเรื่อง amazing ได้สำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้

แต่ตัวที่ควรจะผ่าน ก็เสือกไม่ผ่านซะอย่างงั้น ... สรุปว่า หกตัว ไม่ผ่านหนึ่งตัว คือวิชา Modern Business Culture in the Age of Globalisation ... งานที่ไม่ผ่านคือ essay ที่เขียนส่งไป ได้คะแนนมาแค่ 40/100 ถึงตอนนี้ยังไม่รู้สาเหตุว่าทำไมถึงไม่ผ่าน แต่ได้อีเมลล์คุยกับโปรเฟสเซอร์แล้ว คาดว่าจะส่ง feedback มาให้ทางไปรษณีย์ ... เอาไว้มาอัพเดทให้ฟังอีกทีละกัน

เรื่องนี้ทำเอาปวดหัวไม่น้อยเหมือนกัน เพราะตอนนี้เทอมสองก็เริ่มเรียนแล้ว เรียกว่าถ้าทุกอย่างผ่านฉลุยหมด ชีวิตก็จะสวยงามกว่านี้มาก เพราะไม่ต้องไปกังวลกับวิชาที่เรียนผ่านมาแล้ว แถมเขียนงานส่งไปด้วยความยากลำบาก ใช้เวลาเขียนนานมาก ถ้าต้องให้เขียนใหม่ (ซึ่งก็น่าจะเป็นแบบนั้น) ก็คงจะน่าเบื่อไม่ใช่เล่น แค่คิดก็เซ็งแล้วว่ะ

ชีวิตความเป็นอยู่ทั่วไป ค่อนข้างจะลงตัวแล้ว เรื่องเอกสาร ลงทะเบียนเรียน บัตรนักเรียน ประกันสุขภาพ เปิดบัญชีธนาคาร ซื้อซิมมือถือ บัตร Semester Ticket ที่เอาไว้ขึ้นรถรางฟรี ฯลฯ ก็ทำเสร็จหมดทุกอย่าง ... จะกังวลก็แค่เรื่องวิชาที่ไม่ผ่าน กับเรื่องป่วย ที่หลังจากกินยา พักผ่อนได้วันสองวัน น่าจะดีขึ้นแหละมั้ง

เพื่อนใหม่ๆ ที่เจอในห้องเรียนที่นี่ ก็เป็นกันเองดี ... อาศัยว่าเราเองเคยมาอยู่ที่นี่แล้ว เมื่อสองปีก่อน ก็เลยพาทัวร์ดูโน่นนี่ได้พอสมควร เพราะไม่ค่อยจะมีอะไรเปลี่ยนไปมากเท่าไหร่ .. จะมีก็แค่ Starbucks ที่มาเปิดได้ครึ่งปีก่อน เลยกลายเป็นที่นั่งในช่วงบ่ายหลังเลิกเรียนเกือบทุกวัน สาเหตุหลักก็คงเป็นเพราะเอมิลี่ ที่ชีวิตเจ๊แกขาด Starbucks ไม่ได้นั่นแหละมั้ง

ยอมรับว่า ช่วงนี้ไม่ได้มีเรื่องดีๆ เท่าไหร่เลย ... เราจะสนุกกับมันได้ไหมนะ

ตั้งรกราก

2008-02-05T18:02:00.000+01:00

5-Feb-08

ตั้งรกราก

มาอยู่เยอรมันได้สี่ห้าวันแล้ว ... ตั้งแต่มาอยู่ก็มีเรื่องต้องจัดการมากมาย แล้วแต่ละขั้นตอนก็วุ่นวายไม่ใช่เล่นๆ ซะด้วยสิ

เริ่มจากต้องไปทำเรื่องย้ายเข้าเมือง เพื่อให้ได้เอกสารที่เรียกว่า Meldebestätigung ไม่รู้จะแปลให้ฟังว่าอะไรเหมือนกัน คือประมาณว่า เป็นเอกสารรับรองที่อยู่ในเมืองของเขาน่ะแหละ แล้วไอ้เอกสารใบนี้ ก็จำเป็นอย่างมาก ในการทำอะไรอีกหลายอย่างที่เยอรมัน เรียกว่าสำคัญไม่แพ้ Passport เลย

จากนั้น ก็ต้องไปทำ Health Insurance ซึ่งก็เป็นเรื่องจำเป็นอีก ในการลงทะเบียนเรียน

เสร็จจาก Health Insurance ก็มาจัดการลงทะเบียนเรียน แล้วก็ไปจัดการเปิดบัญชีธนาคาร เพราะเวลาจ่ายเงินค่าอะไรก็ตามของที่นี่ เขานิยมให้ใช้ระบบโอนเงินเข้าบัญชีโดยตรง หรืออย่างเช่นค่า Health Insurance ก็จะตัดเงินจากบัญชีของเราไปโดยอัตโนมัติ

ถัดมา ก็ไปหาซื้อเบอร์มือถือของที่นี่ ซึ่งก็ไม่เหมือนกับบ้านเราอีกแหละ ที่จะเดินไปซื้อ SIM มาเปิดใช้งานได้เลย เพราะที่นี่ต้องใช้ Passport ในการลงทะเบียน SIM Card ด้วย ... หลังจากเดินเปรียบเทียบโปรโมชันต่างๆ แล้ว ก็ตัดสินใจใช้มือถือจากค่าย O₂ ที่ตอนนี้มีโปรโมชันเด็ดสุด คือเติมเงิน 30 ยูโร จะได้โบนัสเพิ่มอีก 40 ยูโร รวมเป็น 70 ยูโรเลยทีเดียวเชียว

เบอร์มือถือที่จะใช้ที่นี่คือ +49 176 28377599

ถึงตอนนี้ก็ยังมีเรืองไม่ลงตัว กับเรื่องที่ยังไม่คุ้นเคยอีกหลายเรื่องแหละ ถึงแม้ว่าจะเคยมาอยู่เยอรมันแล้วก่อนหน้านี้หลายเดือนก็ตาม เรื่องที่ยังไม่คุ้นเคย ก็เกี่ยวกับเรื่องการแยกขยะ ที่เค้าจะซีเรียสกันมาก เราก็ชอบเผลอทิ้งผิดบ่อยๆ หรือขยะในห้องเราเอง บางทีก็ไม่ได้แยกไว้ พอจะหอบไปทิ้งที ก็ต้องมาแยกอีก แต่อีกหน่อยก็คงชินเองแหละมั้ง

ส่วนชีวิตความเป็นอยู่ทั่วไป น่าจะเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ภาษาเยอรมันที่ไม่ได้ใช้มาเกือบสองปี พอมาใช้อีกที ก็พอไหว พอสื่อสารได้แบบไม่อดตาย ... แต่ดูจากตารางเรียนเทอมนี้แล้ว ไม่รู้จะมีเวลาไปลงเรียนเพิ่มรึเปล่า ใจจริงก็อยากเรียนเหมือนกันนะเนี่ย

พรุ่งนี้เริ่มเรียนละ .. ไว้มาเล่าให้ฟังใหม่

Guten Tag!

2008-02-03T11:07:00.001+01:00

1-Feb-08

Guten Tag!

สวัสดีจากประเทศสหพันธ์สาธาณรัฐเยอรมนี ... หายตัวจาก blog ไปสองอาทิตย์กว่าๆ โผล่มาทักทายอีกที ก็อยู่ที่เยอรมันแล้วตอนนี้ ... บอกลาประเทศอังกฤษไปเป็นที่เรียบร้อย

มาทำอะไรที่เยอรมัน? ... ขออธิบายนิดนึง คือคอร์สที่เรียนอยู่เนี่ย มันเป็น Double Degree น่ะ ... ก็คือเทอมแรก เรียนที่ลอนดอนก่อน แล้วเทอมที่สอง ก็สามารถเลือกได้ว่าจะไปเรียนที่ไหน ตัวเลือกก็มีเยอรมัน สเปน รัสเซีย ฝรั่งเศส ... แต่ละประเทศก็ภาษายากๆ ทั้งนั้นเลยแฮะ >.< สุดท้ายก็เลือกมาที่เยอรมันนี่แหละ เพราะอย่างน้อยก็เคยมาเรียนแล้วทีนึง ภาษาก็ยังพอรู้บ้าง เพื่อนที่นี่ก็ยังพอมี ... ประเมินแล้วว่า ไม่อดตายแน่นอน ในเรื่องเวลา ตอนนี้ช้ากว่าประเทศไทย 6 ชั่วโมงนะ ... ต่างจากตอนที่อยู่อังกฤษมาหนึ่งชั่วโมง ส่วนอากาศ ก็เลวร้ายกว่าอังกฤษนิดหน่อย ตรงที่ลมแรงกว่า แล้วก็มีหิมะสลับกับฝนบ้าง เป็นระยะๆ อุณหภูมิ ณ ตอนที่เขียนอยู่นี่ก็ประมาณ 1-2 องศาแหละ ส่วนที่พัก ก็ค่อนข้างจะเรียบร้อย สะอาด เข้าที่เข้าทางใช้ได้ ที่อยู่สำหรับชีวิตที่เยอรมันอีก 6-7 เดือน ก็ตามนี้เลย

GHT380, Teerhof 58

28199 Bremen

Germany

เบอร์มือถือที่จะใช้ พอดีว่าเดินทางมาติดเสาร์อาทิตย์พอดี ร้านปิดหมด เอาไว้ได้เบอร์ของที่นี่และจะมาบอกอีกทีละกันนะ

ชีวิตคือการเดินทาง

เชื่อหรือไม่ว่า วันที่ 1 กุมภาวันเดียว เราจะย้ายตัวเราเองไปอยู่ถึง 5 เมืองใน 3 ประเทศของโลกใบนี้ ... ประกอบไปด้วย Bangkok, London, Frankfurt, Hamburg และ Bremen ... ที่บอกว่า 1 กุมภาฯ นี้ คือนับรวมถึง time zone ที่ต่างกันไปด้วยนะ .. ก็คือกินเวลายาวนานกว่า 30 ชั่วโมงเลยทีเดียว

เรื่องราวการเดินทางอันยาวนานของวันนี้ เริ่มต้นเดินทางจากกรุงเทพ ด้วยสายการบินไทย เที่ยวบิน TG910 ออกเดินทางตั้งแต่ 00:30น. ตามเวลาประเทศไทย มาถึงกรุงลอนดอน เวลาประมาณ 7:30น. ตามเวลาท้องถิ่นสหราชอาณาจักร จากนั้นก็ผ่านขั้นตอนการตรวจคนเข้าเมืองอย่างรวดเร็ว ฝากกระเป๋าทิ้งไว้ที่ Heathrow ในราคา 6.50 ปอนด์ ต่อใบต่อวัน และนั่ง Tube เข้าเมือง ไปสถานทูตเยอรมันประจำกรุงลอนดอน เพื่อติดต่อขอรับ VISA

9 โมงเช้า เดินทางถึงสถานทูตเยอรมัน ก็จัดแจงทำเรื่องขอรับวีซ่า ประมาณครึ่งชั่วโมง ก็เรียบร้อย ได้วีซ่าเยอรมันมาครอบครอง หลังจากที่ยื่นเรื่องขอไปนานกว่าสามอาทิตย์ด้วยกัน

เที่ยงตรง เดินทางกลับมาที่สนามบิน London Heathrow อีกครั้ง เพื่อเตรียมบินเข้าเยอรมัน ด้วยสายการบิน Lufthansa เที่ยวบิน LH4729 สู่เมือง Frankfurt และเปลี่ยนเครื่องเป็น LH22 จาก Frankfurt ไป Hamburg

หนึ่งทุ่มตรง ถึงเมือง Hamburg โดยสวัสดิภาพ กระเป๋าอยู่ครบ ไม่หายไปไหน หลังจากกังวลอย่างมาก เพราะไฟล์ท London-Frankfurt เกิดดีเลย์นานถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ทำให้พอมาถึงสนามบิน Frankfurt ต้องวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อไปขึ้นเครื่องให้ทัน แล้วก็เป็นไปตามคาด ... เราได้ขึ้นเครื่องเป็นคนสุดท้าย โดนเหยียดหยามจากสายตาประชาชนเยอรมัน ที่นั่งรออยู่ในเครื่องกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว (เฮ่ย อย่ามอง.. ไม่ใช่ความผิดเราซะหน่อย..) แต่แล้วเราก็ยังไม่วายไปถามพนักงาน ว่า connecting flight ดีเลย์ขนาดนี้ กระเป๋าเราจะย้ายเครื่องมาทันรึเปล่า .. ซึ่งก็ได้คำตอบว่า normally you are not faster than your luggage. โอเค ๆ

จากสนามบิน Hamburg-Fuhlsbüttel ก็มีเพื่อนขับรถมารับถึงที่ แล้วก็ไปหาข้าวเย็นกินกัน จากนั้น ก็เดินทางเข้าสู่ Bremen ด้วยรถเพื่อนนี่แหละ ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง (ระยะทาง 115 กิโลเมตร) มาถึงที่พักใน Bremen ประมาณสี่ทุ่มพอดี

เป็นวันที่ยาวนานที่สุดอีกวัน ... แต่หลังจากได้ที่พัก นอนหลับเต็มอิ่มหนึ่งคืน ทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วล่ะ ถึงจะมีเรื่องให้ต้องจัดการอะไรอีกมากมายก็ตามที ...

วันดีดี

2008-01-11T22:50:00.000+01:00

11-Jan-08

วันดีดี

ที่บอกว่าเป็นวันดีดี ก็เพราะมีเรื่องดีดีเกิดขึ้นหลายเรื่องทีเดียวเชียวล่ะ

เรื่องแรกเลย วันนี้สอบตัวสุดท้ายของเทอมแรกแล้วล่ะ ก็เท่ากับว่า จบเทอมแรกอย่างสมบูรณ์ (ถ้าไม่ตกนะ -_-‘) ... ไม่พูดเรื่องสอบละกัน แต่หลังสอบเสร็จเนี่ย ไม่ว่าจะทำได้หรือไม่ได้ ก็ดูเพื่อนๆ ร่วมห้องมีความสุขดีกันทุกคน ... หลังวันนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว นอกจากรอไปเปิดเทอมสองที่เยอรมันต่อเลย ... ว่างสบายๆ อีกประมาณเกือบสามอาทิตย์เต็มๆ

เรื่องถัดมา ก็คือ วันนี้ ... วันเกิดป่าป๊าแหละ ... Happy Birthday น่ะครับ !!

สุดท้าย ... ก็คือ กลับไทย !! ... ในช่วงสามอาทิตย์ที่เหลือว่างๆ ก่อนไปเปิดเทอมที่เยอรมัน ก็อยากกลับไทยน่ะ เลยใช้สิทธิ์แลกตั๋วรางวัลของการบินไทย กลับฟรีดีกว่า ... ประหยัดค่าหอพักไปได้ครึ่งเดือนด้วย ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็จะบิน TG917 ของวันที่ 14 มกราฯ น่ะ ไปถึงไทยประมาณบ่ายสี่ของวันที่ 15 มกราฯ ...

ยังมีเรื่องค้างคาใจนิดหน่อยเกี่ยวกับวีซ่าเยอรมัน เพราะหลังจากที่ไปสถานทูตเยอรมันในลอนดอนมาแล้วในวันที่ 3 มกราฯ แล้วก็ทิ้งเอกสารทั้งหมดไว้ ... ก็ได้คำตอบว่า วันที่เราจะได้วีซ่าเร็วที่สุดคือ 28 มกราฯ โน่นเลย ... ทำไมทำงานกันช้าอย่างนี้วะ ... แต่ก็ยังดีที่ได้ Passport คืนมา เพราะไม่งั้นคงได้เฉาอยู่ลันด้อน เพราะจริงๆ ก็เที่ยวเกือบทั่วหมดแล้ว ... ยิ่งมกราฯ อากาศห่วยสุดๆ หนาวสุดๆ ฝนตกบ่อยสุดๆ แล้วก็ลมแรงสุดๆ อีกตะหาก

ท้ายที่สุด ก็ต้องบินกลับมาลันด้อน เพื่อมาเอาวีซ่าเยอรมันอยู่ดีตอนปลายเดือน ก็คงจะเข้ามาอีกวันสองวัน แล้วก็บินเข้าเยอรมันแหละมั้ง ...

KLM – สายการบินแห่งเทสโก้

2008-01-08T21:08:00.001+01:00

08-Jan-07

KLM – สายการบินแห่งเทสโก้

ความจริงอันนี้เป็นเรื่องเล่าย้อนหลังน่ะ เขียนเอาไว้หลายวันแล้ว ... ยาวหน่อยนะ แต่ดุเดือดทีเดียว

เที่ยงตรง ... ออกเดินทางจากหอพัก ไปสนามบินลอนดอนฮีทโธรว์ ซึ่งก็ใช้เวลานานมาก ประมาณชั่วโมงกว่าๆ ได้เลย .. นี่คือการเดินทางไปฮีทโธรว์ครั้งที่สามแล้วล่ะ ก็เลยไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องหนักหนาอะไร ก็แค่นั่ง Tube ไป อาจจะนานหน่อย แต่ก็สะดวก และประหยัดดี

ไปฮีทโธรว์ครั้งนี้ ไม่ได้ไปรับเพื่อน หรือไม่ได้ไปรับใครทั้งนั้น แต่ไปเพราะจะเดินทางตะหาก ก็เป็นการเดินทางที่ไม่ได้มีแผนอะไรล่วงหน้าซักเท่าไหร่เลยล่ะนะ

ไฟล์ทนี้ออกจากฮีทโธรว์เวลา 14.50 น. สายการบิน KLM (ของประเทศเนเธอร์แลนด์) ไปยังเมือง Amsterdam ประเทศเนเธอร์แลนด์นี่แหละ .. ใช้เวลาเดินทางอยู่บนเครื่องประมาณชั่วโมงนิดๆ เท่านั้นเอง ... ใกล้กว่ากรุงเทพไปเชียงใหม่อีกเด้อ ...

ก่อนไปเรื่องอื่น ขอเล่าเรื่องบัดซบของสายการบิน KLM ให้ได้ฟังกันก่อน ... คือสายการบิน KLM Royal Dutch Airlines เนี่ย เราเองก็ไม่เคยใช้บริการของมันมาก่อนน่ะ เคยได้ยินกิตติศัพท์มาบ้าง ว่าสายการยุโรปก็ห่วยๆ บริการไม่ค่อยดี พนักงานไม่เป็นมิตร เรื่องบริการสู้สายการบินจากแถบเอเชียไม่ได้ แต่ก็บินๆ ไปเหอะ ทนเอาไม่กี่ชั่วโมง ... นั่นคือแค่ได้ยินมา แต่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอกับตัวเอง

บ่ายสองตรง เดินทางมาถึงสนามบินลอนดอนฮีทโธรว์ เทอร์มินอล 4 ก็จัดแจงเดินไปเช็คอินทันที เพราะว่าอีกห้าสิบนาทีก็ถึงเวลาขึ้นเครื่องแล้ว สายการบิน KLM ใช้ระบบเช็คอินด้วยตู้ Kiosk คือต้องไปกดๆ จิ้มๆ ที่เครื่องด้วยตัวเอง เอา passport เสียบเข้าไป แล้วก็ทำตามขั้นตอน จนได้ Boarding Pass ออกมา เสร็จแล้วค่อยเอา Boarding Pass ไปเช็คเพื่อโหลดกระเป๋า .... ซึ่งดูแล้วขั้นตอนเช็คอินอัตโนมัติพวกนี้ ถือว่าดูดีทีเดียว เพราะเราไม่ต้องสื่อสารกับ “มนุษย์” ให้ปวดประสาทเล่น ... แต่พอได้ติดต่อกับ “มนุษย์” เท่านั้นแหละ ก็คือทันทีที่เดินไปโหลดกระเป๋ากับพนักงานเคาน์เตอร์ KLM... ก็ได้เรื่องทันที

กระเป๋าใบใหญ่ที่โหลดลงใต้เครื่อง ของเราหนัก 25 กิโลกรัม (ความจริงคือ 24 ปลายๆ) ... ปรากฏว่า พนักงานไม่ยอมให้โหลด บอกว่าน้ำหนักเกินที่ตั๋วกำหนดเอาไว้ที่ 20 กิโลกรัม พร้อมกับถามว่า เรามีกระเป๋าถือขึ้นเครื่องอีกรึเปล่า ... ซึ่งเราก็มีอีกหนึ่งใบ เรื่องไม่น่าเชื่อคือ มันขอเอากระเป๋าถือเราไปชั่งน้ำหนักด้วย !! แล้วก็บอกว่า น้ำหนักกระเป๋าถือเนี่ย หนักเกิน 7 กิโลกรัม ... แล้วก็เอาน้ำหนักที่เกินทั้งหมดไปคำนวน ว่าของเราน้ำหนักเกินมากี่กิโล เปิดตารางออกมา ชี้ให้เราดูว่าเราต้องโดนชาร์จเพิ่มอีกเป็นเงินมากกว่า 200 ปอนด์ (คิดเป็นเงินไทยประมาณเกือบสองหมื่นบาท) .... !!!!

โอเค ยอมรับว่า น้ำหนักกระเป๋าหนักเกินกว่าที่กำหนดจริงๆ .. งานนี้ว่ากันตามจริงเราเป็นฝ่ายผิด .. เพราะมันก็กำหนดเอาไว้ 20 กิโลกรัมล่ะ แต่ตั๋ว e-Ticket ตัวนี้ มันไม่ได้มีส่วนไหนบอกเราเลยว่า 20 กิโลฯ จนมันมาบอกเรา (จริงๆ มันก็มาตรฐานนะ แต่เราสามารถแกล้งโง่ได้ จริงแมะ) ... ก็เลยแกล้งโง่ใส่ ว่าเราไม่ทราบ เรานึกว่าสามสิบ แล้วเราอะ เดินทางคนเดียว มาเรียนหนังสือ ที่หนักเนี่ยก็หนักหนังสือ (โม้ไป) พร้อมอวด Student VISA ไป ว่าเป็นนักเรียน ของก็เยอะเป็นธรรมดาแหละ ไม่ได้มาเที่ยว ... พร้อมขอความเห็นใจ ... ขั้นตอนนี้เราพูดจาด้วยดีมาก ลง please ตลอด เพราะไม่อยากมีปัญหา

แล้วความกวนส้นตีนก็ปรากฏขึ้น ... ฉากแรก มันถามเราว่า ตั๋วอะ ไม่ได้เขียนว่ายี่สิบกิโลฯ .. แล้วมันเขียนรึเปล่าว่าสามสิบ ??? ทำไมเราคิดไปเองว่ามันจะให้สามสิบกิโล ??? (อ้าว กูผิดอีกอะที่แกล้งโง่) พอเราเงียบให้มันพูดต่อ มันก็ยังคงยืนยันว่า ไม่ได้ ไม่ยอม พร้อมบอกเราว่า งานนี้คุณมีสองทางเลือก ถ้าไม่อยากจ่าย ก็ค้นเอาของออกไปทิ้งจนกว่าน้ำหนักจะไม่เกิน หรืออีกทาง ถ้าไม่อยากทิ้งของ ก็จ่ายมาซะ ...

คือไม่ใช่ว่าเราจะไม่ยอมนะ ... เข้าใจดีว่ากฎก็คือกฎ เราก็ไม่ชอบให้ใครมาฝ่าฝืนกฎของเราเหมือนกัน ... แต่เมิงช่วยพูดกับกูดีกว่านี้หน่อยเหอะวะครับ

เรายังใจเย็นอยู่นะ แต่ก็ยอมรับว่าโดนกวนตีน ยังอุตส่าห์บอกมันว่า มาคนเดียว ของก็จำเป็นทั้งนั้น แต่จะลองทิ้งดูส่วนนึง แล้วถ้ายังเกินอยู่ซัก 1-2 กิโลฯ ต้องทำยังไง ... มันก็บอกว่า เราก็ต้องจ่ายส่วนที่เกินน่ะสิ .... เกินเท่าไหร่ ก็จ่ายเท่านั้น ... ถ้ามันยอมเรา มันก็ต้องยอมให้ทุกคน แล้วมันจะตั้งอัตราขึ้นมาทำไม ว่าเกินเท่าไหร่ จ่ายเท่าไหร่ เพราะฉะนั้น กูไม่ยอมเว้ย ถ้าเมิงเอาของไปทิ้งไม่หมด ก็จ่ายมาาาา

เฮ้ย พูดจาา.... ไม่เคยเจอ .... สายการบินอะไรวะเนี่ย .... ถึงจะยอมรับว่าตัวเองผิดนะ ที่แพ็คของมาเกินเอง แต่รู้สึกได้ว่า มันเกินไป เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องที่ยอมกันไม่ได้ซะหน่อย แล้วเราก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอามาเกินด้วย... ครั้งแรกกับสายการบิน KLM ประทับใจว่ะครับ

เราเริ่มฉุนแล้วล่ะ เริ่มพูดจาไม่ดีกับมันละ ก็ถามมันตรงๆ ว่า KLM บริการแบบนี้เหรอ ... มันก็บอกว่า ใช่ นี่แหละ KLM Services (แม่งกล้าตอบจริงๆ) แล้วมันก็ร่ายยาวเลย ถามเราว่าเนี่ย ถ้าคุณไป Tesco แต่ไม่มีเงิน ไปถามเทสโก้ ว่าเราหิว ของกินถั่วถุงนึงได้มั้ย ... เทสโก้จะตอบเราว่าอะไร ... หรือให้เราเดินไปเทสโก้ตอนมันปิดแล้ว ไปทุบประตูบอกให้มันเปิดขายให้เรา เราจะทำได้มั้ย .... อืมม (ส๊าดดด) มันช่างกล้าเอาบริการของสายการบินไปเปรียบเทียบกับเทสโก้นะ ... ต่อไปขอเรียกว่า Tesco Airlines ละกัน

เรายังคงถามย้ำอีกครั้ง ว่า KLM บริการแบบนี้จริงๆ ใช่มั้ย ... คุณปฏิบัติต่อผู้โดยสารแบบนี้ใช่มั้ย ... เพราะเราเพิ่งบิน KLM ครั้งแรก จะได้รู้ไว้ เราเคยบินแต่สายฯ อื่น ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน ... ประทับใจชะมัด .... มันก็ยังตอบว่า มันก็บริการแบบนี้ ... ถามย้อนเราด้วย ว่าทำไมซื้อตั๋ว KLM ... เพราะถูกกว่าใช่มั้ย สายอื่นแพงกว่า เราก็จะได้อะไรที่มากกว่า ไม่แปลกหรอก ... โห ยังคงยอมรับถึงการบริการ “ชั่นต่ำ” ตามราคา ... ไม่เคยเจอว่ะ ไม่เคยเจอ .... สายการบินโลว์คอร์สบ้านเรา ยังโฆษณาทำนองว่า จ่ายน้อย แต่บริการดีเลย ทำไมช่างกล้ายืนยันว่า เราจะได้บริการแย่ๆ เพราะเราจ่ายน้อยล่ะเนี่ย ... แล้วจะบอกเลยว่า ไฟล์ทนี้เราจ่ายไม่น้อยเลยนะเฟ้ย

สุดท้ายก็ตอกมันไปอีกที ว่าเราประทับใจ "มาก" กับ First Time KLM ของเรา ... มันก็บอกว่า มันไม่แคร์ เราจะ impress รึเปล่า ก็เรื่องของเรา ครั้งต่อไปเราจะไม่บิน KLM ก็เรื่องของเรา ... ตอนนี้มันสนใจว่า น้ำหนักเกินก็จ่าย ไม่งั้นก็ทำให้มันไม่เกิน ... โอเค ชัวร์อยู่แล้ว นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เรามีชื่อเป็นผู้โดยสาร KLM อย่างแน่นอนล่ะ ....

การบริการแบบนี้ ... สายการบินอาจมี “กำไร” ... แต่ผู้โดยสารไม่วัน “ประทับใจ” ... ใครทำงานบริการ ... รู้ไว้นะ .... บางทีคำตอบเดียวกัน แต่การเดินทางมาถึงคำตอบอาจจะไม่เหมือนกัน ... ลองคิดดูว่า สถานการณ์นี้ เค้าจะทำให้เราไม่รู้สึกแย่ได้ยังไง โดยที่เรายังคงต้องเอาของออกอยู่ดี ... มีอีกหลายทางที่ทำได้ ... เชื่อสิ

ทางออกล่ะ ?

หลังจากเปิดฉาก Tesco Airlines กับ KLM ไป ก็ถอยมาตั้งหลัก เดินเซอร์เวย์หาลู่ทาง เพราะมาคนเดียว ไม่มีทางจะฝากของเพื่อนกลับไปได้ แล้วนี่ก็เป็นเคาน์เตอร์เดียวของ KLM ไม่มีทางหนีไปเช็คที่อื่นได้ ยังไงก็ต้องกลับมาเจอมันอีกที ... สุดท้ายเลยไปเจอด่านตรวจของเหลว ก่อนขึ้นเครื่อง ... ด่านนี้แหละ จะช่วยเราได้ !!!

มาถึงเราก็งัดเอาของมีมูลค่าบางอย่างออกจากกระเป๋าเรา แล้วบอกพนักงานที่คุมด่านตรวจของเหลวให้ตกใจว่า เนี่ย เราฝากทิ้งของพวกนี้ได้มั้ย ... เพราะไอ้เคาน์เตอร์ KLM นั่นมันไม่ยอมให้น้ำหนักกระเป๋าเกิน เราต้องจำเป็นต้องทิ้งของพวกนี้ พวกนายจะเอาไปใช้ก็ได้นะ .... มันก็ เฮ้ย โอ้ โนวว ไม่จริงใช่มั้ย คุณจะทิ้งจริงเหรอ ... เราก็ยืนยัน พร้อมเล่าให้มันฟังว่า KLM มันพูดกับเราว่าไงบ้าง ... (ลืมบอกไปว่าด่านนี้ ควบคุมดูแลโดย BAA Heathrow หรือการท่าอากาศยานฯ น่ะแหละ ไม่เกี่ยวกับสายการบินแต่อย่างใด) เล่าให้ฟังพอให้มันเห็นใจ ... มันก็บอกว่า เราไม่ต้องทิ้งหรอก ของพวกนี้ถือขึ้นเครื่องได้เลย ... เท่านั้นแหละ ก็เสร็จเรา ...
จัดการขอความช่วยเหลือจากมัน ว่าเราจะเอาของในกระเป๋าออกมาทิ้งไว้ที่ด่านนี้ ...แล้วเดี๋ยวเรากลับมาเอา .... ปรากฏว่ามันยอมอย่างง่ายดายว่ะครับ ด้วยความเห็นใจหรือไงนี่แหละ ... เราเลยงัดเอาของที่หนักๆ ออกมากองไว้ที่ด่านทิ้งของเหลวนี่แหละ แล้วค่อยเดินกลับไปเช็คอินที่ KLM พร้อมทำหน้ากวนตีนใส่พนักงาน... ว่ากูชนะแล้ว ว่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่าาา

จากนั้น ค่อยเดินกลับมาที่ด้านทิ้งของเหลว ซึ่งเราต้องเดินผ่านด่านตรงนี้อยู่แล้ว ... เก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋าถือ เซย์แต๊ง ลากขึ้นเครื่องโดยสวัสดิภาพ ... ฮ่า ฮ่าาาา ....

แต่จะบอกว่า กระเป๋าถือขึ้นเครื่องหนักมาก ... หนักเกิน 20 กิโลแน่ๆ ... ไม่เป็นไร ๆ ได้ขึ้นเครื่องก็พอใจละ

ส่วนการบริการบนเครื่องของ KLM นั้น บอกได้ว่า ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด บริการได้มาตรฐานดี ไม่มีเรื่องให้หงุดหงิด... จะมีปัญหาก็ไอ้ ground staff นั่นแหละนะ

......

ป.ล. มีสอบพรุ่งนี้แหละ อ่านหนังสือหัวฟูละ

ใครมันจะโชคร้ายได้เท่านี้

2008-01-05T19:18:00.000+01:00

05-Jan-07

ใครมันจะโชคร้ายได้เท่านี้

เคยเล่าเรื่องซวยๆ ของเราเองไปหลายเรื่องละ จนเรียกว่าตั้งแต่มาอยู่นี่ ไม่ค่อยจะมีเรื่องดีๆ มาเล่าให้ฟังเลยก็ว่าได้นะ ... วันนี้ก็มีเรื่องซวยๆ มาเล่าให้ฟังอีกแล้ว แต่ไม่ใช่ของเราเองหรอก เป็นของเพื่อนร่วมห้องเรียนคนนึง ที่มีความซวยระดับแปด

ตัวเอกวันนี้ เป็นผู้หญิง ไม่เปิดเผยชื่อ ... เธอผู้นี้ เริ่มเหตุความซวยจากช่วงกลางเดือนธันวาฯ ที่ผ่านมา มีเหตุทะเลาะกับเจ้าของบ้านเช่า จนถึงขั้นย้ายออกจากบ้านเช่า ซึ่งเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นพร้อมกับทีเธอมีแผนจะไปตะลุยยุโรปในช่วงวันหยุดคริสต์มาสพอดี ... ทำให้เธอต้องเอาทรัพย์สมบัติ กระเป๋าเดินทางทั้งหมด ไปฝากไว้ที่ห้องเพื่อนคนนึง ก่อนที่เธอจะไปตะลุยยุโรป

ฟังดูเหมือนจะไม่มีเรื่องซวย ... และทริปนี้ของเธอน่าจะเป็นทริปที่มีความสุขดีเสียด้วย เพราะเธอไม่ได้ไปคนเดียว แต่แฟนเธอได้บินลัดฟ้าจากประเทศตัวเองมาหาถึงลอนดอน ก่อนที่จะไปลุยยุโรปด้วยกันสองต่อสอง เป็นเวลาสองอาทิตย์ ... ออกจะฟังดูดีทีเดียวเชียวล่ะ

สองวันหลังเดินทางไปลุยยุโรป เหตุเกิด ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ... กระเป๋าตังค์ชายหนุ่มถูกขโมยในรถไฟใต้ดิน !!! ทำให้เงินสดทั้งหมดของทั้งผู้ชาย และ ผู้หญิง หายไปประมาณหนึ่งแสนบาทไทย (พันยูโร กับ อีกหลายร้อยปอนด์) ซวยแรกนี้ หนักหนาทีเดียว เพราะผู้หญิงฝากเงินสดไว้ในกระเป๋าตังค์ผู้ชายน่ะสิครับ

ถัดมาอีกสองวัน ผู้ชายได้รับโทรศัพท์จากทางบ้าน ว่ามียอดใช้จ่ายเกิดขึ้นกับบัตรเครดิตที่หายไป เป็นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว ทั้งๆ โทรอายัติแล้ว แต่ก็ดูเหมือนจะสายเกินไป

อีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมา ... หลังเรื่องซวยหนักๆ ที่ทำเงินหายไปเป็นแสน ... ก็ยังเจอเรื่องที่ไม่ลงตัวอย่างต่อเนื่อง ทั้งหลงทาง ห้องพักไม่สะอาดเรียบร้อย ... จนเรื่องซวยครั้งใหญ่เกิดขึ้นอีกในประเทศสเปน คือ ... คู่นี้หลังจากคบกันมาหกปี ฝ่าร้อนฝ่าหนาว จนมาเจอเรื่องซวยๆ พร้อมกัน .... ก็ดันมาทะเลาะกัน จนเลิกกันซะอย่างงั้น !!!

รายละเอียดลึกๆ เนี่ย เราเองก็ไม่อาจรู้ได้นะ เรารู้แค่ว่า วันแรกที่ผู้ชายมาเจอกับผู้หญิงที่ลอนดอน ... ผู้ชายบอกกับผู้หญิงว่า อยากแต่งงานด้วย ... แต่ไหงมาเป็นแบบนี้ ก็ไม่รู้ดิครับ

อีกไม่กี่วันให้หลัง ทั้งคู่ก็เดินทางกลับมาถึงลอนดอน .. แบบไม่มีที่ให้นอน เพราะผู้หญิงก็ย้ายออกจากบ้านเช่าแล้ว ... ก็เลยต้องหาโรงแรมอยู่ ซึ่งมีเงินเหลือพอจะอยู่ได้อีกคืนเดียวเท่านั้น เนื่องจากเงินสดหายไปตั้งแต่อยู่ปารีส ผู้หญิงเลยต้องถอนเงินจากบัญชีที่นี่ไปเพิ่ม จนเกือบหมดตัว

วันรุ่นขึ้น ก็ถึงเวลานัดของผู้หญิงที่ต้องไปขอวีซ่าจากสถานทูตเยอรมัน (เทอมที่สองไปเรียนที่เยอรมันเหมือนกับเราน่ะแหละ) ก็มีเรื่องซวยเกิดขึ้นอีกคือ ... เอกสารวีซ่าถูกปฏิเสธ !!! ... อันนี้น่าจะมาจากการที่เธอไม่ได้เตรียมเอกสารดีพอ

วันเดียวกันนี้ก็เป็นวันที่ผู้ชายต้องเดินทางกลับประเทศตัวเอง ... เดือดร้อนมาถึงเรา ที่ผู้หญิงไม่มีที่หลับนอน โทรมาขอความช่วยเหลือ จะฝากกระเป๋าทิ้งไว้ที่ห้องเรา พร้อมกับให้เราหาที่พักให้ ... เราก็โอเค เอาของมาทิ้งไว้ได้แหละ แต่มานอนไม่ได้นะ ห้องเราเล็กจะตายห่า หมานอนอีกตัวยังไม่ได้เลย

พอผู้หญิงมาถึงห้องเรา ก็ไม่พูดไม่จา ร้องไห้แบบจะเป็นจะตายอย่างเดียว แล้วก็บ่นว่าอยากฆ่าตัวตาย ... ร้องไห้ยาวนานประมาณครึ่งชั่วโมง เธอถึงเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง .. คือก่อนหน้านั้นก็ทำเรางงทีเดียวล่ะนะ เพราะเราก็ยังไม่รู้ว่าเธอไปเจอเรื่องอะไรมาบ้าง ... เล่นมาถึงก็ร้องไห้ยาวนานเลย พร้อมกับลุ้นไป ว่าอย่ามาตายในห้องกูเป็นอันขาด กูอาจซวยได้

สุดท้าย ได้ห้องเพื่อนในหอพักที่เป็นห้องใหญ่ พอมีที่หลับนอนได้

.... คนเรามันจะซวยนี่ก็ซวยแบบครบสูตรจริงๆ แฮะ .... นึกไม่ออกเหมือนกันว่า ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดกับเรา มันจะแย่แค่ไหน

เพื่อนร่วมแฟลทเดียวกันอีกคน ช่วงคริสต์มาสไปลุยยุโรปมาเหมือนกัน รายนั้นโดนขโมย Passport ที่ปารีส เล่นเอาไม่ได้เที่ยว และหมดสนุกไปเหมือนกัน ... น่ากลัวว่ะเมืองนี้

ลืมบอกไปอีกอย่าง คือเรามีสอบกันอาทิตย์หน้า สองตัว ... วันพุธกับวันศุกร์

ขนาดเราไม่มีเรื่องซวยๆ ยังอ่านแทบไม่ทันเลยเนี่ยะ .... ไปอ่านต่อดีกว่า ...